இன்றைய தரிசனம் ~ ஆண்டவனை ஆண்டாள் – மதுர பாவத்தின் மகத்துவம்!

இன்றைய தரிசனம் ~ ஆண்டவனை ஆண்டாள் – மதுர பாவத்தின் மகத்துவம்!

முதலில் இரண்டு ‘வினா-விடைகள்.’ ஸ்வாமி என்ற இந்த ஆசாமி எழுதியவை அல்ல. உண்மையான சுவாமி ஒருவர் எழுதியவை.

கே: பக்தி மார்க்கத்தில் ஸ்ரீமதி ராதை அடைந்திருந்த பரவச நிலையைப் பக்திமதி மீராபாய் அடையவில்லை என்று சொல்லுவதற்குக் காரணம் யாது?
ப:
பக்தி மார்க்கத்தில் மஹாபாவம் என்னும் பாரமார்த்திகப் பெருநிலையொன்று உண்டு. சரித்திர பூர்வமாக அதை முதன்முதலில் அடையப்பெற்றவள் பாலகிருஷ்ணன் மீது பக்தி பூண்டிருந்த ஸ்ரீமதி ராதையாவாள். பராபக்தியின் கிளைகள் ஐந்து உள. அவை முறையே சாந்த பாவம், தாஸ்ய பாவம், சகா பாவம், வாத்சல்ய பாவம், மதுர பாவம் எனப்பகரப்படுகின்றன. பரம்பொருள் போற்றுதற்குரிய பெரிய பொருள் எனக்கருத்துவது சாந்த பாவம். ஏனைய நான்கு பாவங்களும் மக்களுக்கிடையில் உள்ள இணக்கங்களுக்கு நிகரானவைகள். இறைவன் ஆண்டவன். அவனுக்குப் பணிவிடை பண்ணும் பாங்கில் ஒரு தொண்டனாகப் பக்தனிருக்கிறான் என்பது தாஸ்ய பாவம் அல்லது ஆண்டான் – அடிமை இணக்கம். கடவுளை மேலான நண்பனாகக் கருதுவது சகா பாவம் அல்லது தோழமை இணக்கம். தெய்வத்தோடு தாய் தந்தை இணக்கம் பண்ணுவது வாத்சல்ய பாவம். தெய்வத்தைத் தன் தந்தையாகவோ, தாயாகவோ கருதிக்கொள்ளலாம். இதில் மற்றொரு பகுதி; பால கணபதி, பால முருகன், பாலாம்பிகை, பாலராமன், பாலகிருஷ்ணன் ஆகிய மூர்த்திகளைப் பக்தன் தன்னுடைய செல்வர்களாகக் கருதி வழிபடுகின்றான். தெய்வத்தைத் தன் கணவனாகவும், தன்னைத் தெய்வத்தின் மனைவியாகவும் கருதி பக்தி பண்ணுவது மதுரபாவம்.
ஸ்ரீமதி ராதை கையாண்டது வாத்ஸல்ய பாவம். பாலகிருஷ்ணனைத் தான் பேணும் செல்வனாக அவள் வைத்துக்கொண்டாள். அத்தகைய தெய்வீக இணக்கத்தில் அவள் உச்சநிலை அடைந்தாள். அவள் மேனி முழுவதுமே தெய்வப் பெற்றி வாய்ந்ததாக மாறியமைந்தது. ஐம்பொறிகளும் ராதையினிடம் பரஞான நிலையை எட்டியிருந்தது. ஆதலால் ஏதேனும் ஓர் இந்திரியம் தன் செயலையும் செய்யும்; ஏனைய நான்கு இந்திரியங்களின் செயலையும் செய்யும். அதற்குச் சான்று ஒன்று எடுத்துக் கொள்வோம். கண் வடிவங்களைப் பார்க்கிறது. அதே கண்ணுக்கு வடிவத்திலுள்ள ஓசையை நுகருகிற வல்லமையும், மனத்தை மோப்பவல்ல வல்லமையும், சுவையை ரசிக்கவல்ல திறனும் வந்தமைகின்றன. இது ஒரு அலாதியான பேறு. சரித்திர பூர்வமாக இந்தப் பேற்றினை அடையப் பெற்றவர்கள் மிகச் சிலரேயாம். ஸ்ரீமதி ராதை அடைந்திருந்த மகாபாவம் என்னும் இப்பெரிய பேற்றினை மாணிக்கவாசகர், ஆண்டாள், ஸ்ரீ கிருஷ்ண சைதன்யர் ஆகிய பெருமக்கள் அடையப் பெற்றிருந்தனர். இக்காலத்தில் அவதரித்து வந்துள்ள ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சருக்கும் இந்த மகாபாவம் வாய்த்திருந்தது என அவருடைய சிஷ்யர்கள் கூறுகின்றனர். இந்த நிலையை மீராபாய் எட்டவில்லை என்பதில் குறையொன்றுமில்லை. இந்த நிலையை அடையப்பெறாமலே அனைவரும் முக்திக்கு அருகதை உடையவர்கள் ஆகலாம். அலாதியான இந்தப் பாரமார்த்திகப் பெருநிலை அரிதினும் அரிதாக யாரோ சிலருக்குத்தான் வாய்க்கிறது. நமக்கு இத்தகைய பெரியபேறு வைக்கவில்லையே என்று நாம் யாரும் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை. ஈசனுடைய லவலேசான அருளைக்கொண்டு நாம் அனைவரும் உய்வு அடையலாம்.

கே: “ஏழு பிறவிகளிலும் உனக்குப் பணிவிடை செய்வேன்” என்றாள் ஆண்டாள். ன் முக்திவேண்டுமென்று அவள் சொல்லவில்லை?

ப: “எற்றைக்கும் ஏழேழு பிறவியிலும் உற்றோமே ஆவோம் உனக்கே நாம் ஆட்செய்வோம், மற்றை நம் காமன்கள் மாற்றேலோர் எம்பாவாய்” என்பது ஆண்டாளின் கூற்று. ஆண்டாள் படைத்திருந்த பக்தியின் உச்சநிலை இக்கூற்றின் வாயிலாக வெளியாகிறது. பக்தியில் சிறப்பு ஒன்று உளது.
பக்தன் ஒருவன் அல்லது பக்திமதி ஒருத்தி தெய்வத்திடமிருந்து எதையும் கேட்பதில்லை. தங்களிடத்திலுள்ள அனைத்தையும் தெய்வ வழிபாட்டுக்கென்றே அவர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். முக்தி வேண்டுமென்று கேட்டால் அது தன்னைப்பற்றிய உணர்ச்சியாகிறது. அதற்கு மாறாகப் பக்தி பண்ணிக்கொண்டே இருந்தால் அது பகவத் சிந்தனையை வளர்க்கிறது. தன்னைப் பற்றிய சிந்தனையை அது ஒழிக்கிறது. பக்தியின் வாயிலாகப் பக்தன் பகவானைக் கடன்பட்டவன் ஆக்குகின்றான். பகவானுக்கு அனைத்தையும் படைக்கிற பெருநிலைக்குப் பக்தன் போய்விடுகிறான். தன்னிடமிருந்து ஒன்றையும் கேளாத பக்தனுக்குத் தான் எதை எடுத்து வழங்குவது என்று தெரியாது பகவானே திகைத்துப் போகின்றான். பக்தனுடைய மனப்பான்மையோ நான் யாண்டும் பகவானுக்குப் பணிவிடைகள் பண்ணிக்கொண்டே இருக்கின்றேன், அவனிடமிருந்து நான் எதையும் கேளேன் என்பதாம். இந்த மனப்பான்மையின் விளைவாகவே பக்தன் பகவானுக்கும் மேலோன் ஆகிறான். ஆண்டாள் படைத்திருந்ததும் அந்த மனநிலையே. முக்தியைப் பற்றி நினைக்க அவளுக்கு நேரமில்லை. முக்தி கேட்பதிலும் மேலானது பக்தியை வழங்குவது.

மேற்கண்ட இரு விடைகளையும் அளித்தவர் ஸ்ரீமத் சுவாமி சித்பவானந்தர். திருப்பராய்த்துறை ராமகிருஷ்ண தபோவனத்தின் தலைவராக இருந்தவர். ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சரின் வழிவந்த குருமார்களின் மிகவும் மதித்துப் போற்றப்படும் ஞானி. ‘ஐயம் தெளிதல்‘ என்ற புத்தகத் தொகுப்பில் இம்மாதிரியான எண்ணற்ற வினாக்களுக்கு எளிமையாக, எவரும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில், பிரவசனம் செய்வோர் இயல்பாகப் பயன்படுத்தும் ஹைப் (hype) எதுவும் இல்லாமல், இனிய தமிழில் விடையளித்துப் பல அற்புதமான சனாதன தர்மம் தொடர்பான விஷயங்களை விளக்குகிறார்.

மேற்கண்ட இரு விடைகளும் உள்ளது ‘ஐயம் தெளிதல்’ மூன்றாவது தொகுப்பில். அவற்றுக்கு அடுத்த விடை ‘சபரியின் பக்தி’ பற்றியது. அது இதைவிடவும் மேலாகத் தோன்றும். அதனால் இத்துடன் ‘நிற்க’ போட்டுவிட்டு, சுவாமி சித்பவானந்தருக்கு வந்தனத்துடன் (அவருடைய ‘திருக்கைலாய யாத்திரை’ ஒரு mindboggling travelogue – என் குருவருளால் தற்காலத்தில் பல வசதிகளுடன் எந்தை ஈசனின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று வந்ததால், அவருடைய காலத்தில் அப்புனித யாத்திரை எவ்வளவு கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று உணர்ந்து, வணங்க முடிந்தது. அவருடைய காலத்திலேயே அப்படியென்றால், அப்பரும், காரைக்கால் அம்மையாரும், ஆதிசங்கரரும் சென்றபோது எவ்வளவு கடினமாக இருந்திருக்கும் அந்த யாத்திரை என்ற எண்ணம் வாயடைத்துப் போகச் செய்கிறது..!) ‘இன்றைய தரிசனம்‘ காணச் செல்வோம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்னுடைய புத்திரன் ராஜபாளையத்தில் ஒரு போட்டியில் விளையாடும்போது (அவர் சதுரங்கத்தில் உலக அளவில் விளையாடும் நிபுணர், கிராண்ட் மாஸ்டர் பட்டம் பெறும் நிலைக்கு வெகு அருகில் இருப்பவர்), தினசரி காலை அவர் போட்டி நிகழும் இடத்திற்குச் சென்றபின் நான் அருகாமையிலுள்ள திருக்கோயில்கள், ஜீவ சமாதிகள் போன்ற புனிதத் தலங்களைத் தேடிச் செல்வது வழக்கம். ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் ராஜபாளையத்திற்கு அருகாமையில் அமைந்த பிரபலமான திருத்தலம். வைணவர்களுக்கு முக்கியமான 108 திவ்ய தேசங்களில் ஒன்று. பன்னிரு ஆழ்வார்களில் இருவர் – தந்தை-மகள் duo – வாழ்ந்து, திருமலைப் போற்றி பாடி, முமுக்ஷுத்வம் பெற்ற அற்புதமான நகர்.

தற்காலத்தில் மக்களுக்கு ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் என்றல் பால்கோவாவும், பாண்டேவும்தான் உடனடியாக நினைவுக்கு வரும். எனினும், எக்காலத்திலும் அவ்வூரின் புகழ் மணம் உலகெங்கும் பரவச் செய்தோர் பெரியாழ்வார் மற்றும் கோதை நாச்சியார் எனும் ஆண்டாள் ஆகியோரே. மஹாபாரத இதிஹாசத்தைத் தமிழில் ‘வில்லிபாரதம்’ என்று எழுதி வழங்கிய வில்லிபுத்தூராரும் இவ்வூர்க்காரரே. ராஜபாளையத்தில் அருள்பாலிப்பவர் ‘தையல் நாயகி உடனுறை மாயூரநாத சுவாமி‘ எனும் சிவபெருமான். ராஜபாளையத்திற்கும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கும் இடையில் உள்ள மடவார் வளாகத்தில் அருள்பாலிப்பவர் ‘சிவகாமி உடனுறை வைத்தியநாத சுவாமி‘ எனும் சிவபெருமான். இத்திருத்தல வரலாறு திருச்சி தாயுமானவ சுவாமியுடையதைப் போன்றே உள்ளது வியப்பளிக்கின்றது. ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அருள்பாலிப்பவர் ‘கோதை நாச்சியார் உடனுறை வடபத்ரசாயீ‘ எனும் பெருமாள். அருகிலேயே சிறிய மலைமீது கோயில்கொண்டு அருள்புரியும் ‘திருவண்ணாமலை ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாள்‘ (பெருமாளுக்கும் ஒரு ‘திருவண்ணாமலை’ இருப்பதை இங்கு சென்று தொழுதபோதுதான் அறிந்தேன் – இதை எடுத்துக்கூறி அழைத்துச் சென்றவர் ஒரு ஆட்டோ ஓட்டுநர்). இங்கிருந்து சற்றுத் தொலைவில் ‘ஒப்பனை நாயகி உடனுறை பால்வண்ணநாதர்‘ எனும் மிகத் தொன்மையான சிவபெருமான் திருத்தலம். அதைக் கடந்து சென்றால், ‘அரியும் அரனும் ஒண்ணு, அறியாதார் வாயிலே மண்ணு‘ என்ற உண்மைக்கு நிரூபணமாக விளங்கும் ‘கோமதி அம்மன் உடனுறை சங்கர நாராயணர்‘ திருக்கோயில், சங்கரன்கோவில் எனும் புகழ்பெற்ற திருத்தலத்தில். இவ்வாறு, இப்பகுதி முழுவதும் அற்புதமான, தொன்மையான திருத்தலங்கள் அமைந்துள்ளன.

சதுரங்கப் போட்டி நிகழ்ந்த நாட்களில் ஒருநாள் காலை ராஜபாளையத்திலிருந்து கிளம்பி ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூருக்குச் சென்றேன். நெடுஞ்சாலையிலேயே, எண்ணற்ற பால்கோவா கூட்டுறவு கடைகளின் மத்தியில் கோபுர வாசல் அமைந்துள்ளது (கோயில் வாசலிலேயே பேருந்து நிற்கிறது). எம்பெருமான் வடபத்ரசாயீ. பத்ரம் என்றால் இலை. ஆலிலை மீது பள்ளிகொண்ட பெருமாள். மிகப்பெரிய திருவுருவை உடைய பெரிய பெருமாள். ஸ்வயம்பு மூர்த்தி. அவரது திருவுருவை முழுமையாகத் தரிசிக்க மூன்று வாயில்கள். குறிப்பிட்ட திருவிழாக் காலம் தவிர்த்து ஏனைய காலங்களில் மத்தியில் உள்ள வாயில் மட்டுமே திறந்திருக்கும் எனப்படுகின்றது.

வடபத்ரசாயீ பெருமாளின் மற்றொரு திருநாமம் என்னுள் எப்போதுமே ஒரு விந்தையான உணர்வை ஏற்படுத்தும் ‘ரங்கமன்னார்.’ பொதுவாகவே பெருமாள் அலங்காரப்பிரியர் (நம்மவர் எந்தை ஈசன் அபிஷேகப்பிரியர்) என்றாலும், அவருடைய சில திருநாமங்களே ‘வாவ்’ என்று அதை உணர்த்தும் வகையில் அமைந்துள்ளன. ‘ரங்கமன்னார்‘ என்ற திருநாமத்தைக் கேட்டதுமே அற்புதமான கட்டுமானம் கொண்ட அரசவையில், பட்டுப் பீதாம்பரங்கள், ரத்தினம் பதித்த மாலை, நவமணிகளும் ஒளிவீசும் கிரீடம், நறுமணம் கமழும் மலர்களும் துளசியும் சேர்த்துத் தொடுத்த மாலை ஆகியவற்றை அணிந்து, அரியணையில் திண்டின்மீது சாய்ந்து அமர்ந்து நம்முள்ளே ஆழ்ந்து நோக்கும் ஒரு அற்புதத் திருவுருவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. அத்தகைய பேரழகுத் தோற்றத்தில் என் போன்ற சாதாரண பக்தனைக்கூட மயக்கும் ரங்கமன்னார், கோதைப் பிராட்டியின் உள்ளங்கவர் கள்வனாகியதில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை என்றுதான் கூறவேண்டும்.

பெரியாழ்வார் என்று போற்றப்படும் விஷ்ணுசித்தரே பெரிய ஆழ்வார்தான். மதுரை கூடல் அழகர் பெருமாள் கோயிலுக்கும் அவருக்கும் தொடர்பிருக்கிறது. மதுரை அரசன் அவரை யானை மீதேற்றி ஊர்வலம் வரவைத்துப் போற்றியிருக்கின்றான். திருமாலைக் குழந்தையாக, பாலகிருஷ்ணனாக பாவித்து அவர் பாடிய பிரபந்தப் பாடல்கள், அக்மார்க் அன்னையரையே ‘ஆஹா, ஒரு தாயான எனக்கே கூட இப்படியெல்லாம் குழந்தையைப் பார்க்கவும், ரசிக்கவும், போற்றவும் தோன்றவில்லையே‘ என்று ஆச்சரியப்பட வைக்கும் தன்மை உடையவை. பெருமாளுக்கே பல்லாண்டு பாடி வாழ்த்திய பெரியவர். ‘தாய் எட்டடி பாய்ந்தால், குட்டி பதினாறு அடி பாயும்,’ என்ற முதுமொழியை மெய்யாக்கிய அவரது தவப்புதல்வியால், அந்தப் பெருமாளுக்கே மாமனாராகும் பேறும் பெற்ற மிகப்பெரியவர்.

பெருமாளுக்குத் தினசரி மாலை தொடுக்கத் தேவைப்படும் மலர்களுக்காக அவர் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் அமைத்த நந்தவனத்திலேயே கோதையைக் கண்டெடுத்தார். பூமியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட ஆண்டாளின் தோற்ற நிகழ்வு கிட்டத்தட்ட சீதாப்பிராட்டியைப் போன்றதே. அவர் பூதேவித் தாயாரின் அம்சமாகவே போற்றப்படுகிறார். அவ்வாறு பெரியாழ்வார் நந்தவனத்தில் கோதையைக் கண்டெடுத்த திருநாளே ஆடிப் பூரம். ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் மிகப்பிரபலமான திருவிழாக்களில் ஒன்று. தந்தை பெருமாளைக் குழந்தையாகப் பாவித்துப் பாடித் தொழுதது ‘வாத்ஸல்ய பாவம்.’ அவரது தவப்புதல்வி பெருமாளைக் கணவனாக வரித்துப் பாடித் தொழுதது ‘மதுர பாவம்.

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் தோன்றி, ரங்கமன்னாரைக் காதலித்து, ஸ்ரீரங்கத்தில் அரங்கநாதனின் கரம்பற்றிக் அவருடன் இரண்டறக் கலந்து கரைந்த அப்பெருமாட்டி மஹாபாவத்தையும் (பாவங்களில் எல்லாம் உயர்ந்த பாவம்*) பெற்றவர் என்று சுவாமி சித்பவானந்தர் குறிப்பிடுவதைத்தான் இப்பதிவின் துவக்கத்திலேயே கண்டோம்.

இன்று ஆடிப் பூரம். கோதை நாச்சியார் எனும் ஆண்டாளின் திருஅவதாரத் திருநாள். பலநாட்கள் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் உற்சவமாகக் கொண்டாடப்படும் நிகழ்வு ஆண்டாளின் பிறப்பு/தோற்றம் ஆகும். ‘கோதை நாச்சியார் உடனுறை ரங்கமன்னார்’ திருக்கோயிலில், ஆண்டாள் அவதரித்த நந்தவனத்தில் (சிறப்பாகப் பராமரிக்கப்பட்டு வருகின்றது – இன்றளவும்) உள்ள சிறிய திருக்கோயிலில் சிறிது நேரம் தியானம் செய்யும் பேறு பெற்ற அத்தினத்தில், அந்த பக்த சிரோன்மணி அவதரித்த நந்தவனத்தில் அமர்ந்தெழுந்த பின்னர் எழுதிய ‘கோதையின் பெருமை‘ எனும் ‘தினம் ஒரு பதிகம் ~ புகழ் மணிமாலை‘ பதிகத்தை இன்று தாயாரின் பாத கமலத்தில் சமர்ப்பித்து, உங்களுடன் பகிர்வதில் அகமகிழ்கிறேன். ஓம் நமோ நாராயணாய. ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய.

பி.கு.1: இப்பதிவில் ‘பாவம்’ என்று ஆண்டாள் போன்ற புண்ணியர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடப்படுவது bhaavam ஆகும். அதாவது ‘ஒன்றைப் போன்று (மற்றொன்றை) பாவிப்பது’ என்று கொள்ளவேண்டும். எனவே, இறைவனைத் தன்னுடைய குழந்தையாகப் பாவிப்பது ‘வாத்ஸல்ய பாவம்.’ அதே இறைவனைத் தன்னுடைய (வாழ்க்கை) துணைவனாகப் பாவிப்பது ‘மதுர பாவம்.’ இதைப் ‘பாவம்’ (paavam – sin) என்ற பொருளில் புரிந்து கொண்டோர் நிலை மிகவும் பாவம்!
பி.கு.2: அடியேனுடைய ஜன்ம நக்ஷத்திரமும் ஆண்டாளுடையதே – பூரம் எனும் பூர்வ ஃபல்குனி (பிறந்தது சித்திரை மாதத்தில்). அதைத் தவிர அடியேன் மதுர பாவத்தின் பெருமையைத் தான் வாழ்ந்த முறையில் உலகிற்கு உணர்த்தி, இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்த அந்தப் பெருமாட்டியின் கால்தூசு கூடப் பெறமாட்டேன். அடியேன் தாஸன்.
பி.கு.3: ஆண்டாளுக்குரிய ஆடிப்பூரம் திருவிழாவைப் போலப் புகழ்பெற்றது சங்கரன்கோவில் கோமதி அம்மனின் ‘ஆடித் தபசு‘ உற்சவமும். ஆடிப்பூரம் பொதுவாகவே தேவிக்குரிய திருநாளாகக் கொண்டாடப்படுகின்றது. நெல்லை காந்திமதி அம்பாளுக்கு இன்று வளைகாப்பு உற்சவம் மிகப் பிரபலம். இன்று நெல்லையப்பர் சமேதமாக காந்திமதி அம்மனைத் தொழ வரும் பக்திமதிகளுக்கு வளையலே பிரசாதமாக அளிக்கப்படும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பி.கு.4: மேலே குறிப்பிட்டுள்ள, ராஜபாளையம் மற்றும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் அருகாமையிலுள்ள பிரபலத் திருத்தலங்கள் அனைத்திலும் இருந்து அருள்பலிக்கும் இறைவன்/வி பற்றிய ‘தினம் ஒரு பதிகம்‘ பதிகங்கள் எழுதும் பாக்கியம் அடியேனுக்கு அருளப்பட்டது. முறைப்படி புலமையோ, இசைத் திறமையோ இல்லாத இந்த சாமானியனுக்கு அவ்வாறு நிகழ்ந்தது இறைவனின் அளப்பரிய பெருங்கருணைக்குச் சான்று.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy


ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் மற்றும் அதன் அருகாமையில் அமைந்துள்ள திருக்கோயில்கள் பற்றிய தகவல்கள் இவ்வலைத்தளத்தில் அருமையாகத் தொகுத்து வழங்கப்பட்டுள்ளன.http://www.tamiltempledetails.com/srivilliputhur-sri-vatapathrasayee-perumal-temple-thiruvilliputhur/

தினம் ஒரு பதிகம் ~ ஞான மணிமாலை ~ அரிது… அரிது..!

தினம் ஒரு பதிகம் ~ ஞான மணிமாலை 

அரிது… அரிது..! 

அரிதரிது மானிடராய்ப் பிறத்தலரிது அதனினும் 

அரிதரிது நோய்முடமே துமிலாப்பிறப்பு மேலும் 

அரிதரிது ஊணுடைவீ டெலாமிருத்தல் பின்னும் 

அரிதரிது நூலறிவுபே ரளிக்கும்பணி யதனினும் 

அரிதரிது நேசமனையும் நல்மகவும் இன்னும் 

அரிதரிது போதுமெனும் பொன்மனமே மேலும் 

அரிதரிது நானாரெனுந் தேடல்வினா வதனினும் 

அரிதரிது ஆறறிவிருள தகற்றுங்குரு இன்னும் 

அரிதரிது போய்வருவினை விடவிழைதல் மேலும்

அரிதரிது தான்மறந்தே யிறையடிபணித லதனினும்

அரிதரிது பேரருளால் மெய்யறிதல் பின்னும் 

அரிதரிது ஜீவன்முக்தனா யிருந்தடங்கல்! 


பதிக விளக்கம்

மனிதராகப் பிறவி எடுத்தல் (உயிரினங்களுள்) மிக அரிதானது.

அதைவிட அரிது நோய், முடம் போன்ற பாதிப்புகள் அற்ற மனிதப் பிறப்பு.

அதைவிட அரிது உண்ண உணவு, உடுக்க உடை, இருக்க வீடு என்று எல்லாமே ஒருவர் பிறக்கும் போதே பெற்றிருத்தல்.

அதைவிட அரிது முறையான கல்வி மற்றும் கேள்வி மூலமாகப் பெற்ற அறிவு, புகழ் அளிக்கக்கூடிய பணி [அ] தொழில் ஆகியவை அமைதல்.

அதைவிட அரிது மாறா அன்பு கொண்ட வாழ்க்கைத் துணை(வி/வன்) மற்றும் நற்குணங்கள் கொண்ட மக்கட்பேறு ஆகியவை அமைவது.

அதைவிட அரிது ‘இது போதுமானது’ என்று பொருள், புகழ், செல்வாக்கு போன்ற புற வாழ்வின் அம்சங்களைப் பொறுத்தவரை ஏற்படும் மனத் திருப்தி (‘போதுமெனும் மனமே பொன்செய்யும் மருந்து‘ என்ற முதுமொழி குறிப்பது இதையே).

அதைவிட அரிது ‘நான் யார்?‘ என்ற உயிர்மெய் தேடலின் தொடக்கமான ஆத்ம விசாரத்திற்கான வினா எழுவது.

அதைவிட அரிது காரண அறிவால் அறிந்ததாகக் கருதும் அனைத்தும் அர்த்தமற்றவை என்றுணர்த்தி, அறியாமை இருளை அகற்றும் அருட்பேரொளியான குரு அமைவது.

அதைவிட அரிது பிறப்பு-பிழைப்பு-இறப்பு எனும் சூழலில் சிக்கி, மீண்டும் மீண்டும் உயிரானது போய்வரும் நாடகத்திற்குக் காரணமான கர்மவினையை முற்றிலுமாக விட்டொழிக்க ஏற்படும் விருப்பம் மற்றும் ஆர்வம் ஆகியவை.

அதைவிட அரிது ‘நான் இன்னார்’ என்ற சமூக அடையாளத்தை விடுத்து, படைப்பின் மூலமாகிய இறைவனிடத்தில் படைப்பாகிய உயிர், ‘யாமறியோம் பராபரமே’ என்று முழுமையாகச் சரணடைவது.

அதைவிட அரிது இறை மற்றும் குருவின் அளப்பரிய பேரருளால், இப்பிறவியிலேயே படைப்பு, படைத்தவன், வாழ்வு போன்றவை பற்றிய உயிர்மெய்யை, நேரடி அனுபவமாக அறிதல், அதாவது ஞானோதயம் அடைதல்.

அதைவிட அரிது, மெய்ஞானம் அறிந்த பின்னர், ஜீவன்முக்தராக வாழ்ந்து, பின்னர் இறுதியாக வீடுபேறு எனும் முக்தியை அடைதல் (படைப்பானது படைப்பின் மூலத்துடன் இரண்டறக் கலந்து ஒன்றிவிடுதல்).

குறிப்பு: ‘அரிது அரிது மானிடராய்ப் பிறத்தல் அரிது…’ என்பது தமிழ்க் கடவுள் என்று போற்றித் தொழப்படும் முருகப்பெருமானின் வினாவிற்கு ஒளவையாரின் பதிலாக அமைந்த அற்புதமான தமிழ்ப் பாடலின் துவக்க வரி. அதுவே இப்பதிகத்தின் முதலடியாகவும் அமைந்துள்ளது.

Hymn explanation

Being born as a human (among all kinds of creatures) is quite rare.

Even more rare is not being inflicted by an illness or disability, during birth.

Even more rare is having basic necessities of livelihood such as food, clothing and dwelling, while being born.

Even more rare is receiving knowledge through formal education and learning, and fame through a profession.

Even more rare is being blessed with a loving life-companion (wife/husband) and virtuous child(ren).

Even more rare is feeling ‘this is enough‘ w.r.t wealth, fame, power, etc., i.e. contentment with the possessions one has.

Even more rare is the rise of the question ‘who am I?,’ signalling the beginning of the self-enquiry and spiritual quest to know the reality.

Even more rare is the happening of a Guru (Realised Master) who dispels the ignorance of whatever is known through the intellect and shines the light of Grace on Truth.

Even more rare is the longing to be liberated from the birth-survival-death lifecycle spiral, by getting ridden of one’s karma (accumulated actions of all the lifetimes, so far), once and for all.

Even more rare is to let go of the ego / individual identity that’s imposed and enforced by the society and unconditional surrender to the source of creation, admitting ‘I don’t know.

Even more rare is to realise the Truth about Creator, creation, existence, et al., through direct perception of reality, aka attaining enlightenment / self-realisation, in this lifetime itself.

Even more rare is to continue living as a Jeevanmukta (realised being / Master) and attaining mukti (ultimate liberation from the repetitive birth-death lifecycle), i.e. creation merging with the creator and becoming a part of the eternal stillness.

Note: “Aridhu Aridhu Maanidaraaip Piraththal Aridhu…” is the beginning of the verse sung by Avvayaar, as response to a question by Lord Murugan, who is celebrated and worshipped as the Lord of the Tamil people. That itself is set as the beginning of this pathigam as well.

~ஸ்வாமி | @prakashswamy

இன்றைய தரிசனம் ~ வாழ்க்கை எனும் தொடர் வாகனப் பயணம்!

ஒரு கார் இருக்கின்றது. பளபளவென்ற அல்லாய் வீல் அணிந்த நான்கு சக்கரங்கள், 3M பாலிஷ் போட்டு ஒளிரும் மேனி, 1500 CC BS-VI எஞ்சின், ஒற்றை விரலால் திருப்பக்கூடிய பவர் ஸ்டியரிங், 7″ டச் ஸ்க்ரீன் கொண்ட ஆண்டிராய்டு மியூஸிக் சிஸ்டம், ஃபா லெதர் கவர்ந்த அட்ஜஸ்டபிள் சீட்… என்று பல அம்சங்களுடன், ஓட்டுபவர் தன் வாழ்க்கைத் துணையை விட ஒரு மடங்கு அதிகமாகவே நேசிக்கும் அளவு சிறந்த கார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

இவ்வளவு அருமையான காரை ஓட்டிச் செல்லும் ஆசாமி நீங்கள்தான் என்றும் வைத்துக்கொள்வோம். தினசரி ரத்த அழுத்தத்தை எகிற வைக்கும்  போக்குவரத்து நெரிசல் மிகுந்த மாநகர சாலையோ, அல்லது கட்டணம் செலுத்தி அதிவேகமாகச் செல்லும் நான்கு வழி விரைவு நெடுஞ்சாலையோ, காரும் அதன் ஓட்டுனரும் எப்போதும் செய்வது ஓரிடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்வதுதான். எந்தக் காரை, எந்த ஊரில், எவர் வைத்திருந்தாலும், இதில் மாற்றம் எதுவுமில்லை. 

இப்படிக் காரை ஓட்டிச் செல்லும் போது, ஏதேனும் பழுது ஏற்படுவதாலோ, எரிபொருள் தீர்வதனாலோ, விபத்தாலோ, போக்குவரத்துத் தடையாலோ அதன் பயணம் நின்று போகலாம். குறிப்பிட்ட பிரச்சினை நிவர்த்தி செய்யப்பட்டவுடன் பயணம் மறுபடி தொடரும். இதில் சில சமயங்களில் கார் மாறலாம்; ஓட்டுநர் கூட மாறலாம்; ஆனால் பயணத்தில் மாறுதல் எதுவும் இருப்பதில்லை. எப்போதுமே, பயணமானது ஓரிடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்திற்குத்தான்.

நீங்கள் ரசித்து வாங்கி, விரும்பி ஓட்டும் அந்தக் கார் இருக்கிறதே, அதுதான் உங்களுடைய வாழ்க்கை. அதன் நான்கு சக்கரங்கள் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் என்பவை. இதில் முதல் மூன்றைப் பற்றியும்தான் வள்ளுவர் அறம், பொருள், இன்பம் என்று மூன்று பகுதிகளாக 1330 குறட்பாக்களை எழுதினார். நாலாவதாகிய முக்திக்கு வழிகாட்டும் மெய்ஞானம் பற்றி அவர் உட்படப் பலர் பல நூல்களை வழங்கியுள்ளனர். நான்கு சக்கரமும் ஒருங்கிணைந்து சுழன்றால்தான் வாழ்க்கைப்பயணம் எனும் காரோட்டம் நிகழும். ஆக, நல்வாழ்க்கைக்கு – குறிப்பாக இல்வாழ்க்கைக்கு – இந்த நான்கு அம்சங்களுமே முக்கியம்தான்.

நீங்கள்தான் உங்கள் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் ஓட்டுநர் என்பதைத் தனியே கூறத் தேவையில்லை. வாழ்க்கைக் காரில் உங்களுடைய நேற்றைய பயணம் வீட்டிலிருந்து அலுவலகத்திற்கு – ரத்த அழுத்தத்தை எகிற வைக்கும் போக்குவரத்து நெரிசலில். இன்றைய பயணம் உறவினர் இல்ல விழாவில் பங்குபெற – ஊருக்கு சற்றே ஒதுக்குப்புறமாக உள்ள புறநகருக்கு – பள்ளம் மேடுகள் நிறைந்த ஒற்றைச் சாலையில். நாளைய பயணம் குலதெய்வக் கோயிலுக்கு – கட்டணம் செலுத்திப் பறக்கும் நெடுஞ்சாலையில். இப்படிப் பயணத்தில் மாறுதல்கள் இருந்தாலும், காரும், ஓட்டுநரும் மாறுவதில்லை. அதாவது, பல பிறவிகளில் பிறப்பு-பிழைப்பு-இறப்பு என்று மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் வாழ்க்கையும், அதை வாழ்பவரும் மாறுவதில்லை. என்ன, போன பிறவியில் BMWவை சுமாராக ஒட்டியிருக்கலாம். இப்பிறவியில் மாருதி Swiftடை திறம்பட ஒட்டிக்கொண்டிருக்கலாம். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.

உங்களுடைய முதற்பிறவியிலிருந்து, எத்தனையாவது என்று தெரியாத இப்பிறவி வரை நீங்கள் இப்படித்தான் வாழ்க்கை என்ற காரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். சில பிறவிகளில் திறமையாக ஓட்டி, முழுமையாக வாழ்நாளை வாழ்ந்து பயணத்தை நிறைவு செய்கிறீர்கள். சிலவற்றில் விபத்தினாலோ, வாகனப் பழுதாலோ விரைவாகப் பயணம் முடிந்து விடுகின்றது. ஒவ்வொரு முறையும் இவ்வாறு போய்வருகையில், நீங்கள் இன்ன மாதிரி ஓட்டுநர் என்ற புதிய அடையாளம் உங்களுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அது வெறும் அடையாளம்தான். அடையாளம் என்பது நீங்கள் அல்ல. ஆனால் இது உங்களுக்குப் புரிவதில்லை.

எனவே வெவ்வேறு அடையாளங்களுடன் வாழ்க்கைப் பயணம் ஒரேமாதிரி, மறுபடி மறுபடி மாற்றங்கள் இருப்பது போன்ற தோற்றத்துடன் அதேமாதிரி தொடர்கின்றது. இதுதான் வாழ்க்கை என்று பெரும்பாலான மனிதர்கள் நம்பும் பிழைப்பு [அ] பிழைத்தல். மனிதர் தவிர்த்த, அவர்களை விட அறிவு குறைவாகவே உள்ளதாக எண்ணப்படும் பிராணிகள் போன்ற உயிரினங்களிலிருந்து, இத்தகைய உயிர்வாழ்தல் எனும் பிழைத்தல் ஒன்று பெரிதாக வேறுபட்டதாகத் தெரியவில்லை.

இந்தப் பிறவியில் நீங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஊரில், குறிப்பிட்ட இடத்திலுள்ள இல்லத்தில், குறிப்பிட்ட பெற்றோருக்கு மக/னா/ளாகப் பிறந்து, குறிப்பிட்ட பெயரிடப்பட்டு, குறிப்பிட்ட கல்வி நிறுவனங்களில் கற்றுக் குறிப்பிட்ட கல்வித் தகுதியைப் பெற்று, குறிப்பிட்ட பணி/தொழிலைப் புரிந்து, பொருளீட்டி, குறிப்பிட்ட வாழ்க்கைத் துணையை மணந்து, குறிப்பிட்ட பிள்ளையை/களைப் பெற்று, குறிப்பிடத்தக்க அளவு செல்வம் ஈட்டி, சமூக அங்கீகாரம் பெற்று இதுவரை வாழ்ந்து வருகிறீர்கள். இவையெல்லாமே உங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட அடையாளங்களே.

நான் இன்னார்‘ என்று இந்தமாதிரி ஒவ்வொரு பயணத்தின்போதும் உங்களது அடையாளத்தை வெவ்வேறாக நினைக்கிறீர்களே, அதுதான் ஆணவம். காரும், பயணிக்கும் பாதையும், பயணம் செய்து அடையக்கூடிய இடமும் ஒவ்வொரு முறையும் புதியதாக உள்ளதாக நம்புகிறீர்களே, அதுதான் மாயை. செய்த பயணத்தையே மீண்டும் மீண்டும் செய்து கொண்டிருப்பதற்குக் காரணமான காரோட்டல் போன்ற செயல்கள் இருக்கின்றனவே, அவற்றால் விளைவது கன்மம் எனும் கர்மவினை. மும்மலங்கள் எனப்படும் இவை மூன்றும்தான், இந்தத் தொடரும் பயணத்தின் நோக்கம் மற்றும் பயன் என்ன… எங்கு செல்வதற்காக இப்பயணம்… எப்படி இந்தப் பயணத்தை நிறைவு செய்வது என்று தெரியாமல் உங்களை இந்தச் சுழற்சியிலிருந்து விடுபடாமல் பிடித்து வைத்திருக்கின்றன. 

இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்கும் பயணத்தின்போது ஒருநாள் எதிர்பாராமல் ‘அகிலமாதேவி உடனுறை ஆனந்தீஸ்வரர் திருக்கோயில் 5 கி.மீ‘  என்ற அறிவிப்புப் பலகை உங்கள் கண்ணில் படுகின்றது. ‘என்னடா இது, இந்த வழியாக எத்தனையோ முறை காரில் போயிருக்கிறேனே… இதுவரை இந்தக் கோயில் ஸைன்போர்டைப் பார்த்ததே இல்லையே…‘ என்று ஆச்சரியத்துடன், சாலையோரக் ‘கும்பகோணம் டிகிரி காப்பி‘ கடைமுன் காரை நிறுத்தி, பித்தளை டபரா தம்ளரில் சூடான காஃபியை ஆற்றி அருந்தியபடி, கடைக்காரரிடம் அந்தக் கோயிலைப் பற்றி உறுத்தாமல் விசாரிக்கிறீர்கள். அவர் உடனே சார்ஜர் சொருகப்பட்ட செல்ஃபோன் போல ஒளிபெற்று, “ரொம்ப பழமையான கோயில் சார்… வேண்டின வரம் தரும் அம்பாள்னு அங்க போயிட்டு வர்ற எல்லாரும் சத்தியம் பண்றாங்க சார்… இங்கேயிருந்து மூணு கிலோமீட்டர் போனப்புறம், சர்வீஸ் ரோடுல போயி, இடது பக்கமா திரும்பினீங்கன்னா, ரெண்டு கிலோமீட்டர்ல வந்திரும் சார்… கண்டிப்பா போயி தரிசனம் பண்ணுங்க.” என்று உற்சாக டானிக் அளிக்க, உடனே காரில் ஏறி, ‘ஓகே கூகிள்‘ என்று அத்திருக்கோயிலுக்குச் செல்லும் வழியை மேப்பில் காட்டுமாறு நீங்கள் கேட்க, அங்கு செல்ல வழிகாட்டப்படுகிறீர்கள். 

சிறியதொரு மலையடிவாரத்தில், மரங்கள் சூழ்ந்த, தாமரை மற்றும் அல்லி மலர்கள் மலர்ந்து மிதப்பது போலத் தோன்றும் தெள்ளிய நீர் நிறைந்த குளத்தின் கரையில், அழகான வடிவமைப்புடன், நன்கு பராமரிக்கப்படுவதாகத் தோற்றமளிக்கும், தொன்மையான திருக்கோயில் முன்பு உங்கள் காரை நிறுத்தி விட்டு இறங்குகிறீர்கள். இதுவரை நீங்கள் கேள்விப்பட்டிராத திருக்கோயில். திருக்குளத்தில் கை கால்கள், முகம் கழுவித் தலையில் சிறிது நீரைத் தெளித்துக் கொண்டு, பின்அங்கிருந்த கடையில் மலர்கள், அர்ச்சனைப் பொருட்களை வாங்குகையில், “சாமிக்கும் அம்பாளுக்கும் மாலை சார்த்திட்டு நல்லா வேண்டிக்குங்க சார்… கேட்ட வரம் உடனே சாத்தியமா கிடைக்கும் சார்… நீங்கதான் இன்னிக்கு சாயங்காலம் முதல்ல பூ வாங்கறீங்க…” என்ற பூ விற்பவரின் பதஞ்சலி ஹெர்பல் பேஸ்ட் பளிச் சிரிப்பிலும், மார்க்கெட்டிங் ஜாலத்திலும் மயங்கி, இரண்டு மாலைகளையும் வாங்கி வாங்கிக் கொண்டு திருக்கோயிலின் உள்ளே செல்கிறீர்கள்.

அம்மை அகிலமாதேவியின் சன்னதியில் அர்ச்சகரிடம் மலர்மாலையையும், அர்ச்சனைப் பொருட்களையும் அளித்துவிட்டு அவளது திருவுருவை நோக்குகின்றீர்கள். ‘உதிக்கின்ற செங்கதிர் உச்சித்திலகம்…’ என்று துவங்கி பக்திப்பெருவெள்ளத்தில் கரைந்து அபிராமி பட்டர் பாடிய அற்புதமான அபிராமி அந்தாதியிலுள்ள அன்னையைப் போன்று சிந்தூராருண விக்ரஹமாக அன்னை செவ்வண்ணத்தில் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஜ்வலிக்கிறாள். காண்போர் கவலையை உடன் நீக்கும் கருணைபொங்கும் விழிகள். ‘இவள் அழகிற்கு ஈடென்று எவருமுண்டோ இப்புவியில்!’ என்று பக்தர் வியக்கும் வடிவுடைய அந்த அகிலாண்டேஸ்வரியை, கர்ப்பூர ஜோதியின் ஒளியில் கண்டு வணங்கி, உங்கள் உள்ளத்தில் எழும் வேண்டுதல்களை அவள்முன் சமர்ப்பிக்கிறீர்கள். ‘உனக்கு என்ன வேண்டுமென்று அன்னை எனக்குத் தெரியாதா குழந்தாய்?‘ என்று கேட்பதுபோல் உலகாளும் ஜெகன்மாதாவாகிய அம்மை குறுநகை புரிகிறாள். உங்களுக்குள் இனம்புரியாத ஒரு நிம்மதி பரவுகின்றது. குருக்கள் பிரசாதத்தை அளித்து, ‘வரப்பிரசாதியான அம்பாள்… கேட்ட வரம் கொடுப்பவள் என்று அவளைப் போற்றாத பக்தர்கள் கிடையாது… பிரத்யட்ச தெய்வம்… நீங்க வேண்டியதெல்லாம் அவளருளால் நிச்சயம் கிடைக்கும்…‘ என்றவுடன் அகமகிழ்ந்து அவருக்கு தட்சிணை அளித்துவிட்டு ஆனந்தீஸ்வரரை தரிசிக்கச் செல்கிறீர்கள். 

பொன்னம்பலத்தில் ஆனந்தக் கூத்தாடும் ஐயன், ஆனந்தீஸ்வரராக எழுந்தருளியிருக்கும் கருவறை முன்பு நிற்கிறீர்கள். அருணாச்சலேஸ்வரரைப் போன்று அற்புதமான அலங்காரம். ஆனாலும் அசைவற்ற நிர்விகல்ப சமாதியில் நிலைத்தாற்போன்ற லிங்கத் திருமேனி. மலர்மாலையையும், அர்ச்சனைத் தட்டையும் அர்ச்சகரிடம் அளித்துவிட்டு எந்தை ஈசனை நோக்குகிறீர்கள். சுற்றுப்புற சப்தமெல்லாம் அடங்கி ஆழ்ந்த அமைதி உங்களைச் சூழ்கிறது. எண்ணங்கள் அற்றுப் போன ஒன்றுமற்ற தன்மையை உணர்கிறீர்கள். அது வெறுமையாக இல்லாமல் முழுமையாக இருப்பதுபோல் உங்களுக்குத் தோன்றுகின்றது. கர்ப்பூர ஆரத்தி ஒளி அவரைச் சுற்றி இல்லாமல், அவருள்ளிருந்து எழுவது போலத் தெரிகின்றது. எதையும் கேட்கத் தோன்றாமல் அந்த ‘வேண்டுதல் வேண்டாமை இலானடி‘யைப் பணிகின்றீர்கள். பிரசாதத்தை அளித்த குருக்கள் ‘ஸ்வாமி மனசு வைத்தால்தான் தரிசனம் கிடைக்கும் இங்கே வரும் பக்தர்களுக்கு… ஆனால் ஒரு தடவை வந்துவிட்டால், பிறகு வேறு எந்தக் கோயிலுக்கும் போகவே தோன்றாது… அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு ஈஸ்வரனிடம்,’ என்றபோதுதான், இன்றுவரை இந்தக் கோயிலைப் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்கவே இல்லை என்பது நினைவிற்கு வருகிறது. அவருக்கு தட்சிணை அளித்துவிட்டு, துவஜஸ்தம்பத்தின் முன்பு சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்து விட்டு, பிரதட்சணம் செய்ய வெளிப் பிரகாரத்திற்குச் செல்கிறீர்கள். 

தூய்மையான பிரகாரத்தின் ஒரு மூலையில் ஸ்தல விருட்சம். காற்றில் மெல்ல அசையும் பசுமையான இலைகள். கிளைகளில் அமர்ந்து மனிதர்களின் மடமையை எண்ணி அங்கலாய்க்கும் பறவைகளின் கீச்சொலி. அந்த அழகான ஸ்தல விருட்சத்தின் அருகே ஒரு மேடை. அதில் பண்டாரம் போன்ற தோற்றத்தில், காவியும், ருத்திராட்ச மாலையும் அணிந்த ஒருவர் அமர்ந்திருக்கிறார். அவரருகே சில பக்தர்கள். இன்னமும் நரைக்காத சடைமுடியும், நீண்ட தாடியும் உள்ள அந்தச் சிவனடியாரின் திருநீறு பூசிய திருமுகத்தில் மென்மையான ஒரு ஒளி. அவர் உங்களைப் பார்க்கிறார். கோதண்டத்திலிருந்து விடுபட்ட ராமபாணம் போன்று அப்பார்வை உங்களைத் துளைத்து ஊடுறுவுவதை உணர்கிறீர்கள். உங்களை அறியாமல் கண்களில் கண்ணீர் மடைதிறந்த வெள்ளம்போல வழிவது ஆச்சரியமாக இருந்தாலும், கவலை ஏதுமில்லாமல் அவரருகே சென்று வணங்குகிறீர்கள்.

என்ன, வழி தொலைந்து வந்தீங்களா… இல்ல வழி தெரிஞ்சு வந்தீங்களா…‘ என்று கேட்டுவிட்டு உரத்த சிரிப்பை உதிர்க்கிறார்.
அவர் யாரென்று உங்களுக்கு நிச்சயம் தெரியாது. அவரை இதுவரை எங்கும் பார்த்ததில்லை என்பது சர்வநிச்சயமாக உங்கள் சிந்தையில் தெரிகின்றது. ‘அவரைப் போய் வணங்கு‘ என்று உங்களிடம் யாரும் தெரிவிக்கவில்லை. என்றாலும், அவரிடம் நீங்கள் ஈர்க்கப்படுவதை உணர்கிறீர்கள். எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், உங்களது அடையாள முகமூடி கழன்றுபோய், யுத்தகளத்தில் நிராயுதபாணியாக நிற்கும் வீரனைப் போல அவர்முன் உணர்கிறீர்கள். இடம், பொருள், சூழல், சுற்றியுள்ளோர் என்று எதுபற்றியும் கவலைப்படாமல் அவர்முன்பு சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்குகிறீர்கள். ஏற்கனவே அங்கிருக்கும் பக்தர்களில் ஒருவராக, ‘நான் இன்னார்‘ என்ற தனித்த அடையாளம் தொலைத்துத் தரையில் அமர்கிறீர்கள். 

வழி தெரியாமல் திரிந்தேன் இதுவரை… ஆனால் வரவேண்டிய இடத்திற்கு வந்துவிட்டேன் இன்று,’ என்பதை நீங்கள் வாயைத்திறந்து சொல்லாமலே அவர் அறிந்துகொண்டு விட்டார் என்று புரிகின்றது. காலம் என்பது அர்த்தமற்ற ஒரு கான்செப்ட்டாகத் தோன்ற, நீங்கள் அவரையே நோக்கியவாறு, விளக்கவியலாத பேரமைதியின் இருப்பில் அடங்குகிறீர்கள். அங்கு வார்த்தைப் பரிமாற்றம் ஏதுமில்லை. அந்தப் பேரமைதியில் வாழ்க்கை பற்றிய உங்களுடைய கேள்விகள், பதிலே தேவைப்படாமல் கரைந்து போவது தெளிவாகத் தெரிகின்றது.

பிரகாரத்திலிருக்கும் அடியாரும், கர்ப்பகிரஹத்தில் உறையும் ஆனந்தீஸ்வரரும் வேறல்ல, ஒன்றே என்று உங்களுக்குத் தோன்றுகிறது. அந்த அலாதியான அமைதியின் இடையில் அகிலமாதேவியின் சிரிப்பு உங்களுக்குள்ளே கேட்கிறது. கண்ணீர் வெள்ளம் தொடர்ந்து பொங்கி வழிகின்றது. இருப்பதையே இதுவரை அறியாத ஒரு திருக்கோயிலின் பிரகாரத்தில், யாரென்றே தெரியாத சிலர்முன், பூமித் தாயின் மடியில் அமர்ந்து கதறி அழுவதில் உங்களுக்கு வெட்கமேதும் இல்லாததை நீங்களே ஒரு மௌன சாட்சியாக ஆச்சரியமாகப் பார்க்கிறீர்கள்.

அந்தப் பண்டாரம் முன்பு உங்களுக்கு நிகழ்ந்தது நேரடியான அனுபவம். அதை யாரிடம் விளக்கமுடியாது. ஏனெனில் அது காரண அறிவின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டது. அவர்தான் குரு எனப்படுபவர். உங்களையும், என்னையும் போன்றவர்களின் வாழ்க்கைப் பயணத்தின் நோக்கத்தை அறிந்தவர். அது எங்கே, எவ்வாறு முடியும் என்பதை அனுபவபூர்வமாகத் தெரிந்து கொண்டவர். அகிலமாதேவி என்ற படைப்பின் ஆதார சக்தியையும், ஆனந்தீஸ்வரர் என்ற முக்தியளிக்கும் பரம்பொருளையும் திருக்கோயிலினுள் தொழுது பணியும் தேவையின்றித் தன்னுள்ளேயே தரிசிக்கும் பூசலார் போன்ற மெய்ஞானி. அத்தகைய ஒரு குருவின் அருட்பார்வை நம்போன்ற சாதாரணர்களின் மீது படுவதற்கே பல பிறவிகள் தேவைப்படலாம். ஆனால் அவ்வாறு அருட்பார்வை நம்மைத் துளைத்து நிராயுதபாணியாக நிற்க வைக்கும்போது, ‘இவர்தான் என்னுடைய குரு‘ என்று யாரும் சொல்லாமலே நமக்குள்ளே தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிந்து விடும்.

தினம் ஒரு பதிகம் ~ ஞான மணிமாலை

வாகனமும் ஓட்டுனரும் மாறிவரும் வாழ்வினிலே

போகுமிடம் ஏதுமில்லை, போய்த்தொழவும் யாருமில்லை.

மோகமுடன் நானெனது சேர்த்தப்பொருள் சேய்துணையும்  

சோகமுடன் பாடைதனில் தூக்குகையில் ஏதுவரும்.

பாகமிடும் கூரறிவால் காண்பவையோ கையளவே

பாகுபடும் பார்வைவிடப் பாரிலெதும் பேதமில்லை.

வேகுமுடல் மேயுமனம் கூடியநான் போனவுடன் 

சாகும்பிணி போகவழி ஞானகுரு வால்தெரியும். 

பாகமெனத் தேவியுடன் மோனகுரு ஈசனவன்

மேவும்திருக் கோவிலது காயமென வேபுரியும்.

தாகமுடன் மோனவழி போயவனின் தாள்பணிய

மேகமென நோய்விலகி ஞானவொளி தானெழுமே.

கார், ஓட்டுநர், சாலை போன்றவை ஒவ்வொரு பிறவியிலும் மாறுபவை. அவற்றின் மீது பற்றுக் கொள்வது மடமை. காரோட்டிச் செல்லும் பயணம் பெரும்பாலும் ஒரேமாதிரியானதுதான் – எப்பிறவியிலும். அதுவே வாழ்க்கை என்று எண்ணுவது அறியாமை. பயணத்தின்போது, ‘அகிலமாதேவி உடனுறை ஆனந்தீஸ்வரர் திருக்கோயில் 5 கி.மீ‘ என்பது போன்ற வழிப்பலகைகள், அங்கு செல்ல வழிகாட்டிய காப்பிக் கடைக்காரர் போன்றவை இறையருள் நமக்கு அவ்வப்போது அளிக்கும் வழிகாட்டுதல். பிழைப்பு என்ற பயணப் பாதையிலேயே நம் கவனம் தங்கிவிடுவதால் நாம் இத்தகைய வழிகாட்டுதல்களைத் தவறவிட்டு விடுகின்றோம். இது பிரபஞ்ச நடனமாகிய வாழ்வு பற்றிய உண்மையை அறிவியவியலாமல் தடுக்கும் கவனமின்மை.

ஒருவராகத் திருக்கோயிலைச் சென்றடைந்த போதும், அங்கு அருள்பலிக்கும் அம்மை மற்றும் அப்பனிடம் ‘என் செயலாவது யாதுமில்லை, அனைத்தும் நிகழ்வது தங்களது பேரருளாலேயே‘ என்று அகந்தை விடுத்துச் சரணாகதி அடைவோர் மிகச்சிலரே. அவ்வாறின்றி, வெறுமனே மற்றோரு திருக்கோயில் தரிசனம் என்று அந்த திசை திருப்பாலின் முக்கியத்துவத்தையும், பயனையும் உணராமல், தரிசனம் முடித்துத் திரும்புவோர், கார்ப் பயணத்தை மறுபடியும் தொடரவேண்டியதுதான்.

திருக்கோயிலை அடைந்து அங்கு உறையும் இறையின் சந்நிதியில் சரணாகதி அடைந்தோருள்ளும், வெகு சிலர் மீதுதான் கோயில் பிரகாரத்திலிருந்த பண்டாரம் போன்ற மெய்ஞ்ஞானியின் அருட்பார்வை விழும். அந்நிகழ்வு முற்பிறவிகளில் செய்த நற்கருமங்களின் பயன். அது நிகழும் தவிர்க்க முடியாத கணத்தில் ‘அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே‘ என்று முழுமையாக குருவிடம் சரணாகதி அடைந்து விடவேண்டும். அவ்வாறு சரண்புகுந்து குருவருளைப் பெற்றோருக்கு, கார்ப் பயணம் எனும் தொடர்நாடகம் பற்றிய தெளிவு கிட்டும். அதன்பின்னர், கார்ப் பயணம் தொடர்ந்தாலும், அவ்வப்போது ‘திசை திருப்பல்‘ குருவின் மூலமே நிகழும் – அவரவர் கர்மவினைக்கேற்றவாறு. இறுதியில், ‘போகுமிடம் ஏதுமில்லை, போய்த்தோழவும் யாருமில்லை‘ என்று தெளிந்து, ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி‘ என்று தன்னுள்ளேயே அம்மையப்பனின் தரிசனம் கிட்டும்.

படைப்பின் மூலமாகிய பரம்பொருள் படைப்பாகிய தன்னுள்ளும், தன்னைப்போன்ற படைப்பிலுள்ள அனைத்திலும், உயிர்சக்தியாக ஒளிரும் உண்மையை நேரடி அனுபவமாக அறிவதே உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம். அவ்வாறு உயிர்மெய் அறிந்து, படைப்பாகிய தானும், படைப்பின் மூலமாகிய இறையும் தனிப்பட்ட இரண்டல்ல, ஒன்றே என்று கரைந்து ஒன்றிவிடுவதே முக்தி எனும் வீடுபேறு. இப்பேரானந்தப் பெருநிலைதான் மனிதராகப் பிறவி எடுத்த நமது வாழ்க்கை எனும், பல பிறவிகளாக நீளும் நெடும் பயணத்தின் இறுதி இலக்கு [அ] சேருமிடம்.

இன்றுமுதல், உங்களது பிழைப்பு எனும் தினசரி கார் பயணத்தின்போது, கார்களையும், ஓட்டுநர்களையும், சாலைகளையும் மட்டுமே கவனியாமல், ‘அகிலமாதேவி உடனுறை ஆனந்தீஸ்வரர் திருக்கோயில் செல்லும் வழி‘ போன்ற திசைதிருப்பல்களை கவனமாகத் தேடுங்கள். சென்று பழகிய பாதையிலேயே போய்க்கொண்டிருக்கும் முடியாப் பயணம் முற்றுப் பெற வேண்டுமானால், அது அருளின் திசைதிருப்பலால் மட்டுமே நிகழும் என்பது திண்ணம். முக்தி எனும் சேருமிடம் சேரத் திருவருளும், அங்கு கொண்டுபோய்ச் சேர்க்கக் குருவருளும் கிட்ட, அத்தகைய திசைதிருப்பல் உங்களுடைய இந்தப் பயணத்தின்போதே, விரைவிலேயே நிகழ்வதற்கு, அகிலமாதேவி உடனுறை ஆனந்தீஸ்வரரின் மலர்ப்பதங்களைப் பணிந்து நான் உளமாற வேண்டுகிறேன்.

Be Joyful & Spread the Cheer 🙂

~ஸ்வாமி | @prakashswamy

உயிர்மெய் (தமிழ் பதிவுகள்) | SwamyQuote | Swamystery | QuorAnswers by Swamy | Quoraவிடை by ஸ்வாமி | BeenThere, SeenThatSwamystery on Telegram

இன்று.. ஒன்று… நன்று… சாத்தமுது ~ ஒரு ரசமான விளக்கம்!

இன்று.. ஒன்று… நன்று… சாத்தமுது ~ ஒரு ரசமான விளக்கம்!

வைணவர்கள் உணவு படைக்கையில் அவர்களுக்கே உரித்தான சில வழக்குச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவர். கறமுது… சாத்தமுது… திருக்கண்ணமுது… போன்றவை உணவு வகைகளைப் பற்றிய அழகான சொற்கள். சைவர்கள் இச்சொற்களைப் பொதுவாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. எனவே, இவற்றின் பெயர்க்காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று பலமுறை யோசித்திருக்கிறேன்? இதற்கான விடை (வழக்கம்போல!), தற்போது வாசித்துக்கொண்டிருக்கும், உணவிற்கு சம்பந்தமே இல்லாத (உண்மையில் படைப்பிலுள்ள அனைத்துக்குமே சம்பந்தம் உண்டு – நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ!) ஒரு நூலில் கிட்டியது. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

அம்ருதம் என்ற வடசொல் அமுதம் என்று வந்தது. அச்சொல், மரணத்தைப் போக்குவது, மரணம் இல்லாதது என்ற பொருள்களைத் தரும். பொதுவாக அமுதம் என்றால் தேவர்கள் உண்ட தேவாமுதத்தையே நாம் நினைக்கிறோம். அம்ருதம் என்ற சொல்லின் பொருளாகிய மரணத்தைப் போக்குவது என்பது தேவாம்ருதத்துக்குப் பொருந்துமா என்பதை ஆராய வேண்டும். தேவர்கள் சாவாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்தான் அமுதத்தைக் கடைந்தனர்; உண்டனர். அதற்கு முன்பெல்லாம் மனிதர்களைப்போல் இன்ன காலம் என்று இல்லாமல் அமரர்கள் இறந்து கொண்டிருந்தார்கள். அமுதம் உண்ட பிறகு தமக்குரிய ஆயுள் முழுவதும் வாழ்ந்தார்கள். அந்த ஆயுட்காலம் முடிந்தால் அவர்களும் இறந்தார்கள். 

“நூறு கோடி பிரமர்கள் நுங்கினார்” என்பது தேவாரம். இந்திர பதவியில் ஒரே இந்திரன்தான் இருக்கிறான் என்பது இல்லை. எத்தனையோ இந்திரர்கள் வந்து வந்து போனார்கள். பிரமர்களும் பலர் வந்து போனார்கள். அவர்களுக்கும் மரணம் உண்டு. சிவபெருமான் ஒருவனே மரணம் இல்லாமல் காலகாலனாக இருக்கிறான். அமுதம் கடைந்த போது ஆலகால நஞ்சு வந்தது. அதை உலவவிட்டிருந்தால் அமுதை உண்பதற்கு முன்பே தேவர்கள் அழிந்திருப்பார்கள். தேவர்களின் ஓலத்தைக் கேட்டு இரங்கிய சிவபெருமான் அந்த நஞ்சை உண்டு அவர்களைக் காப்பாற்றினான். 

நஞ்சையுண்ட திருவிளையாடலைச் சிவபெருமான் செய்தாலும் அம்மையே அதனை உண்டாள் என்றும் சொல்வது உண்டு. சிவபெருமானுக்கும் சக்திக்கும் வேறுபாடு இல்லாமையால் அவ்வாறு சொல்கிறார்கள். சிலப்பதிகாரத்தில் பாலைநிலத்தில் உள்ள வேடுவர்கள் கொற்றவையை வழிபடுகிறார்கள் என்ற செய்தி வருகிறது. அவர்கள் தேவியைப் பாடுகிறார்கள். வேட்டுவ வரி என்ற பகுதியில் அப்பாடல்கள் உள்ளன. அங்கே அம்மை நஞ்சுண்ட செய்தியை அழகாக அமைக்கிறார் இளங்கோவடிகள். தேவர்கள் சாவாமையைத் தரும் என்று எண்ணி அமுதம் உண்டார்கள். அப்படி உண்டும் அவர்கள் இறந்து போகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் அஞ்சி நடுங்கிய நஞ்சைத் தான் உண்டு அழிவின்றி விளங்குவதோடு, இறந்தும் பிறந்தும் வரும் அமரர்களுக்குத் திருவருள் பாலிக்கிறாளாம் அம்பிகை. விண்ணோர் அமுதுண்டும் சாவ ஒருவரும் உண்ணாத நஞ்சுண் டிருந்தருள் செய்குவாய்என்பது அங்குள்ள பாடற் பகுதி. “நஞ்சுண்டு கறுத்த கண்டி” என்று பின்னும் பாடுவார். 

நஞ்சையே தன் கண்டத்தில் அமைத்துச் சாவாமல் இருக்கும் அம்பிகைதான் சாவாப் பரம்பொருள்; மூவாத கன்னிகை. அவள்தான் உண்மையான அமுதம். அவளை உட்கொண்டவர்கள் மரணமிலாப் பெருவாழ்வைப் பெறுவார்கள். ஆதலின் அபிராமிபட்டர், 

நிறைந்த அமுதமுமாய் 

என்றார். மற்றவையாவும் குறைவுடைய அமுதம்; சுவை மிகுதிபற்றி அமுதம் என்ற பெயரைப் பெற்றவை. நாம் உண்ணும் உணவில் கறியமுது, சாற்றமுது, இலையமுது ஆகியவை உண்டு. உணவையே அமுதம் என்கிறோம். சிறிது நேரத்திற்கு அவை உயிரைக் காப்பதனாலும், சுவை மிகுதியினாலும் அமுது என்று பெயர் பெற்றன. அப்படிச் சொல்வது உபசார வழக்கு. அந்த முறையில் வைத்துத்தான்தேவாமிர்தமும் அமிர்தம் என்ற பெயர் பெற்றது. சாற்றமுதும், சோற்றமுதும் மனிதர்களை உயிர்வாழச் செய்வது போலத் தேவாமிர்தமும் தேவர்களை உயிர்வாழச் செய்கிறது. சாறும் சோறும் மரணத்தை மாற்ற முடியாதது போலத் தேவாமிர்தமும் மரணம் இல்லாத வாழ்வைத் தர முடியாது. 
தேவராயினும் மனிதராயினும் அம்பிகையாகிய அமுதத்தை உட்கொண்டால் மாயாத நிலையை அடைவர்.

“மனிதரும் தேவரும் மாயா முனிவரும் வந்து சென்னி, குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே”

என்று முன்பு சொன்ன பாட்டில், இறைவியைப் பணிபவர்களில் மாயா முனிவர்களும் இருத்தலைச் சொன்னார். அவள் அருளைப் பெற்றவர்கள் அவர்கள். 

ஆனந்தமாய் என்றவர் அடுத்து அறிவாய் என்றார்; அறிவு சித்துப்பொருள். பிறகு நித்தியமாகிய அமுதத்தைச் சொன்னார்; அது சத்துப்பொருள். ஆகவே இந்த மூன்றினாலும், அம்பிகை ஆனந்தமாய்ச் சித்தாய்ச் சத்தாய் நிற்பவள். சச்சிதானந்த ஸ்வரூபி என்பதும் புலனாகும். “ஸச்சிதானந்த ரூபிணீ” (700) என்பது தேவியின் திருநாமங்களில் ஒன்று.” …

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை ~ கி.வா.ஜ

அம்பிகையைப் பற்றியும், அமுதைப் பற்றியும் உள்ள சுவையான மேற்கண்ட விளக்கத்தை அளிக்கும் நூல் ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை‘ (பாகம் 1). அற்புதமான இத்தமிழ் விளக்கத்தை அளிப்பவர் வாகீச கலாநிதி என்று போற்றப்படும் சொல்லின் செல்வர் திரு. கி. வா. ஜகந்நாதன் (சுருக்கமாக மற்றும் பிரபலமாக கி.வா.ஜ). நான்கு பாகங்கள் கொண்ட தமிழ் அமுதமாகிய ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை’ தொகுப்பை வெளியிட்டோர் சென்னையில் உள்ள அல்லயன்ஸ் பதிப்பகத்தார் (பிரபல துக்ளக் ஆசிரியர் மறைந்த திரு.சோ அவர்களின் நூல்களை வெளியிடுவோரேதான்). அம்பிகையின் அருள் பெற்ற ஆசிரியருக்கும், அவரது நூலை வெளியிட்டு அருட்பணி ஆற்றிய பதிப்பகத்தாருக்கும் நம் வந்தனங்கள். 

ஆக, கறமுது என்பது கறி+அமுது. அதாவது அமுதம் போன்ற சுவையை உடைய காய்கறிகள்.

சாத்தமுது [அ] சாற்றமுது என்பது சாறு+அமுது. பொதுவாக ரசம் என்பதைக் குறிக்கவே இது பயன்படுத்தப் படுகிறது என்றாலும், சுவையான திரவ உணவு வகைகள் அனைத்துமே சாற்றமுது என்று கொள்வதே முறை.

இலையமுது என்பது இலை+அமுது. இலை என்பது இங்கு கீரை போன்ற இலைகளால் ஆன உணவு வகைகளைக் குறிக்கின்றது. 

உணவே அமுது என்பதால், உணவின் அங்கங்களாக உள்ள ஒவ்வொரு உணவு வகைகளையும் கூட அமுது என்றே அழைப்பது பொருத்தம்தானே. எனினும், ஏன் வைணவர் மட்டுமே இவ்வாறு அழைக்கின்றனர் என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கின்றதே?

ஆலகால விஷத்தை உண்டு உலகைக் காத்தவன் எந்தை ஈசன். ஆனால், அதன் பின்னர் வந்த அமுதத்தை அசுரர்களிடமிருந்து காத்துத் தேவர்களுக்கு அளித்தது யார்? மோகினி வடிவத்திலிருந்து மஹாவிஷ்ணு அல்லவா? வைணவர் என்போர் விஷ்ணுவின் அடியார்கள். எனவே அமுதளித்து தேவர்களைக் காத்த திருமாலின் அடியார்கள், தாம் பரிமாறும், உண்ணும் உணவுப்பொருட்களையும் அமுது என்று அழைப்பதில் வியப்பென்ன!

இந்தக் கறியமுது, சாற்றமுது, இலையமுது எல்லாம் சரி. அதென்ன திருக்கண்ணமுது? திரு என்பது திருமாலின் தேவி மஹாலக்ஷ்மியைக் குறிக்கும். கண் என்பது மாலின் தேவியுடைய விழிகளைக் குறிக்கும் என்று கொண்டால், அமுது வழங்கித் தேவர்களின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றிய தன் புருஷனின் அழகே உருவான பெண் (மோகினி) வடிவை நோக்கி திரு எனும் மஹாலக்ஷ்மியின் விழியில் எழுந்த பெருமிதம் மற்றும் பேரன்பை ஒத்த சுவையுடையது என்பதால் பாயசம் திருக்கண்ணமுது என்றானதோ!

ஆஹா, நல்ல சாத்தமுதான, அதாவது ரசமான விளக்கம்தான் ஸ்வாமி என்கிறீர்களா? விளக்கம் ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தால் நன்றி முழுமையாகக் கி.வா.ஜ அவர்களுக்கே உரித்தாகும். அவருடைய ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை‘ நான்கு பாகங்களையும் அடுத்த சென்னைப் புத்தகச் சந்தை வரை காத்திருக்காமல், கிரி டிரேடிங் கடையிலோ, ஆன்லைனிலோ வாங்கிப் படித்துப் பாருங்கள். இதுபோல் இன்னும் பல சாத்தமுதான விளக்கங்களை ரசித்து மகிழலாம்!

Be Joyful & Spread the Cheer 🙂

~Swamy | @prakashswamy

உயிர்மெய் (தமிழ் பதிவுகள்) | SwamyQuote | Swamystery | QuorAnswers by Swamy | Quoraவிடை by ஸ்வாமி | BeenThere, SeenThatSwamystery on Telegram

 

பிராணனும், இறைவனும்!

உயிர்வாழ்தலுக்கு ஆதாரமான பிராணனை நாம் நேரடியாகக் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும் இயல்பாகவே உள்ளே சென்று, வெளியே வரும் சுவாசம் மூலமாக, மறைமுகமாக அதுபற்றி உணர்ந்து, படைப்பிலுள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களின் இயக்கத்திற்குப் பிராணனின் இன்றியமையாமை பற்றி நன்றாகவே அறிந்துள்ளோம்.

அதுபோலவே, படைப்பிற்கு ஆதாரமான இறைவன் அல்லது படைப்பின் மூலத்தையும் நாம் நேரில் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும், பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்ச நிகழ்வான வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் அதன் எல்லையற்ற, எங்கும் நிறைந்த தன்மையை மறைமுகமாக உணர்வதன் மூலமாக, படைப்பின் இயக்கத்திற்கு ஆதாரமான அச்சக்தியின் இன்றியமையாமை பற்றியும் நம்முள்ளேயே நேரடியாக உணர்ந்தறிய முடியும்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்று… ஒன்று… நன்று… ~ அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு..!

அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு! 

இன்று… ஒன்று… நன்று… பதிவு


சமீபத்தில் உறவினர் ஒருவர் அச்சம் என்ற உணர்வு எப்படி மனித வாழ்க்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது; அதன்காரணமாகவே மனித குலம் தற்போது கோவிட்-19 பெருநோய்ப் பரவலைத் திறம்பட எதிர்கொள்ளாமல், உயிர்வாழ்தல் பற்றிய அச்சத்தில் மூழ்கித் தவிக்கின்றது என்று குறிப்பிட்டு, சுவாரஸ்யமான கதை வடிவில், ஒரு காணொளியைப் பகிர்ந்திருந்தார். அதுபற்றிய சிந்தனை ஓட்டமே ஸ்வாமியின் இந்த ‘அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு’ என்ற இந்த ‘இன்று… ஒன்று… நன்று..!’ பதிவு. 


உயிர்வாழ்தல் பற்றிய பயம் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உண்டு. ஒரு தெருநாய் தான் ஈன்ற குட்டிகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற, தன்னைவிடப் பலமடங்கு வலிமை வாய்ந்த மனிதனை எதிர்கொண்டு உறுமி, குலைப்பதையும், துரத்துவதையும் நாம் எல்லோருமே பார்த்திருப்போம். 
இதைப்போலவே, தன்னுடைய உயிரைக் காத்துக் கொள்ளவும் பிராணிகள் தங்களுடைய இயல்பான சக்தி மற்றும் திறனைக் கடந்த செயல்களைப் புரியும்.

Self-preservation is something wired into all creatures in creation. And most creatures use their ‘intuition,’ aka natural instinct, effectively to preserve themselves and those dependent on them.


ஆனால், தன்னுடைய ஆறாவது அறிவு பற்றி ஓயாமல் தம்பட்டம் அடிக்கும் மனிதர்களோ, ஏட்டுக் கல்வி என்ற சங்கிலியால் தம்மைத் தாமே பிணைத்துக் கொண்டு, பகுத்தறிவைப் (dissecting everything perceived through the five senses, in order to to comprehend and store as/in memory) பற்றிக் கொண்டு தொங்குவதால், தம்முள் இருக்கும் natural instinct பற்றிய உணர்வே இல்லாமல், survival என்கிற பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பு மற்றும் சமூக அமைப்பில் சிக்கி உழல்கின்றனர்.


அந்த காணொளிக் கதையில் குறிப்பிட்டதுபோல, இயற்கையாக மலை, காடுகளில் விளையும்  மூலிகைகளின் பயன்களை அறிந்து, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளை வகுத்தளித்த நம் முன்னோர் intellectடை விட instinct அல்லது natural intelligenceஸையே சார்ந்திருந்தனர் என்பது வெள்ளிடை மலை. அவர்களது விழிப்புணர்வு மற்றும் படைப்பைப் பற்றிய உள்ளார்ந்த புரிதலை, பிராணிகள் எப்படி நீண்ட நேரம் அசையாமல், சலனமின்றி இருக்கின்றன (உணவுக்காகவோ, உயிர் பிழைப்பதற்காகவோ) என்பதை ஆழ்ந்து கவனித்து உருவாக்கிய யோகாசனங்கள் போன்ற நடைமுறைப் பயிற்சிகள் மூலமாகவும் அறியலாம்.


Intellect என்கிற கற்ற மற்றும் (அனுபவம் மூலம்) பெற்ற புற அறிவைப் பொருள்சார்ந்த பிழைப்பிற்கும், Intelligence அல்லது Natural Instinct என்ற அக / மெய்யறிவை ஆனந்தமான நல்வாழ்விற்கும், வீடுபேறு எனப்படும் இறுதி விடுதலையாகிய முக்தியை அடையவும் திறம்படப் பயன்படுத்திய நம் முன்னோர்களின் வழிகாட்டலை முற்றிலும் மறந்து / ஒதுக்கிவிட்டு, வஞ்சனையால் நம் தேசத்தை ஆக்கிரமித்து, வன்முறையால் ஆண்டு, வளங்கள் அனைத்தையும் வரையறையின்றிச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் விட்டுச் சென்ற, வரி வசூலுக்கான இயந்திரத்தனமான, இயல்பான புத்திசாலித்தனம் அவ்வளவாகத் தேவைப்படாத, ஊதியத்திற்காக உழைக்கும் கிளெரிக்கல் ஊழியர்களை (clerical staff) உருவாக்கும் முட்டாள்தனமான கல்விமுறையை, அவர்களைத் துரத்திய பின்னரும் மாற்றமின்றித் அப்படியே தொடர்ந்த மடமையால், தொன்மையான இக்கலாச்சாரத்தின் ஆதார அம்சமான, படைப்பில் உள்ள எதையும் பற்றி, விழிப்புணர்வோடு, கசடறக் கற்கும் முறையை நாம் தொலைத்தே விட்டோம்.


பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பே வாழ்வாதாரம் என்பது, ஆனந்தமான, ஆரோக்கியமான நல்வாழ்விற்கு எது தேவையோ அதிற்கான பயிற்சி மற்றும் செயல்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தாமல், பொருள் ஈட்டல், பொழுதுபோக்கு மற்றும் பிறர் நம்மை மதித்துப் போற்றுவது ஆகியவையே சமூக வாழ்விற்கு முக்கியம் என்று நம்மை திசை திருப்பிவிட்டது. இதுதான் நம்மை மொட்டையடித்துச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் நமக்கு விட்டுச் சென்ற எச்சில் இலை போன்ற மிச்சம். இத்துடன் வெற்றியே முக்கியம் என்ற போட்டி மனப்பான்மையும் சேர்ந்ததால், நம்மைத் தற்போது வழிநடத்துவது ‘எதுவானாலும் – பிறரைப்போல் – அதை அடைய முடியாமல் போனால் என்ன ஆகும்?’ என்ற அச்சம் மட்டுமே. Celebrities மற்றும் Influencers ஆகியோர் மீது சாதாரண மக்கள் கொண்டுள்ள வெறித்தனமான வேட்கை, செல்வந்தர்கள் மீதுள்ள வெறுப்பு போன்றவை இதன் உச்சபட்ச வெளிப்பாடு என்றால் மிகையில்லை.

நாம் நம்மளவில் ஆனந்தமாக வாழ வேண்டும், பிறரும் அவ்வாறு வாழ நம்மாலியன்ற உதவியைப் புரிய வேண்டும் என்ற உயர் நோக்கமின்றி, அச்சத்தால் உந்தப்படும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில் ஆரோக்கியத்திற்கும், அமைதிக்கும், ஆனந்தத்திற்கும் இடம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இதனால்தான் மனித வாழ்க்கை என்பது தற்போது ஒரு tragi-comedy ஆகிவிட்டது.


புதிது புதிதாக நாம் கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் கருவிகள் ஆகியவை பொருளாதார அளவில் நிச்சயம் பயனுள்ளவைதான். ஆனால் அவை ஒருபோதும் நம்முள்ளேயே உள்ள natural instinct என்ற சக்திவாய்ந்த கருவிக்கு ஈடாகாது. மேலும், பொருளாதாரம் மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அது சமூக வாழ்விற்கு இன்றியமையாத ஒன்று. ஆனால், உண்மையில் வாழ்வு என்பது, நாம் வாழும் பூமி என்ற இந்த கிரகம் கூட ஒரு சிறு துகள் அளவே உள்ள பிரம்மாண்டமான, இன்னமும் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கும், பிரபஞ்ச அளவில் இடையறாது நிகழும் அற்புதமான நடனம். இதில் நாம் கூட கரோனா வைரஸைப் போன்ற கண்ணுக்குப் புலப்படாத நுண்ணியிர் போலத்தான். 
பிராணிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், தங்களுடைய வசிப்பிடங்களில் – மனிதனின் கட்டுக்கடங்காத விஸ்தரிப்பால் – ஏற்பட்டுள்ள, அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத மாற்றங்களைத் தவிர்த்து, வாழும் முறையில் பண்டைய காலத்தில் இருந்த மாதிரியேதான் இன்றளவும் இருக்கின்றன. அவற்றை விட ஓரறிவு அதிகமுள்ள உயிரினமாக மார்தட்டும் மனிதர்கள் அவற்றை விட உயர்நிலையில், தங்களுடைய ஆற்றல், திறன் மற்றும் கருவிகளைக் கொண்டு, அவற்றை விடவும் ஆனந்தமாக அல்லவா இருக்கவேண்டும்? ஆனால் நாம் அப்படி இல்லை, எதைப் பற்றியும் எப்போதும் கவலையில் ஆழ்ந்து, பயந்தே சாகிறோம்… ம்ம்ம், வாழ்கிறோம் என்பதை யாரும் Ph.D பண்ணி நமக்குச் சொல்லவேண்டியதில்லை. 


கண்ணுக்குத் தெரியாத கரோனா வைரஸ் என்ற தொற்றுநோய் அச்சத்தால் உந்தப்படும் மனிதர்களின் உயிர்வாழ்தலை மைக்ரோஸ்கோப் பயன்படுத்தாமலே காட்டிவிட்டது – உலக அளவில். இந்த வைரஸ் நோயைப் பொருத்த அளவில், வளர்ச்சி அடைந்த, அடையும், அடையாத நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் உள்ள மனிதர்களின் லட்சணம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றது. உலக அளவில், மனித இனத்தின் மடத்தனமான பொருளீட்டல் மற்றும் புகழ் தேடலை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்ட பிழைப்பை, கண்களால் காண முடியாத SARS-CoV-2 என்ற நுண்ணுயிர் தற்போது உறைய வைத்து விட்டது. இந்நிலையில், பயனுள்ள செயல்களைப் புரிவோர் யார் என்று பார்த்தோமானால் மருத்துவம், சுகாதாரம், காவல், அத்தியாவசியப் பொருட்களான உணவுப் பொருள், மருந்துகள் ஆகியவற்றை உற்பத்தி, விநியோகம் மற்றும் விற்பனை செய்வோர் ஆகியோர் மட்டுமே. தொழிலதிபர்கள் போன்ற பெரும் செல்வந்தர்கள், ஊடகங்களில் ஓயாமல் பேசும், எழுதும் பகட்டான பிரபலஸ்தர்கள், யுவர்களை அடிமைகள் போன்று வசியம் செய்து பிழைக்கும் சமூகத் தள உந்துநர்கள் போன்றோர் நம்போன்ற சாதாரண, அத்தியாவசியமற்ற செயல்களைப் புரிவோரே என்ற உண்மை வெட்டவெளிச்சமாகி உள்ளது, இப்பெருநோய் பரவலால் கிட்டிய எதிர்பாராத வாழ்க்கைப் பாடம்.

உண்மையில் பார்த்தால், ‘வளர்ச்சி அடைந்த’ மேலைநாடுகளில்தான் இதன் பாதிப்பு அதிகம். இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்களின் வளர்ச்சி முற்றிலும் ஏட்டுக் கல்வி மற்றும் பொருளாதார உயர்வை மட்டுமே சார்ந்தது. மேலும், இயற்கை அழிப்பிலும் அவர்களது பங்கே தலையாயது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. இதுவும், நாம் மேலைநாடுகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே பிரதி எடுக்க முயலும் நம்மை அந்த மடமையிலிருந்து விழித்தெழ உதவும் தகவல் ஆகும். இதற்கும் நாம் அந்த நுண்ணுயிருக்குத்தான் நன்றி கூற வேண்டும்.


பாரதம் போன்ற தொன்மையான கலாசாரம் உள்ள தேசத்தில், மனித இனம் இன்னமும் முழுமையாக இயந்திரமயமாக்கப்படவில்லை என்பதாலும், நகரங்களைத் தவிர்த்து சிற்றூர்கள், கிராமங்கள், மலை மற்றும் காடு சார்ந்த இடங்களில் உள்ளோர் இன்னமும் கூட இயற்கையோடு – ஓரளவேனும் – ஒத்திசைவாக வாழ்வதாலும், நமக்கு ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பு மிதமாகவே உள்ளது. இது போக, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக எண்ணற்ற யோகிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், ஞானிகள் உயிர்சக்தி தொடர்பாகப் புரிந்துள்ள ஆழ்ந்த உள்நிலை விஞ்ஞானச் செயல்பாடுகள் மற்றும் அவர்கள் அளித்துள்ள வழிமுறைகள், பயிற்சிகள் ஆகியவையும் பாரத தேசத்தின் குடிமக்களைக் காக்கும் கவசமாகச் செயல்படுவது மறுக்க முடியாத, அதேசமயம் data points என்ற தகவல் தொகுப்பைக் கொண்டு நிரூபணம் செய்யவியலாத உண்மை.

இது ஒன்றும் புரியாத புதிர் அல்ல. இயற்கையோடு ஒத்திசைவாக அமைந்த, பிற உயிர்களுக்கு அறிந்தே துன்பம் விளைவிப்பதைத் தவிர்க்கக் கூடிய, அறம், பொருள், இன்பம், ஞானம் என்று பன்முக வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, உயிர்மெய் அறிந்து, முக்தி என்ற இறுதி விடுதலையே மனிதப் பிறவியின் பயன் மட்டும் நோக்கம் என்ற தெளிவை உடைய வாழ்க்கை முறை நம்முடையது. தொடர்ந்து நிகழ்ந்த அன்னியப் படையெடுப்புகளால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, நம் வாழ்க்கை முறை அவ்வாறுதான் இருந்தது. அதனால்தான் நாம், பொருட்செல்வத்தில் மட்டுமின்றி, மொழி, கலை, தொழில், விவசாயம், மருத்துவம், விஞ்ஞானம், மெய்ஞானம் ஆகிய பல துறைகளிலும் சிறப்பாக வளர்ச்சி அடைந்த தேசமாக விளங்கினோம். அத்தகைய சிறப்பை மறந்து, மேலைநாட்டவரின் மூட வாழ்க்கை முறையை ஈயடிச்சான் காப்பி என்பது போல அப்படியே கடைப்பிடிக்கும் மற்றுமொரு காலனியாக நாம் மாறிப்போனது சமீபத்திய சில நூற்றாண்டுகளில்தான். 

இந்த இழிநிலையை நாம் உணராத வகையில், இதில் மாற்றம் ஏற்பட வழியில்லை. அவ்வாறு உணர்ந்த பின்னர், மாற்றம் ஏற்படுத்த வேறு யாரும் பொறுப்பேற்கப் போவதுமில்லை. 
நமது நல்வாழ்விற்கான முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான சிந்தனை மற்றும் செயல்களுக்கு முழுமையாக நாமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். கோவிட்-19 பெருநோயின் பரவல் மற்றும் பாதிப்பால் ஏற்பட்ட இந்த நேரடி அனுபவப் புரிதலை விதையாகக் கொண்டு,கல்வி முறை தொடங்கி, வாழும் முறை வரை அடிப்படை மாற்றங்கள் விளைவதற்கான முயற்சிகளை நாம் இந்தத் தலைமுறையிலாவது தொடங்காவிட்டால், அடுத்தமுறை இயற்கை தன்னை சமன்படுத்த மற்றும் குணப்படுத்த எடுக்கும் தொற்றுநோய், பூகம்பம் போன்ற முயற்சிகளின் விளைவு, இதைவிடக் கடுமையாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும், அச்சமில்லை… அச்சமில்லை… அச்சமென்பதில்லையே…

என்று பெருமிதத்துடன் மஹாகவி சுப்பிரமணிய பாரதி பாடக் காரணம், பாரத தேசம் மற்றும் இதன் தொன்மையான கலாசாரம், பாரதத் தாயின் குழந்தைகளான குடிமக்கள் ஆகியோர் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த அன்பு மற்றும் வலிமையான நம்பிக்கையால்தான் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால், நம் கலாச்சாரத்தின் பெருமையை மறந்து, சூரையாடிகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே கடைப்பிடித்து, நமது தேசத்தை நாமே தூற்றும் மடமையைக் கைவிட்டு, சில நூற்றாண்டுகளுக்கு நீடித்துவிட்ட இந்தக் கும்பகர்ணத் தூக்கத்திலிருந்து நாம் உடனடியாக விடுபட்டு, ‘எழுமின்.. விழிமின்.. குறிக்கோளை அடையும் வரை ஓயாது உழைமின்.!‘ என்று பாரதவாசிகளைத் தட்டியெழுப்பிய ஸ்வாமி விவேகானந்தர் போன்ற உத்தம ஊக்குநர்களைப் பின்பற்றி, நமது வாழ்க்கை முறையைச் செம்மைப்படுத்தும் செயல்களைப் போர்க்கால அடிப்படையில், இந்த நுண்ணுயிர் நோய்ப் பரவலால் ஏற்பட்ட wake-up callலைப் பயன்படுத்தித் துவங்காவிட்டால், இயற்கையின் அடுத்த ஆயுதம் செயல்வடிவம் பெறும்போது, நாம் அஞ்சி நடுங்கிப் பிதற்றப்போவது ‘அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு…’ என்றுதான்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்று… ஒன்று… நன்று… ~ ஆதி சங்கரர் எழுத முடியாத பாஷ்யம்!

ஜெகத்குரு ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் எழுத முடியாத பாஷ்யம்!

ஸ்வாமியின் இன்று… ஒன்று… நன்று… பதிவு.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ஜெகத்குரு ஆதி சங்கர பகவத்பாதர் சனாதன தர்மத்தின் மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்ட மஹா ஞானி. அவரை எந்தை ஈசனின் அவதாரமாகவே கருதுவோர் பலர். பகவத் கீதை, பிரம்ம சூத்திரம் போன்ற தொன்மையான நூல்களுக்கு அவர் எழுதிய பாஷ்யங்கள் (விளக்க நூல்கள்), இன்றளவும் அவற்றைக் கற்போருக்கு மிகப் பயனுள்ள வழிகாட்டியாகத் திகழ்கின்றன.அத்தகைய மஹானால் விரும்பியும் பாஷ்யம் எழுத முடியாமற் போன ஒன்று உள்ளது என்றால் வியப்பாக இருக்கிறதல்லவா.

ஒரு சமயம், ஆதி சங்கர பகவத்பாதர் ஸ்ரீ லலிதா சஹஸ்ரநாமத்திற்கு பாஷ்யம் எழுதத் தீர்மானித்து, தனது சீடர்களுள் ஒருவரை அந்த சஹஸ்ரநாம ஓலைச்சுவடிக் கட்டை எடுத்து வருமாறு பணித்தார். அவரும் அவ்வாறே செய்ய, கட்டைப் பிரித்தால் அதிலிருந்தது ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமம். லலிதா சஹஸ்ரநாமம் அல்ல.

ஆதி சங்கரரும் பொறுமையாக சிஷ்யரிடம் ஸ்ரீ லலிதா ஸஹஸ்ரநாம ஓலைக் கட்டை எடுத்து வருமாறு மறுபடியும் பணித்தார். இரண்டாவது முறையும் வந்தது ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமமே. ஆதி சங்கரருக்கோ ஆச்சரியம்.

என்னப்பா இது, நீ பல நூல்களை என்னிடமே கற்றவன் அல்லவோ. உனக்கு ‘சிந்தூராருண விக்ரஹாம்’னு தொடங்கும் ஸ்ரீ லலிதா சஹஸ்ரநாமம் எதுவென்று தெரியாதா. இப்படி இரண்டு முறை மாற்றி எடுத்து வந்திருக்கிறாயே. சரி இந்த முறையாவது சரியான ஓலைக் கட்டை எடுத்து வா,” என்று சீடனை மறுபடியும் அனுப்பினார்.

மூன்றாவது முறையும் வந்தது ஸ்ரீ லலிதா சஹஸ்ரநாமம் அல்ல, ஆனால் ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமமே. ஆதி சங்கரருக்கே எப்போது சந்தேகம் வந்துவிட்டது, ‘என்னதான் நடக்கிறது?‘ என்று.

ஏனப்பா, இந்த முறை தெளிவாகச் சொல்லி அனுப்பினேனே. அப்படியும் கூட, மறுபடியும் ஓலைக் கட்டை மாற்றி எடுத்து வந்திருக்கிறாயே. ஏன் இப்படி?” என்று கேட்டார் சிஷ்யனை.

ஸ்வாமி, குருநாதா, அடியேனை மன்னித்தருளுங்கள். தாங்கள் கூறியபடி ஸ்ரீ லலிதா ஸஹஸ்ரநாம ஓலைச் சுவடியைத்தான் எடுக்கச் சென்றேன் மூன்று முறையும். சுவடி இருக்கும் அறைக்குச் செல்லும் வரை எந்த சஹஸ்ரநாமம் என்று தெளிவாகவே நினைவிருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அங்கு போனவுடன், ஒரு தெய்வீகமான அழகுள்ள பெண்குழந்தை என்னிடம் ஒரு ஓலைக் கட்டை எடுத்துக் கொடுத்தாள். அவளது பிரகாசமான திருவுருவைப் பார்த்ததும் எனக்கு வாய் அடைத்துப்போய் விட்டது. நினைவும் மறந்துவிட்டது. அவள் கொடுத்த ஓலைச் சுவடியை அப்படியே கொண்டு வந்து உங்களிடம் கொடுத்து விட்டேன். அதைப் பிரித்துப் பார்த்தால் ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமமாக இருக்கின்றது என்பது நீங்கள் சொன்னபிறகுதான் எனக்கே தெரிய வருகின்றது. நான் என்ன செய்வது சொல்லுங்கள்,” என்றார் கூப்பிய கரங்களுடன்.

18268565_10212515511233507_8514765758738167930_nமெய்ஞானி ஆகிய ஆதி சங்கர பகவத்பாதருக்கு உடனே என்ன நடக்கின்றது என்று புரிந்துவிட்டது. லோகமாதாவும், ஜகத்ஜனனியுமாகிய அந்த லலிதா திரிபுரசுந்தரி அம்மையே பாலா (வாலைக்குமரி) வடிவத்தில் வந்து திருவிளையாடல் புரிந்திருப்பதை உணர்ந்து, ‘சரி, அவளுடைய சஹஸ்ரநாமத்திற்கு பாஷ்யம் எழுதுவதற்கான அனுமதி நமக்குத் தற்போது கிட்டவில்லை. ஆனால், அந்த மஹா திரிபுரசுந்தரியே நம்மை ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திற்கு பாஷ்யம் எழுதுமாறு உத்தரவிடுகிறாள்,’ என்று அம்மையின் ஆணையை ஏற்றுக்கொண்டு, ஸ்ரீ விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திற்கு பாஷ்யம் எழுதத் துவங்குகிறார். ஆக, ஸ்ரீ லலிதா சஹஸ்ரநாமம், ஆதி சங்கர பகவத்பாதரால் பாஷ்யம் எழுதப்பட முடியாத நூலாகிவிட்டது! 

ஜெகத்குருவின் காலத்திற்குப் பின்னால் வந்த ஸ்ரீ பாஸ்கர ராயர் என்ற தேவி உபாசகரே, ஸ்ரீ லலிதா சஹஸ்ரநாத்திற்கு பாஷ்யம் எழுதும் பாக்கியத்தைப் பெற்றார். இந்த சமஸ்க்ருத நூல் archive.org தளத்தில் உள்ளது (அனுமதி இலவசம்) நாம் செய்த பாக்கியமே.  

https://archive.org/details/Sri_lalita_sahasra_nama_with_saubhagyabhaskara_and_bhaskaravilasaKavyam/mode/2up

தகவல் மூலம்: ஸ்ரீ அரவிந்த் சுப்ரமணியம் அவர்களின் ஸ்ரீ லலிதா ஸஹஸ்ரநாம விளக்கம் YouTube காணொளிப் பதிவு. இவ்விளக்கம் ஸ்ரீ பாஸ்கர ராயரின் பாஷ்யத்தைச் சார்ந்துள்ளது என்பது விசேஷம்.

https://www.youtube.com/channel/UCx12xH8SkMpNWWSzvsTLx9Q

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

IMG_20161225_080543.jpgஸ்வாமியின் குறிப்பு: சனாதன தர்ம மறுமலர்ச்சிக்குக் காரணமான ஜீவன்முக்தராகிய ஆதி சங்கரருக்கே இந்தக் கதி என்றால், நாமெல்லாம் ஏதாவது ஒரு பண்டைய இலக்கியத்திற்கோ, தொன்மையான நூலுக்கோ விளக்கம் எழுத முற்பட்டால், தற்போது உள்ளதை விட மிகுந்த பணிவுடன், அந்தப் பரதேவதையைப் பணிந்து, தொழுது, பக்தி சிரத்தையுடனேதான் அத்தகைய பணியைத் துவக்க வேண்டும். புகழ், பெருமை, செல்வம் போன்றவற்றுக்காக கைம்மண்ணளவுள்ள நம் கற்ற அறிவை மட்டும் நம்பி அத்தகைய எழுத்துப் பணியை அகந்தையுடன் செய்வது முறையற்றது மட்டுமல்ல, பெரும் இழுக்கையும் கூடக் கொண்டு வந்து சேர்க்கலாம்!

ஸ்ரீ சங்கர ஜயந்தி திருநாளாகிய இன்று, இந்த ‘இன்று… ஒன்று… நன்று…’ பதிவு அந்த ஜெகத்குருவின் பாதார விந்தங்களில் சமர்ப்பணம். ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹ.

Be Joyful & Spread the Cheer 

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை!

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை!

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை 樂
~~~~~~~~~~~~~~~

மன்னித்தல் என்பது ஒரு உயர்ந்த பண்பாகக் கருதப்படுகிறது. தவறான எண்ணம் அல்லது செயலுக்கு ஒருவர் மன்னிப்புக் கோருவதும், வேறொருவர் அதற்கு மன்னிப்பு வழங்குவதும், பலராலும் சிறந்த செயல்களாகக் கருதப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், எடுத்துக்காட்டாகவும் கொள்ளப்படுகின்றது. “To err is human, to forgive is divine” என்ற இந்த glorified lie  நகைப்புக்குரியது.

கொலைக்குற்றம் புரிந்த ஒருவன், சட்டப்படி தண்டிக்கப்பட்டாலும், விடுவிக்கப்பட்டாலும், அச்செயல் புரிந்த கணமே, அவனது கர்மவினையின் சுமை கூடிவிடும். எந்த ஒரு செயலுக்கும் எவ்வாறு பின்விளைவு உண்டோ, அவ்வாறு கொலை எனும் கொடுஞ்செயலுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு விளைவை அம்மனிதன் அனுபவித்தே  தீரவேண்டும். இப்பிறவியில் இல்லாவிட்டாலும், வேறு ஏதோ ஒரு பிறவியில் அவ்விளைவு அவ்வுயிரின் வாழ்வில் செயல்படும். உயிர்க்கொலையை – மனிதரல்லாத உயிர்களையும் சேர்த்து – ஒரு தொழிலாகக் கொள்வோரும், அவ்வுயிர்களின் வேதனைக்கும், வலிக்கும், தவிப்பிற்கும் காரணமாயிருந்த செயலுக்கான பலனை அனுபவித்தே தீரவேண்டும்.

சில மதங்களில், தவறு செய்வோருக்குப் பாவமன்னிப்பு வழங்குதல் என்ற சடங்கு நிகழ்கின்றது. தன்னுடைய தவறை ஒருவர் மற்றொருவரிடம் பகிர்வதன் மூலம், உள்ளத்தின் ஆற்றாமையை ஓரளவிற்குத் தணிக்கும் உளவியல் விளைவைத் தவிர, இதனால் கர்மவினையின் சுமையைக் குறைப்பதற்குப் பயன் எதுவுமில்லை. அவ்வாறு பாவமன்னிப்பு வழங்கும் பொறுப்பில் உள்ள பலரே, பாலியல் வன்முறை போன்ற கொடுமைகளைப் புரிந்தது பற்றிய கொடூரமான தகவல்கள் வெளிவருகையில், அச்சடங்கு  மேலும் ஏளனத்திற்குரியதாகின்றது.

எந்தச் சமூகத்திலும், மன்னிப்பு வேண்டுபவன் தனது பெருமிதத்தை ஒடுக்கிக்கொண்டே அதைக் கேட்கவேண்டியுள்ளது. “நான் எப்பேர்ப்பட்ட ஆள் தெரியுமா,” என்ற ஆணவத்தை விட்டுத், தனது நிலையிலிருந்து கீழிறங்கி வந்து மன்னிப்புக் கேட்கப்பட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மனித சமுதாயத்தில் நிலவுகின்றது. ஆனால், மன்னிப்பு வழங்குபவருக்கு, அவரது பதவி வழங்கும் அதிகாரம் மட்டுமே போதுமானது என்ற வரைமுறை விந்தையானது. தனது சொல்லாலோ, செயலாலோ, பதவியின் அதிகாரம் வழங்கும் மமதையில் அம்மனிதன் பிறரைத் துன்புறுத்தும் தன்மை கொண்டிருந்தால்கூட, பதவி என்ற கவசம் அவனைக் காப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை.

சட்டம் அல்லது மதத்திற்கு அப்பாற்பட்டும் மன்னிப்பு வழங்குதல் நிகழ்கின்றது. இரு தனி மனிதர்களுக்கிடையில், குடும்பத்தில், அலுவலகத்தில், வீதியில் என்று பல இடங்களிலும், “I am sorry,” ஓயாது கேட்கும் ஒலியாக இருப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அறிந்தோ அறியாமலோ யாரோ ஒருவர் செய்த செயலை நான் மன்னிக்கிறேன் என்பது எவ்வளவு ஆணவத்திற்குரிய செயல் என்று யாரும் சிந்திப்பதே இல்லை. மன்னிப்பு வழங்குதல் ஒரு மகத்தான செயலாக எல்லோராலும் உறுதியாக நம்பப்படுவதால், நம்பிக்கை சார்ந்த செயல்கள் அனைத்திலும் மாறாது காணப்படும் மடமையின் மைதோய்த்த அச்சு, மன்னிப்பிலும் தனது கறையை அழிக்கமுடியாதவாறு பதித்து விடுகின்றது. நான் வேறொருவனை மன்னிக்கிறேன் என்ற எண்ணமே ஆணவ நாகத்தைப் படமெடுத்து ஆடவைக்கும். அகத்தில் அகந்தை நச்சு ஏறுவதை அறியாது, ஆணவச் செருக்கில் பிறரது தவறை மன்னித்துப் பெருமை தேடுபவர்கள், “கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பாராதே,” என்ற கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் அறவுரை கேட்டும்கூடத் திருந்த வாய்ப்பில்லை.

தனது செயல்கள் அனைத்திற்கும் தானே பொறுப்பு என்ற உணர்வு மனிதர்களிடம் ஏற்படாதவரை, தவறான செயல்கள் நடப்பதை ஒருபோதும் தவிர்க்கமுடியாது. எந்த ஒரு செயலைப் (சரியோ, தவறோ) புரிபவரும் , அந்தச் செயலுக்கான பலனை அல்லது அச்செயலின் விளைவை என்றாவது சந்தித்தே ஆகவேண்டும் என்ற தெளிவை அடையாதவரை, தவறுகள் திருத்தப்பட அல்லது குற்றத்திலிருந்து தப்பிக்க, மன்னிப்பு போன்ற குறுக்கு வழிகள் பயன்படுத்தப்படுவதையும் யாராலும் தடுக்கமுடியாது. கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி, உண்மையை உணர்ந்தறியும் ஆர்வமற்று, பிழைப்பே வாழ்வு என்ற தவறான புரிதலுடன், வெற்றி மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு வாழ்வோர் நிறைந்த இன்றையப் பொருளாதாரச் சமுதாயத்தைப் பீடித்திருக்கும் பிணிகளில் தலையாயது “மன்னிப்பு எனும் மடமை!”

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்!

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்!

~reminiscing 50 years of existence on this tiny planet…

இதுவரை எழுதிக் கிழித்ததெல்லாம் போதும். இதனாலெல்லாம் காலணா பிரயோசனம் இல்லை – மெய்ஞானத் தேடலுக்கோ அல்லது அலைபேசி ரீசார்ஜுக்கோ என்பது உண்மைதானே...’

இந்தமாதிரி சிந்தனை அலைகள் சில நாட்களாகவே மனக்கடலின் கரையை விடாமல் முத்தமிட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. என் இப்படி திடீரென்று என்கிறீர்களா. இந்த மனம் எனும் மாயக்கருவி இருக்கின்றதே, அது ஏதாவது காரணம் கிடைக்குமா… தன் காரியத்திற்கு… என்று எப்போதும் தேடிக்கொண்டே இருக்கும் போலும். இப்போது பொன்விழா அல்லது 50வது பிறந்த நாள் என்று அதற்கு ஒரு வலுவான காரணம் கிடைத்துவிட்டதால், அது தன் முழுநேர வேலையாகிய சிந்தனையை முழுவீச்சில் தொடங்கிவிட்டது.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு வார காலமாக மௌனம். விரதம் எல்லாம் ஒன்றுமில்லை. இருந்துதான் பார்ப்போமே – எத்தனை நாள் முடியுமென்று… என்று ஒரு யோசனையோடு ஆரம்பித்தது, இன்றுவரை நன்றாகவே நடைபெற்று வருகிறது. ஏற்கனவே சிலமுறை, சிலநாட்கள் செய்ததுதான். குடும்ப உறுப்பினர்கள், அதுவும் குறிப்பாக இந்தமாதிரி பார்த்த முகங்களையே இடைவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் இருந்து தப்பவே முடியாத லாக்டௌன் நேரத்தில், ‘என்னடா இது, இருக்கறதே நாலு உயிர்தான் வீட்டுல, இதுல இந்த ஆளு வேற கல்லுளிமங்கன் மாதிரி எதுக்குமே வாயைத் திறக்காம இப்படி பிரம்மமா உக்காந்துண்டிருக்கானே..!’ என்று கடுப்பில்தான் இருக்கிறார்கள். 

இருந்தாலும், அப்படி பிரம்மமாக இருக்க முடிவதில், ஏதோ ஒரு இந்திரியத்தையாவது ஓரளவு கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடிவது நிச்சயம் ஆனந்தமாகவே இருக்கின்றது. தட்டில் இருவேளை என்ன விழுகின்றதோ அதை எந்தக் கருத்தும் இல்லாமல் சாப்பிடும் அளவு ஏற்கனவே உணவில் பெரிய பற்று எதுவும் கிடையாது என்பதால், தற்போது நாவடக்கம் இருநிலைகளில் கைவரப் பெற்றுள்ளது. Not bad at all! என்றாலும், கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் அல்வா, மிக்சரையும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸ் மைசூர் பாகையும், நியூ சவேரா பேக்கரி நன்கட்டை குக்கியையும் எப்போதாவது பார்த்தால் சுவைக்கும் ஆர்வம் இன்னமும் போகவில்லை என்பதால், அன்னமய கோஷத்திலேயேதான் இன்னமும் இருக்கின்றோமோ என்றும் கேள்வி எழுகின்றது என்னுள்ளேயே. இன்னமும் நாலு கோஷம் இருக்கின்றதே விடுதலைக்கு!  

Swamy50_C3

பிறந்தநாளெல்லாம் கொண்டாடுவதை விட்டுப் பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. பலர் ‘பொன்விழா ஆண்டு‘ என்று போஸ்டர் அடித்துக் (பேனர் வைத்தால் யாரவது படம்பிடித்து social mediaவில் போட்டுவிடுவார்கள்; சட்டப்படி பிரச்சினை வரக்கூடும்) கூத்தடிப்பது இன்னமும் நடக்கின்றது (பிழைக்க வந்த ஊரைவிடப் பிறந்த ஊரில் இது இன்னமும் பிரபலம் – குழந்தையின் காதுகுத்துக்குக் கூட பிளெக்ஸ் பேனர்தான் அங்கு) என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், நமக்கு இந்த ‘anniversary‘ என்ற மேலைப் பொருளாதாரச் செயல்பாடான பைத்தியக்காரத்தனம் தேவையில்லை என்ற உறுதி இருக்கின்றது; தொடர்கின்றது. பிறந்தநாள் கொண்டாடாமல் இருப்பதால் நிச்சயம் செலவு மிச்சம். வெட்டிச் செலவைக் குறைப்பது  என்போன்ற ஓய்வுபெற்ற ஆசாமிகளுக்கு மிகவும் முக்கியம். Anyway, with the lockdown getting extended till 3rd May, ஏதாவது கோயிலுக்குப் போய் அர்ச்சனை பண்ணவோ, restaurant போய் சாப்பிடவோ அல்லது electronic gadget shopping பண்ணவோ வாய்ப்பே இல்லை. So, நவத்துவாரங்களையும் மூடிண்டு வீட்டிலேயே ‘சும்மா இரு‘ப்பது தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது.     

 

சரி, அப்போல்லோயர் (அப்போல்லோ விண்கலம் லேண்டிங் ஆன சமயத்தில் பிறந்ததால், என் தாய்வழித் தாத்தா வைத்த செல்லப் பெயர் என்று கர்ணபரம்பரைக் கதை) ஆகத் தூங்கா நகர் மதுரையில் பிறந்த காலத்திலிருந்து ஐம்பது வருடங்கள் உருண்டு ஓடிவிட்டன. என்ன செய்து கிழித்தோம் பெரிதாக என்று (ஏட்டுக்கல்வி, நோய்/விபத்து, கல்யாணம், குழந்தை, பதவி உயர்வு, வீடு/வாகனம் போன்ற BAUHumbug routine விஷயங்களைத் தவிர்த்து விட்டு) யோசித்தால்…

Swamy50_C9

மிக இளவயதிலிருந்தே தொடரும் படைப்பு / எழுத்து (கதை, கவிதை, கட்டுரை, ஓவியம், நியூஸ்லெட்டர், நாடகம், அலங்காரம் உட்பட) முயற்சிகள்…

இருபதில் புகழ்பெற்ற வாரப் பத்திரிகையில் வெளிவந்த முதல் (ஒரே – இதுவரை) சிறுகதை (ஒற்றைப் பக்கக் கதையில் ஆசிரியர் முடிவைக் கொஞ்சம் மாற்றிவிட்டார்)…

முப்பதுகளில் தொடங்கி சில வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் – பிழைப்பிற்காக (‘ஒழுங்கா அங்கேயே இருந்திருக்கலாம்’ – திருமதியின் இடித்துரைப்பு)…

அதே முப்பதுகளில் – கொஞ்சம் காலதாமதமாகத்தான் – தொடங்கிய சேமிப்பு மற்றும் முதலீட்டுப் பழக்கம் (early retirementஐ விரும்பியவாறே நிகழ வைத்த financial consultant மற்றும் employersக்கு நன்றிகள் பல)…

முப்பதுகளில் மீண்டும் தொடங்கிய எழுத்து முயற்சிகள் (பெரும்பாலும் blogs என்ற வலைப்பதிவுகள்)…

நாம் வாழ்ந்த வாழ்வை விட வித்தியாசமான வழி ஒன்றை நம் பிள்ளைக்குக் காட்டவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் விளையாட்டுத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்த முயற்சி (தற்போது அவன் கல்லூரிக் கல்வியைச் சிறப்பாக நிறைவு செய்ததுடன், சதுரங்கத்திலும் உலகத் தரத்தில் ஒரு சிறப்பான நிலையை எட்டிவிடும் நிலையில் உள்ளான் – கோவிட் காரணமான பயணத் தடைகள் விலக்கப்பட்டதும் முயற்சி தொடரும்)…

முப்பதுகளின் இறுதி + நாற்பதுகளின் துவக்கத்தில் கிட்டிய குருவருள் (பூர்வ ஜென்ம  நற்கருமங்களால் இப்பிறவியில் விளைந்த புண்ணியம் அன்றி வேறில்லை)…

அதே காலகட்டத்தில் திருவருளால் கிட்டிய சில யாத்திரைகள் (திருக்கைலாயம், ச்சார் தாம், பஞ்சபூதத் தலங்கள், சபரிமலை…)  

நாற்பதுகளின் மத்தியில் விருப்ப ஓய்வு (WHY? என்ற குழப்ப அலறலுக்கு இன்றுவரை பதில் கிடைக்காத குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களில் சிலர் இன்னமும் கூட நான் ஏதாவது பணியோ, தொழிலோ செய்ய வாய்ப்புள்ளது என்றுதான் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; கோவிட்-19 பயத்தில் stock market அல்லாடுவதால், நான்கூட Ola driver ஆகவோ, ATM security ஆகவோ, Swiggy / Amazon delivery agent ஆகவோ போக வேண்டி வருமோ என்று சில கணங்கள் மோட்டுவளையைப் பார்த்து யோசித்ததுண்டு)…

நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியில் தொடங்கி, ஐம்பதில் தொடரும் உயிர்மெய் தேடலில் ஆழ்ந்த ஈர்ப்பு (இதை விளக்குவது கடினம்; ‘அதெல்லாம் ஆராயக்கூடாது, அனுபவிக்கனும்’ என்ற திரைப்பட வசனம் ஆன்மீகத் தேடலுக்கு மிகப் பொருத்தமானது)…

Swamy50_C8

ஓரளவேனும் பிறரால் படிக்கப்பெற்று மதிக்கப்படும் (hopefully!) எழுத்துத் துறையை எடுத்துக்கொண்டால் (site-wise list, with links below)…

நூற்றுக்கணக்கான blogs (வலைப்பதிவுகள்) – wordpress மற்றும் bloggerல்

நூற்றுக்கணக்கான quotes – wordpressல்

ஏறக்குறைய 240 ‘தினம் ஒரு பதிகம்‘ தமிழ்ப் பதிகங்கள், தமிழ் + english விளக்கத்துடன் – facebookல் (விரைவில் wordpressலும்)      

111 ‘அருட்குறள் ~ ஞானப்பால்குறட்பாக்கள், தமிழ் + english விளக்கத்துடன் – wordpressல்

சில கவிதைகள் – wordpress மற்றும் bloggerல்

1000த்தை நெருங்கும் கேள்வி-பதில்கள் (Quoraவிடை in தமிழ், QuorAnswers in english – Quora, Facebook, Twitter, WhatsApp மற்றும் Telegramல்)       

.

SwamyQuote – 275 (quotations – பொன்மொழி / மேற்கோள்கள்)

உயிர்மெய் (Uyirmei) – 191 (தமிழ் பதிவுகள், including அருட்குரல் ~ ஞானப்பால்)

Swamystery – 117 (english blog posts – many spiritual – that require a bit of post-reading introspection / contemplation)

Been There, Seen That – 109 (english blog posts – mostly social – that doesn’t require any special skills for comprehension)

Swamyem – 43 (poems that aren’t padhigams, and blog posts)

Swamyverse – 42 (english blog posts that can be on either side of existence)

SwamyView – 12 (reviews of books, tech, et al – obviously doesn’t include all the books read & gadgets used so far)

Swamygraphy – 11  (photography – once an expensive passion that’s obviously not that seriously pursued anymore)

Swamy’s posts on Quora, Facebook and Twitter

Swamy50_C4

இத்தனையா எழுதியிருக்காரு இந்த தாடிக்காரர் என்று உங்களில் ஓரிருவர் வேண்டுமானால் ஆச்சரியப்படலாம். இதில் சிலவற்றைத் தொகுத்தால் ஓரிரு புத்தகங்கள் வெளியிட்டுவிடலாமே என்றுகூடத் தோன்றும் (எனக்கும்கூட அச்சிந்தனை தோன்றியுள்ளதை மறுப்பதற்கில்லை). ஆனால் இவற்றில் எதுவுமே ‘சமூக அங்கீகாரம்‘, அதாவது பட்டம், பதவி, பெருஞ்செல்வம், செல்வாக்கு போன்ற எதையும் இதுவரை பெற்றுத் தரவில்லை என்பதால், சமூகத்தின் பார்வையில் (குடும்பத்தினர், உறவினர் மற்றும் நண்பர்களும் சமூகத்தின் அங்கமே) நான் ஒரு சாதனையாளரோ (achiever), பிரபலஸ்தரோ (celebrity) அல்ல.

புகழ் மற்றும் செல்வாக்கு போன்றவை நாமே வலியப் பெற்றுக் கொள்ளும் தலைவலி என்ற தெளிவான புரிதல் காரணமாக fame மற்றும் influence மீது நமக்குப் பற்றில்லை என்பதால், அவை கிட்டாதது பற்றிய கவலை ஏதுமில்லை. ஒருசில நிமிடங்களுக்குள் எழுதி விடும் Quoteடையும், ஒருநாள் முழுவதும் எழுதிச் செப்பனிட்டு வெளியிடும் blogஐயும் (including this one), உண்மையிலேயே ஆர்வத்துடன் காத்திருந்து படிப்பவர்கள் என்னவோ நான்கு அல்லது ஐந்து பேர்தான் என்பதால், புகழ் / பெயருக்கான மெனக்கிடலால் பிரயோசனம் ஏதுமில்லை என்பது வெள்ளிடை மலை. அதனால் நான் likeக்கு ஏங்கியெல்லாம் எதுவும் எழுதுவதில்லை. எழுதத் தோன்றினால் [அ] ஏதேனும் என் மூலம் எழுதப் பெற்றால், அதைப் பகிர்வதோடு என் பணி நிறைவுற்றது. அடுத்து எது எப்போது எழுதப்படுகிறதோ, அப்போது மறுபடி இதே write, publish, share, move on cycle. இதிலும் கூட, WhatsApp மற்றும் Telegramல் பண்ணும் பகிர்வை இன்றோடு நிறுத்திவிடலாம் என்று ஒரு பொன்விழா முடிவு எடுக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது.    

Swamy50_C5

முழுநேர சாதகராக இருந்தாலும் இன்னமும் சமூகத்தில்தான் குப்பை கொட்டிக் கொண்டிருப்பதால், செல்வம் (money) நிச்சயமாகப் பயன்படும் என்பதில் ஐயமில்லை. அலைபேசி ரீசார்ஜ் துவங்கி, மின் கட்டணம், சமையல் பொருட்கள், இயந்திரங்களை பழுதுபார்த்தால், எரிபொருள், இன்ஷுரன்ஸ், வீட்டு வரி, பிள்ளையின் சதுரங்க விளையாட்டுப் போட்டிப் பயணங்கள் போன்று தொடரும் செலவுகளை, ‘ஆஹா எத்தனை விஷயங்களைப் பத்தி என்னமா எழுதறார்யா இந்த ஸ்வாமி, இவரோட செலவை எல்லாம் இனிமேல் நான் பார்த்துக்கறேன்‘ என்று சடையப்ப வள்ளல் மாதிரி யாரும் தாமாகவே முன்வந்து ஏற்றுக் கொள்ளப்போவதில்லை.

திட்டமிட்ட செலவுகளுக்குப் போதுமான அளவில் சேமிப்பு இருந்தாலும், தவிர்க்க முடியாத (அல்லது முடிந்த, ஆனாலும் தவிர்க்காத – கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் மற்றும் தீபாவளி பட்சணங்கள் போன்ற) திடீர் செலவுகளுக்குப்  பொருட்செல்வம் தேவைப்படுவது நடைமுறை உண்மைதான். ஆனால், அதை ஈட்டுவதிலேயே கவனம் சென்றுவிட்டால், உண்மை தேடலின் வேகம் மட்டுப்பட்டுவிடுமோ என்ற கவலை கலந்த யோசனையால், மேலும் பொருளீட்டுவதற்கான செயல்பாடுகள் மிகக் குறைவாகவே, தினசரி வாழ்க்கையின் தேவைக்கேற்ற அளவில் மட்டுமே, நிகழ்ந்து வருகின்றன – கடந்த ஐந்து வருடங்களாக. இது மாறக்கூடியதே எனினும், மாறுவது என்பது அத்தகைய தேவை ஏற்படும் சூழ்நிலையைப் பொறுத்ததாகவே இருக்கும். பொருள் சேர்க்கும் ஆர்வத்தால் நிகழாது. ஆனால், பிறரிடம் கையேந்துவதில்லை என்ற, இன்றுவரை உறுதியாகக் கடைபிடிக்கப்படும் கொள்கையை எல்லாம் மாற்றிக் கொள்ளும் உத்தேசம் சுத்தமாகக் கிடையாது.

Swamy50_C6

சரி, சீக்கிரமாவே ரிட்டையர் ஆகிட்ட… நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரியே… எங்ககிட்ட எல்லாம் ஒருவார்த்தை கேட்காமலேயே… ஆனா, என்னதான் பண்ணுவ தினமும்..!‘ என்ற கேள்வியை நேரடியாகவோ, மறைமுகவோ, மனத்திற்குள்ளேயோ கேட்பவர் ஏராளம் (இது கொஞ்சம் பில்ட்-அப் தான் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள் – குடும்பத்தினர் தவிர்த்து நமக்குத் தெரிந்த வெளி ஆசாமிகள் மொத்தமே ஒரு பத்துப் பதினைந்து பேருதான்… ஹா.. ஹா.. எங்கள் தெருவிலிருக்கும் தையல்காரர் மற்றும் அயர்ன் கடை வைத்திருக்கும் அக்காவிற்குக் கூட இந்த மாதிரி ஒரு தாடிக்கார [ஆ]சாமி இந்த ஏரியாவில் இருப்பது தெரியாது என்பதே உண்மை).

இக்கேள்விக்கு இதுவரை என் சுருக்கமான, ஒரே பதில் ‘Read, Write, Meditate‘ என்பதே. அதுதான் உண்மையும்கூட. தீவிரமான  ஆன்மீக சாதகருக்குப் புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் பொய்யைக் கூடச் சொல்வது ரொம்ப கஷ்டமான காரியம். சீக்கிரமே சம்பளத்திற்காகப் பணிபுரியும் பிழைப்பை  விட்டு வெளியே வந்துவிட்டதற்குக் கூட இந்தப் பொய்+புறங்கூற முடியாமை ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். பிழைப்புத் தளத்தில் உயர் பதவிகளை அடைய அடைய, கூசாமல் எல்லோரிடமும் பொய் கூறுவது அத்தியாவசியமான ஒரு திறன். அதை நாம் ஒருபோதும் கசடறக் கற்கவில்லை என்பதும் உண்மை.

படித்தல் / Reading ~ எதையாவது படிக்கும் / எழுதும் ஆர்வம் என்பது சிறுவயதிலேயே ஏற்பட்ட, குணப்படுத்த முடியாத வைரஸ் தொற்று மாதிரி. படிக்கும் ஆர்வத்தை  நெய்யூற்றி… ம்ம்ம், புத்தகமூட்டி வளர்த்ததில் புத்தகப் பிரியரான தாய்மாமனின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. எழுபதுகளிலேயே சொந்தமாக வீட்டில் (மதுரையில்!) லைப்ரரி – with both english and தமிழ் books – வைத்திருந்த, exclusive membership தேவைப்படும் ஒரு வெளி நூலகத்தில் அங்கத்தினராகவும் இருந்த வித்தியாசமான படிப்பாளி அவர். இன்றும்கூட, அத்தியாவசியச் செயல்களுக்காக வீட்டினுள் நகர்தல் தவிர்த்து, உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து எழுந்திருக்காமல், நாள்முழுவதும் ஒரு புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து படிக்க இயல்வது தொடர்கின்றது (தற்போதய புத்தகங்கள் சோ அவர்களின் ‘அன்றைய வேதங்கள் முதல் இன்றைய வியவஹாரங்கள் வரை’ – அனேகமாக நாளை படித்து முடிக்கப்பட்டு விடும்; மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் ‘ராஜ யோகம்’ + சுஜாதா மற்றும் அவரது சகோதரர் ராஜகோபாலன் எழுதிய ‘பிரம்ம சூத்திரம் – ஓர் எளிய அறிமுகம்’). என்னளவில் படிப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட தியானம் மாதிரியான யோக சாதனையே. அவ்வப்போது ‘சுவாச கவனிப்பு‘ கூடப் புத்தகம் படிக்கையில் நடைபெறும். எனவே அது உருப்படியாகச் செய்யும் மூன்றில் முதலாவது.

எழுதுதல் / Writing ~ எழுதுவது என்பது என்னைப் பொறுத்த அளவில் ‘Be Joyful & Spread the Cheer 🙂‘ என்ற சுய கோட்பாட்டின் செயல்பாடு. பயனுள்ள எதைப்பற்றியும் தெரிதல், புரிதல் மற்றும் அறிதல் ஆகியன, என் போன்ற ஞான யோக மார்க்க சாதகர்களுக்கு (என் குருநாதர் க்ரியா யோகி; அத்துடன் பக்தி மற்றும் கர்ம யோகத்துக்கும் வழிமுறைகள் அளிப்பவர்) ஊக்கமளிப்பவை. அவற்றிலிருந்து யாம் பெற்ற இன்பத்தை இவ்வையகமும் பெறட்டும் என்று பகிரும் எளிய முயற்சியே என் எழுத்து. எனவேதான் ‘நான் படிப்பவர்களுக்காக எழுதுவதில்லை‘ என்று நான் அவ்வப்போது சொல்வது, என்மூலம் எழுதப்பெறும் எல்லாவற்றையும் ஆர்வத்துடன் படிக்கும் யாரையும் (சுமார் நாலைந்து பேர்தான்…) புண்படுத்தும் நோக்கத்துடன் செருக்கோடு சொல்லப்பட்ட dialogue அல்ல. ஏனெனில், நான் எழுதுவது என் அனுபவம் மற்றும் ஆர்வம் பற்றியதே. அது படிப்பவருக்குப் பிடிக்கலாம், அல்லது பிடிக்காது போகலாம். And that’s perfectly fine. எழுத்து என்னுடைய புரி/அறிதல் சார்ந்த உணர்வின் வெளிப்பாடு. அதற்கான தளங்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் ஏராளமாக இருப்பதால், ஏதாவது பதிப்பாளர் பின்னால் அலைய வேண்டிய தண்டனை எதுவுமின்றி என்னால் தொடர்ந்து எழுத முடிகின்றது. அதுவே போதுமானதாகத் தோன்றுகின்றது – at least until now. எனவே அது செவ்வனே செய்யும் மூன்றில் இரண்டாவது.

ஆன்மீகப் பயிற்சி / Sadhana ~ மூன்றிலுமே முக்கியமானது உயிர்மெய் அறிதலுக்கான ஆன்மீக சாதனைதான் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் நான் ஒன்றும் ‘சாதனை தவிர்த்து வேறெதுவும் வேண்டேன்‘ என்று குருவிடம் முழுமையாகச் சரணாகதி அடைந்துவிட்ட சூப்பர்-டூப்பர் சிஷ்யனெல்லாம் கிடையாது. என்னுடைய சாதனையின் லட்சணத்தைப் பார்த்து என் அற்புதமான குருநாதர் அநேகமாக ‘இவனுக்கெல்லாம் போய் நான் முக்திக்கு வழிகாட்ட வேண்டியிருக்கிறதே ஈசா‘ என்று தலையில் அடித்துக்கொள்வார் என்றுதான் நினைக்கிறேன். என் உபகுருவின் கதியும் அதேதான். ஆனால் அவர்கள் இருவருமே இன்னமும் என்னைக் கைவிட்டு விடவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் காமெடியை எல்லாம் மீறி, ஞானோதயம் மற்றும் முக்தி மட்டுமே வேண்டும் என்ற குறிக்கோளை ஒருவாறு அடைந்துவிடுவேன் என்ற நம்பிக்கையில் தொடர்வதே ‘meditate‘ என்ற மூன்றாவது விஷயம்.

Swamy50_C2

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் (‘அதை முதல் பாராவிலேயே செய்திருக்கலாமே அண்ணா..!என்பது காதில் விழுகின்றது… என்ன செய்ய, ‘ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்‘ என்று பெரிதாக டைட்டில் போட்டுவிட்டதால், ஒரு பத்துப் பதினைந்து பாதியாவது எழுதித்தானே ஆகவேண்டும்.. ஹி.. ஹி..), இந்த ஐம்பது [அ] பொன்விழா என்பது எனக்கொன்றும் பெரிய – சாதனை அடிப்படையிலான – வாழ்க்கை மைல்கல் போலத் தோன்றவில்லை. அதனால், இந்தப் பதிவைத் தவிர, சாதாரணமான மற்றுமொரு தினமான இந்த நாளைக் கொண்டாடும் எண்ணமெல்லாம் நிச்சயமாகக் கிடையாது. ஒருகாலத்தில் நானும் என் பிள்ளையின் பிறந்த நாட்களைப் பிரமாதமாகப் பலருடன் கூடிக்  கொண்டாடிய சாதாரணத் தகப்பன்தான். திருமண நாளும்கூடச் சில ஆண்டுகள் முன்புவரை கணவன்-மனைவி என்ற இருவர் அளவில் கொண்டாடப்பட்டதுண்டு. இந்த ஆண்டு அதற்குவேறு வெள்ளிவிழா (25th wedding anniversary). அப்போது அனேகமாக lockdown வேறு முடிந்து போயிருக்கும். ஏதாவது ஒரு பெரிய செலவு நிச்சயம் இருக்கும் என்று தோன்றுகின்றது. ஆகவே, இப்போதாவது கோவிட்-19 புண்ணியத்தில் செலவில்லாமல் தவிர்க்கலாமே என்ற நல்லெண்ணம்தான் காரணம் என்று ஏதாவது சமாதானம் செய்து சமாளித்துக் கொள்ளலாம் இந்தமுறை!   

பிறந்தநாள் அன்று இல்லத்தரசிக்கு நினைவிருந்து, பாயசம் ஏதாவது வைத்தால், நைவேத்தியம் செய்தபின் சாப்பிடலாம், அவ்வளவுதான். மற்றபடி காலைத் துயில் எழல்; பிராணன் இன்னமும் இருப்பதற்கு இறை மற்றும் குருவிற்கு நன்றி தெரிவித்து தினத்தைத் தொடங்குதல்; விளக்கேற்றுதல்; யோகப் பயிற்சிகள்; வீடு துடைத்தல் (free physical exercise); பறவைகளுக்கு நீர் வைத்தல் (அவ்வப்போது அந்தப் பாத்திரங்களைத் தூய்மைப்படுத்திய பின்); செடிகளுக்கு நீர் வார்த்தல்; குளியல்; மலர்கள் இருந்தால் இறையை அலங்கரித்தல்; குலதெய்வம் குமரமலையானுக்கு வேல் வழிபாடு, எந்தை ஈசனுக்கு அபிஷேகம் மற்றும் ஆராதனை, தேவி லிங்க பைரவி யந்திரத்துக்கான தினசரி செயல்முறை; செய்தித்தாள்களைப் புரட்டுதல் (digitalதான் – பேப்பர் எல்லாம் தற்போது வருவதில்லை [அ] வாங்குவதில்லை); மதிய உணவு (அதுவே தினத்தின் முதல் திட உணவும்); தொழில்நுட்பம் / ஆன்மீகம் சார்ந்த YouTube வீடியோக்கள் [அ] ஏதாவது sci-fi / horror / thriller / action ஆங்கிலத் திரைப்படம் / streaming தொடர் பார்த்தால் (பெரும்பாலும் கணினியிலேயே); ஏதாவது புத்தகம் வாசித்தல்; Quoraவில் தேர்ந்தெடுத்த வினாக்களுக்கு விடையளித்தல் [அ] வலைப்பதிவு எழுதுதல் (எழுதும்போது சிலநேரம் பின்னணியில் கர்நாடக / தமிழ் இசையும் கேட்பதுண்டு); சமூகத்தள பகிர்தல்கள்; மாலையில் விளக்கேற்றுதல் (அனைத்து அறைகளிலும்); அரைமணி அளவு நடைப்பயிற்சி (கோவிட்-19 காரணமாக மொட்டை மாடியிலேயே – தினசரி செய்யும் ஒழுக்கமெல்லாம் இன்னும் கைவரப் பெறவில்லை); மிதமான இரவு உணவு (இரண்டாவது உணவு – ஒரு தினத்தில் இரு வேளைதான், பல வருடங்களாக); மேலும் சிறிது தகவல் (பெரும்பாலும் Google News மற்றும் Flipboard) / புத்தகம் வாசித்தல்; நிம்மதியாக உறங்குதல்… இவ்வளவுதான் என்னுடைய வானப்பிரஸ்த கால வாழ்க்கையின் ஒரு நாளின் செயல்பாடுகள். இந்த lockdown சமயத்தில் தினசரி சத்குருவின் தரிசனம் / சத்சங்கத்தில் (live streaming) பங்கேற்பது, தேவி லிங்க பைரவியின் அபிஷேகத்தை தரிசிப்பது, தியான லிங்கத்தில் நிகழும் நாத ஆராதனையில் பங்கேற்பது ஆகியவையும் இந்த தினசரி நடவடிக்கைப் பட்டியலில் தற்போது இடம்பெற்றுள்ளன.

1587043599035

இடையிடையே காஃபியோ, எலுமிச்சை / பழச் சாறோ, க்ரீன் டீயோ அருந்துவது; குடிநீர் கேன் / கேஸ் சிலிண்டர் சப்ளை பண்ணும் சேவையாளர்களுடன் transact செய்வது; அரிதிலும் அரிதாக கார் அல்லது பைக் சர்வீஸ் செய்வதற்காகவோ, (நான்கு கால்கள் மற்றும் ஒரு வாலைக் கொண்ட) மகளின் மருத்துவப் பரிசோதனைக்காகவோ அலைபேசியில் பேசுவது (மற்றபடி அது messaging, social media மற்றும் publishing ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே) என்று ஓரிரு செயல்கள். சில நாட்கள் அடுக்களையில் புகுந்து சமையல் திறனைப் பரிசோதிப்பதும் உண்டு. வீட்டினுள் பேச்சு என்பது பொதுவாகவே மணிரத்னம் பட வசனம் மாதிரி ரொம்ப கம்மிதான். ‘மௌன’ காலத்தில் அதுவும் கிடையாது. So, there’s nothing special or exciting about my daily mundane existence – especially post retirement. ஆனால் அதிகமாக வெளி உலகத் தொடர்பற்ற இந்த self-isolation (கோவிட்-19 வருவதற்குப் பலகாலம் முன்பிருந்தே) வாழ்வு என்போன்ற ஆன்மீக சாதகர்களுக்குப் பெரும் வரம். இதற்குப் பெரிதாக (அவ்வப்போது எழும் சில ‘சமூக’ புலம்பல்கள் தவிர்த்து) எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காத, பிரச்சினை விளைவிக்காத குடும்பத்தினர் கிடைத்து என் பாக்கியம். நன்றி Mrs & Jr Swamy + Maggy alias மரகதவல்லி!   

RealisedMasters                 

ஆதி சங்கரர், விவேகானந்தர், பாரதியார், ராமானுஜன் போன்ற பெரியோரெல்லாம் முப்பதுகளிலேயே உடலை சர்வசாதாரணமாக உதிர்த்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ரமணர், பரமாச்சாரியார், ராஜாஜி, உ.வே.சா, எம்.எஸ், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, கண்ணதாசன், சோ, சுஜாதா போன்றோர் அவர்களை விட அதிக காலம் வாழ்ந்தார்கள். அத்தகையோரைப் பற்றி இன்றளவும் பேசி / படித்து / கேள்விப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம், ஏதோ ஒரு வகையில். அதெல்லாம் சாதனை வாழ்க்கை. இன்றைய டிஜிட்டல் யுக யுவர்களுக்கும் கூட அவர்களின் வாழ்க்கை, சாதனைகள் மற்றும் அறவுரைகள் ஊக்கமூட்டும் என்பதில் ஐயமில்லை (விவேகானந்தரைப் படித்து ‘inspire’ ஆகும் என் Gen-Z பிள்ளை அதற்குச் சான்று). என்னுடைய ஐம்பது வருட வாழ்க்கையெல்லாம் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்ளும் படியான ஒன்றில்லை. ஆகையால், நாம் ரொம்ப அடக்கி வாசிப்பதே முறையானது. ‘அதான் முதல்லயே எழுத்தைப் பற்றி தம்பட்டம் அடிச்சாச்சே…‘ என்று ஒரு அசரீரி 5G அலைவரிசையில் கேட்கிறது!

இதுவரை இப்படிப்போன இந்த வாழ்க்கை, இனியும் இப்படியே கழிந்து விடுமா என்றால், யார் அறிவார்! வந்த உயிர் எல்லாம் என்றாவது உடலை உதிர்த்து விட்டுப் போக வேண்டியதுதான். இது சர்வ நிச்சயமான உண்மை. ஆனால் அது நாளைக் காலையிலா அல்லது இன்னும் இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகா என்று நமக்குத் தெரியாது. அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்குள் என்றாவது ஞானோதயம் நிகழ்ந்து விடலாம். அப்படி நடந்தால் வாழ்க்கையின் போக்கு மறுபடியும் மாறலாம்; அல்லது அப்போதும் இப்படியே இருக்கலாம். அல்லது, இந்தப் பிறவியில் உயிர்மெய் அறிதல் நிகழாமல் போய், மறுபடியும் பிறந்துழல நேரலாம். குருவருளால் அப்பிறவியிலாவது தேடல் சீக்கிரமாகவே ஆரம்பித்து, நிறைவடைந்தால் நல்லது.

அடடா, இந்தப் பிறவியில் ஏன் குரு முப்பதுகளின் பிற்பகுதியில்தான் நம்மை ஆட்கொண்டார்… இளமையிலேயே நம்மைக் கண்டுகொண்டிருந்தால் இந்நேரம் உருப்படியான ஏதாவது ஒன்று நம் வாழ்வில் நிகழ்ந்திருக்கலாமே…‘ என்றெல்லாம் கூட மனம் அவ்வப்போது யோசிக்கும். அதைப் பிராரப்தம் என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வேறு என்ன செய்வது. ஏதோ, இப்பிறவியிலாவது குருவருள் கிட்டியதே. அதுவே எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம். அதன் அருமை அறியாதோர் எத்தனை கோடி. அந்த மட்டிலும் நாம் ஏதோ உருப்படியான வழியில்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது திண்ணம். எனவே, ஐம்பதுகளிலும் வாழ்க்கைப் பயணம் பெரிய மாறுதலின்றி இப்படியேதான் தொடரும் என்று நினைக்கிறேன்.

Swamy50_C10

இது தவிர்த்து, படிப்பது போன்ற புத்தகங்களை நாமும் எழுத முயற்சிக்கலாம். SwamyView என்று YouTube சேனல் ஒன்று ஆரம்பிக்கலாம் (ஒவ்வொருநாளும், பாதி நாளாவது அதற்கே போய்விடும்). யோகாம்பாள் சுந்தர் மாமி, சித்ரா முரளி அக்கா, சுப்புஸ் கிட்சன், ஹெப்பார்ஸ் கிட்சன் போன்ற சேனல்களால் inspire ஆகி, ஏதாவது சமையல் அல்லது பக்ஷணம் செய்ய அவ்வப்போது முயன்று பார்க்கலாம் (நேற்று முயன்ற கோதுமை அல்வா நன்றாகவே வந்தது; ஆனால் தட்டை முறுகலாக இல்லாமல் அல்வா கொடுத்துவிட்டது ;). வாரியார், கீரன், சத்குரு, ஸ்வாமி சின்மயானந்தா, துஷ்யந்த் ஸ்ரீதர், நொச்சூர் சுவாமி போன்றோரின் சொற்பொழிவுகளை எல்லாம் முழுமையாகக் கேட்க முயற்சிக்கலாம். பகவத்கீதையின் எட்டோ, பத்தோ உரைகளை எடுத்துக்கொண்டு, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து, ஒவ்வொரு ஸ்லோகமாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கலாம். அருணகிரிநாதர் சென்ற தலங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் ஒருமுறை பைக்கிலேயே போய் (அந்த map கூட வலையில் எங்கோ பார்த்ததாக ஞாபகம்), திருத்தலப் பதிகம் எழுதலாம் – வந்தால். இதுபோன்ற சில சிறிய முயற்சிகள் தவிர்த்து, பெரிய மாற்றம் எதுவும் தினசரி வாழ்க்கையில் ஏற்படும் என்று தோன்றவில்லை.

சஷ்டி அப்த பூர்த்தி (60ம் ஆண்டு நிறைவு விழா) வருவதற்கு முன்பு இன்னும் எவ்வளவோ பண்ணலாம். அல்லது இப்படியே இருக்கவும் செய்யலாம். பிறரைச் சார்ந்து வாழாதவரை, நம் வாழ்க்கைப் பயணம் எத்திசையில், எவ்வாறு நிகழவேண்டும் என்று நாம்தானே முடிவெடுக்க வேண்டும். ‘என்ன சார் நீங்க, படக்குன்னு டெஸிஷன் எடுத்துடறீங்களே, உங்களுக்கு பயமே கிடையாதா?‘ என்று பிழைப்புக் காலத்தில் பலர் என்னைக் கேட்டிருக்கின்றனர். தீர்மானமான முடிவெடுப்பதில் நமக்கு ஒருபொழுதும் பிரச்சினை இருந்ததில்லை.

SQT-Profit.jpg

படித்து முடிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் ஏராளமாக உள்ளன – வீட்டினுள்ளேயே. அதுபோக Amazon Kindle e-books வேறு. பிராணன் போவதற்குள் அதில் பாதியையாவது படிக்க முடிந்தால் நல்லது.

எழுதவும் ஏராளமான விஷயங்கள் உள்ளன. குலதெய்வம் குடிகாக்கும் குமரமலையான் மீது, அபிராமி அந்தாதி போல் ‘குமரமலைக் குருவந்தாதி‘ எழுத வேண்டும் என்று கூட ஆர்வமுள்ளது. அவனருளால், அவன்தாள் பணிந்து அது நடைபெறும், என்றாவது. அதுபோலவே, உபநிடந்தங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், யோக சூத்திரம், ஆதி சங்கரரின் ஸ்லோக வடிவிலுள்ள பல நூல்கள்  போன்றவற்றைத் தமிழில் பாடல்/பதிகங்களாக (விளக்கங்கள் ஏராளமாக ஏற்கனவே உள்ளன) எழுதினால் என்னுடைய / இளைய தலைமுறை பயன்பெறக்கூடுமே என்ற எண்ணமும் உள்ளது. இவைபோக, பிழைப்புத் தளத்தில் உள்ளோருக்குப் பயன்படும் புத்தகங்கள் எழுதவும் எண்ணமும், ஆர்வமும் நிச்சயம் உண்டு. எப்போது என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது (சிலர் 2012லிருந்து காத்திருக்கின்றனர் என் பதிப்பிக்கப்பெற்ற புத்தகத்துக்காக).

தியான நிலையில் நிலைத்திருக்கச் செய்ய வேண்டிய பயிற்சிகள் கூடப் பல உள்ளன – இன்னமும் கற்றுக் கொள்ளாதவை உட்பட. சமாதி அடையுமுன் அது நிகழ வேண்டும் எனினும், குருவருளால்தான் அவை கைவரப் பெறவேண்டும். So, ‘Read, Write, Meditate‘ shall continue, as it is. சற்று அதிகமான விழிப்புணர்வுடன். May be!

முத்து ஸுப்ரஹ்மண்யன் என்கிற R.Prakash ஆக, 1970ம் வருடம், சித்திரை மாதத்தில், பூர நக்ஷத்திரத்தில், மதுரை அரசாளும் மீனாக்ஷி தேவியின் திக் விஜயத்தன்று, மு.இராமசாமி மற்றும் பிரேமா ராமஸ்வாமி தம்பதியினரின் ஜேஷ்ட குமாரனாக, தொன்மையான புகழ் வாய்ந்த மதுரை மாநகரத்தில் பிறந்து, இப்புவியில் வாழத் துவங்கி, தற்போது சமூகத் தளங்களில் ஸ்வாமி என்ற பொதுப்பெயரால் (பெரிய அர்த்தமெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது – just a nondescript identity) அறியப்படும் இந்த ஆசாமி, இன்றளவும் ஒரு சாதாரண மத்யமர்தான். நிச்சயம் அசைக்கமுடியாத தேச பக்தி உள்ளவர். சட்டத்தை மதிப்பவர். ஒழுங்காக வரி காட்டுபவர். தொன்மையான பாரத கலாச்சாரம் மற்றும் சனாதன தர்மத்தின் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டவர். எப்போதும் மெய்யுரைக்க முயல்பவர். ஓரளவு வெற்றிகரமாகப் பல ஆண்டுகள் ஐ.டி துறையில் பணிபுரிந்து பொருளீட்டியபின், திட்டமிட்டு விருப்ப ஓய்வு பெற்றுக்கொண்டு, அமைதியாகத் தன் எஞ்சிய வாழ்நாளை – இதுவரையில் குடும்பத்துடன்தான் – கழிப்பவர். தேவையான அளவிற்குத் தொழில்நுட்ப அறிவுள்ளவர். அதைப் பயன்படுத்தவும் தெரிந்தவர். எல்லா உயிர்களிடத்திலும் பிரியம் உள்ளவர். தன்னால் முடிந்த அளவு, உயிர்களுக்கு – மனிதர்கள் மட்டுமல்ல – உதவும் செயல்களைப் புரிபவர். படித்தல், எழுதுதல் மற்றும் மெய்யறிதலில் கொஞ்சம் ஆர்வமுள்ளவர். அவை சார்ந்த முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஊக்கத்துடன் ஈடுபடுபவர். சமூகம் முக்கியமாகக் கருதும் புகழ், பெருமை, செல்வாக்கு, செல்வம் போன்றவற்றில் ஆர்வமற்று இருப்பவர். ஆகவே, சமூகத்திலேயே வாழ்ந்தாலும், அதன் உடும்புப் பிடியில் சிக்காது ஒதுங்கியே இருப்பவர். இவர் ஒன்றும் பெரிய role model எல்லாம் அல்ல. அதனால், இவரைப் பற்றி நீங்கள் அறியாவிட்டால் ஒன்றும் பிழையில்லை. ஒருவேளை இவரை நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாலும், அதில் பெரிதாக மாற்றம் ஒன்றுமில்லை – ஐம்பது வயதாகிவிட்ட காரணத்தால்.

Swamy50_C1 (1)

ஐம்பது என்பது வெறும் எண்ணிக்கைதான். இப்பிறவியில், இந்த ஆசாமியாக உங்களால் அறியப்படும் நான், எனது மரணத்திற்கு இன்னமும் சற்று அருகாமையில் வந்திருக்கிறேன் என்பதற்கான குறியீடு மற்றும் நினைவூட்டலாக இருப்பது தவிர்த்து, இந்த தினத்திற்கு வேறு விசேஷம் எதுவும் கிடையாது. In fact, இது என் நக்ஷத்திரப் பிறந்த நாள்கூடக் கிடையாது (நாம் அதையும் கொண்டாடுவதில்லை, btw). நாளைக் காலையிலும் ஆதவன் இன்றைப் போலவேதான் உதித்து  ஒளியும் வெப்பமும் அளிப்பான் – உலகம் முழுவதற்கும். எனது முப்பாட்டன் மற்றும் அவரது மூதாதையரான ரிஷிகள் காலத்திலிருந்து அவன் இதை அயராது செய்து வருகிறான். என்னுடைய தலைமுறை தொடருமேயானால், பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு வரக்கூடியோரும் சூரிய உதயம் போன்ற மாறாத இயற்கை நிகழ்வுகளைத் தரிசிப்பர்.

நாமெல்லாம் இந்த உலகிற்குச் சும்மா வந்து போகும் பயணிகள். நாளைக் காலை நான் துயில் எழவிட்டாலும் அகிலத்தில் பெரிதான மாற்றமோ, பாதிப்போ ஒன்றும் நிகழாது. பறவைகள் எப்போதும்போல் பறக்கும். மலர்கள் மலரும். என்ன, தகனத்திற்கும், அந்திமக் கிரியைக்கும் என் குடும்பத்தினர் கொஞ்சம் கஷ்டப்படவேண்டும் – ஊரடங்கு உத்தரவு காரணமாக. அவ்வாறு இல்லாது, வழக்கம் போல விழித்து எழுந்து மற்றொரு தினத்தைத் துவக்கினால், அது எந்தவொரு தினத்தையும் போல இயல்பாகவே நிகழும். ஆகவே ஐம்பது அகவை ஆனபின்னும் தினம் கண்விழித்து, பிற உயிர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்காத வகையில் பயனுள்ள வாழ்க்கையை வாழ முடிந்தால் நல்லது. அவ்வாறு இல்லை என்று ஆகும் ஒரு நாளில், மெல்லிய தென்றலைப் போன்று பிராணன் எளிதாகப் போய்விடுவதும் நல்லதே.

ஏதோ, நானும் இவ்வுலகிற்கு வந்தேன், வாழ்ந்தேன், போனேன் என்று எளிய, இனிய, அமைதியான, ஆனந்தமான வாழ்க்கை வாழ்ந்துவிட்டுப் போவதுகூட இன்றைய போட்டி நிறைந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பு நோக்கிய சமூக வாழ்வில் ஒரு சாதனைதான் என்று தோன்றுகிறது. அது இப்பிறவியில், என் வாழ்வில் சாத்தியமாகி உள்ளது அருளால்தான் என்பது திண்ணம். இதைத் தாண்டி, இனிமேல் கடும் முயற்சி செய்து, புகழ், பெருமை, செல்வம் போன்றவற்றை ஈட்டி, சமூகம் என் பெருமையைப் பறைசாற்றுமாறு செய்வேன் என்று சபதம் எல்லாம் எடுக்கும் பம்மாத்தான எண்ணமெல்லாம் சுத்தமாக இல்லை.  

AK108

இதை விடவும் சிறப்பாக, புகழ்பெற்றவனாக, பெருஞ்செல்வம் ஈட்டக்கூடிய வகையில் உன்னால் வாழ்ந்திருக்க முடியாதா?‘ என்றால், ‘It’s certainly possible‘தான். ஆனால் அது நிகழவில்லையே என்றெல்லாம் வருத்தம் எதுவுமில்லை. இதுவரை நடந்தது நன்றாகவே நடந்தது. போதுமென்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து. எனக்கு இதுவே போதுமானது என்று தோன்றிவிட்டது.

Contentment is the key to joyful living. I’m quite content with whatever I’ve accomplished and acquired so far. That’s most probably sufficient for sustaining the rest of my – and my family’s – existence, in this lifetime. Getting more and more is always a possibility. But the probability of that happening isn’t too significant anymore, as far as I’m concerned. I hereby rest my case. Thank you for caring.   

இந்த வாழ்நாளில், இதுவரை எனக்கு வாய்ப்பு, ஆதரவு, ஊக்கம் மற்றும் ஆனந்தமளித்த யாவர்க்கும், எவ்வுயிர்க்கும் என் உளமார்ந்த நன்றி. உங்களைப் போன்ற பலரின் உதவியின்றி நான் இதுவரை வளர்ந்து, வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

எப்போதாவது ‘நாவினாற் சுட்ட வடு‘ ஏற்படும் வகையில் நான் பேசியிருந்தாலோ (குடும்பம் மற்றும் பணியிடத்தில் என் சொல்லால் சுடப்பட்டோரின் எண்ணிக்கை கணிசமாகவே இருக்கலாம்), அறிந்தோ அறியாமலோ என் செயல்கள் மூலம் புண்படுத்தி இருந்தாலோ, அதனால் கடுப்பான / பாதிக்கப்பட்டோரிடம் இந்தப் பொன்விழாவை ஒட்டிப் பொது மன்னிப்புக் கோருகிறேன்.ஐயோ பாவம், போனால் போகிறது அரைக்கிழம்,‘ என்று மன்னித்து விடுங்கள், ப்ளீஸ்.     

என் எழுத்தாலோ, செயல்களாலோ ஏதேனும் பயனை அடைந்ததாக உணர்ந்தோருக்கு என் வந்தனம். என்றாவது என்னால்கூட ஒருசிலர் inspire ஆகியுள்ளதாகச் சமூகம் அங்கீகரிக்கும்போது (அதற்காகப் பிரத்தியேக முயற்சியெல்லாம் ஒன்றும் எடுக்கப் போவதில்லை – don’t start daydreaming right away), போனால் போகிறதென்று என் சுயசரிதத்தை எழுதினாலும் எழுதலாம். ‘It’s Not About The Beard!‘ என்று ஸ்வாமியின் autobiography Amazonல் வரும்போது கண்டிப்பாக வாங்கிப் படியுங்கள்; பகிருங்கள். 

எனது வாழ்வின் போக்கை மெய்யறிதல் மற்றும் முக்தி நோக்கித் திருப்பிய குருவின் அளப்பரிய கருணைப் பேரருள் இப்பிறவியில் கிட்டியதே இதுவரை நான் பெற்றவற்றுள் மிகப்பெரும் பாக்கியம் ஆகும். அத்தகைய குருவருள் தங்களுக்கும் இப்பிறவியிலேயே கிட்ட, பரம்பொருளின் பேரருளை வேண்டுகிறேன். ஷம்போ!

screenshot_2019-02-21-17-19-31-396_com.facebook.katana

நாளை மற்றுமொரு நாளே – பொன்விழா, 50th anniversary  போன்ற டிராமெடி எதுவும் இல்லாமல். இதுவும் கடந்து போகும். ஆகையால், ‘Happy B’day Anna / Swamy‘ என்றெல்லாம் e-வாழ்த்து மடல்களை (நேற்றே ஒருவர் அனுப்பிவிட்டார்; இன்று இருவர் – இதுவரை) அனுப்ப ஆரம்பித்துவிடாதீர்கள். அந்த நேரத்தைப் வேறு பயனுள்ள செயல் ஏதாவது செய்யப் பயன்படுத்துங்கள். நான் எந்தவிதமான anniversaryயும் கொண்டாடுவதில்லை – பல வருடங்களாக! எனவே, wishes and greetings don’t matter to me. Nor do they really mean anything to anyone. That’s just another commercial trick – invented/imposed by the so-called ‘developed’ west, to ensure one keeps spending much of his/her hard earned wealth, on one occasion or another, all through the year.

இதுபற்றி Wish You Will, Just Another Day In Paradise போன்ற சில blogகள் ஏற்கனவே ஸ்வாமியால் எழுதப்பட்டு விட்டன. அதையும் மீறி வாழ்த்துச் சொன்னால் (எந்தை ஈசன் பெயர்கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசாமி கண்டிப்பாகச் செய்வார் என்று என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியும்) response எல்லாம் assure பண்ண முடியாது. ‘என்னய்யா இது, நான் வேற timezoneல இருந்து மறக்காம வாழ்த்துச் சொல்றேன்… இந்த ஸ்வாமி ஒரு பதில் கூடப் போட மாட்டேங்கறாரு..!‘ என்று அப்புறம் வருத்தப்படாதீர்கள். ஆனால் நிச்சயம் வசவு கிடைக்காது – ஐம்பதில் வந்த ஞானத்தின் துளிகளில் அதுவும் ஒன்று என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!   

ஆதியோகி தொடங்கி ரிஷிகள், ஞானிகள், சித்தர்கள், யோகிகள் மற்றும் பெரியோர்களுக்கு – பெற்றோர், உறவினர் உட்பட ~

‘அபிவாதயே.. ஆங்கீரஸ.. பாரத்வாஜ.. பார்ஹஸ்பத்ய.. பிரவரான்விதஹ.. த்ரயா ரிஷயே.. பாரத்வாஜ கோத்ரஹ.. த்ராஹ்யாயன சூத்ரஹ.. சாம சாக.. முத்துசுப்ரஹ்மண்ய சர்மா நாம அஹம் அஸ்மி போஹோ.’ உங்கள் அனைவருக்கும் என் பணிவார்ந்த நமஸ்காரம். என் குலத்தோர் என்னால் சிறுமைப்படாதவாறு நான் இதுவரை வாழ்ந்திருந்தால், அதுவே அவர்களுக்குப் பெருமை. அந்த வாய்ப்பிற்கு நன்றி. அதைத் தொடரவே முயல்வேன் இனியும்.   

என் தலைமுறை, எனக்குப் பின்பு புவியில் உதித்தோர் (சகோதரர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் உட்பட), மற்றும் என்னுடன் ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்பு ஏற்பட்ட அனைவருக்கும் ~

It’s a great thing to take up a grand ideal in life and then give up one’s whole life to it. For what otherwise is the value of life, this vegetating, little, low life of man?‘ என்று சொன்னது நானல்ல (என் SwamyQuote போலவே scathing toneல் இருந்தால் கூட). சொன்னவர் சுவாமி விவேகானந்தர். ரொம்பப் பெரிய ஞானி. Firebrand leader – of the spiritual kind. குருவே (ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்) காத்திருந்து பெற்ற அரிய சீடர். உயிர்மெய் அறிந்து உய்வதை அத்தகைய ideal ஆக வைப்பதற்கான முயற்சிதான் நான் பிழைப்புத் தளத்திலிருந்து ஒதுங்கிய தினத்திலிருந்து நடைபெற்று வருகின்றது – இன்றுவரை (original post-retirement plan அதுவல்ல).

ஆன்மீகப் பாதையில் போக வேண்டிய தூரம் அதிகம் (உண்மையில் போகுமிடம் என்று எதுவும் தனியாக இல்லாவிட்டால் கூட). அறிய வேண்டிய உண்மை என் உள்ளேயே உயிர்சக்தியாக ஒளிர்ந்தாலும், அது என் சிற்றறிவின் அருகாமையில் இல்லை. இந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்ட காரணத்தால் உங்களுடன் எனக்குப் பகையோ, உங்கள் மீது வெறுப்போ எதுவுமில்லை. ‘இவங்ககிட்ட எல்லாம் இனிமே பேசி என்ன ஆகப்போகுது‘ என்ற இறுமாப்பில் நான் உங்களை ஒதுக்கவில்லை. என்னுடைய மெய் தேடலுக்குப் பெரிய கூட்டணி / கூட்டத்தால் பயனில்லை என்பதால் நான் பொதுவாகவே மனிதர்களிடமிருந்து ஒதுங்கி விட்டேன், அவ்வளவே.

AK87.jpg

பிழைப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அதைக் கடந்த பிரபஞ்ச நடனமாகிய வாழ்வு எனும் நிகழ்வில் நாமெல்லாம் ஒரு தூசியைவிடத் துச்சம். அதனால், இந்தக் குறுகிய வாழ்நாள் முடியும் முன்பு, என்றாவது, ‘எழுமின், விழிமின், (உண்மை அறிவது என்ற) குறிக்கோளை அடையும் வரை ஓயாது உழைமின்‘ (இதுவும் விவேகானந்தர்தான் – பிராக்கெட்டில் உள்ள மேட்டர் தவிர்த்து). என்னை என் குருநாதர் அப்படித்தான் உலுக்கி எழுப்பி விட்டார் 2009ல் (என் அலுவலகத்திலேயே நிகழ்ந்த ஒரு யோகப் பயிற்சி நிகழ்ச்சியின்போது). உங்களுக்கு அத்தகைய ஒருவர் கிடைத்துவிட்டாரா என்று யாமறியோம் பராபரமே.

இப்பிறவியில் எப்போதாவது உண்மை தேடலில் உங்களுக்கும் ஆர்வம் வந்து, அதற்கு ஏதாவது உதவியோ, வழிகாட்டலோ தேவைப்பட்டால் எப்போது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் என்னைத் தொடர்பு கொள்ளலாம். யார் வேண்டுமானாலும். எனக்குத் தெரிந்த, நான் அறிந்த விஷயங்களைக் கொண்டு என்னால் இயன்ற வழிகாட்டலை நிச்சயமாக நான் செய்வேன் என்று உறுதி கூறுகின்றேன்.

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்.‘ (அப்பாடா, blog titleஐ ஒருவழியா நுழைச்சாச்சு ;) For sure. நீங்கள் அறிந்ததாக எண்ணும் this person – yours truly – is the living proof. If the inner transformation is possible for someone as intellectually arrogant as me (at least that’s how I used to be, until my Guru uprooted it / me), it’s certainly possible for those who are far more humble – even in the survival plane of existence. This lockdown is a fantastic opportunity to start seeking the Truth (about Creator, creation, existence, et al). May Grace be with you during your seeking, if and when it happens!

SQ-6Apr17

Digital Natives ஆன புதுயுக யுவர்களுக்கு (Gen Z, Gen Alpha, etc.) ~     

You probably won’t be interested in anything someone like me – with a flowing white beard, no less – is going to say. And, you most probably think that as long as you can ‘Google it‘ or ‘ask Alexa’, you’ll know everything about life yourself. Just keep in mind that what you ‘believe‘ to be life is mere survival, which isn’t too different from that of creatures that have lesser senses than humans (but live a much better life). Life is a grand happening at the cosmic level. And perceiving + experiencing ‘Life, the way it is‘ is the most significant opportunity endowed upon human beings – exclusively. Realise it and rejoice. Be assured that I can communicate with your species too, quite comfortably. And, if ever I actually start writing & publishing books (the ideas have been around for over a decade now), that’ll primarily be for your generation only. At least, I’ve got that clarity now, at the ripe young age of 50! Stay tuned…

.

SwamyDP15.jpgBe Joyful & Spread the Cheer 🙂

 

 

            

 

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 111

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 111

தெரிதலிற் தொடங்கிப் புரிதலைக் கடந்துள்

அறிதலில் அறிவதுயிர் மெய்.


குறள் விளக்கம்

புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிதலின்றி, அப்படியே நினைவில் பதிந்து கொள்வது என்பது, தெரிதல் எனும் தொடக்க நிலை. தான் கண்டு, கேட்டவற்றைப் பிறருடன் பகிர்வது என்பது பெரும்பாலும் இந்நிலையிலேயே நிகழ்கின்றது. நம்பிக்கை சார்ந்த மத போதனைகள் போன்றவையும் இந்நிலையில் நிகழ்பவையே. மனனம் செய்து தேர்வு எழுதித் தேர்ச்சி பெறும் ஏட்டுக்கல்வியும் கூட இந்த அடிப்படை நிலையில்தான் சிக்கியுள்ளது. 


புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிந்து, அவை பற்றி அனுபவரீதியாகவோ, ஆழ்ந்த சிந்தனை மூலமாகவோ தெளிவு பெற முயல்வது புரிதல் என்ற இடைநிலை. பொருள்சார்ந்த வாழ்க்கைத் தளத்தில் அறிஞர் என்று கருதப்படுவோர் இவ்வகையினரே. தொன்மையான மற்றும் புனிதமாகக் கருதப்படும் நூல்களை ஆய்ந்து அவற்றுக்கு விளக்கம் அளிப்பது என்பது இந்நிலையில் உள்ளோராலேயே பெரும்பாலும் செய்யப்படுகின்றது. 


புலன்கள் மற்றும் காரண அறிவின் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளைக் கடந்து, ஒருவர் தன்னுள் நேரடி தரிசனமாக, அனுபவப்பூர்வமாக உணர்வது என்பதே அறிதல் எனும் இறுதி நிலை. உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம் இத்தகைய அறிதலே. அதனால்தான் அதனைப் பிறருக்கு விளக்குவது எளிதானதல்ல. ‘கண்டவர் விண்டிலர்; விண்டவர் கண்டிலர்’ என்பது அறிவின் புரிதலைக் கடந்த, தன்னைத் தானே அறிதலின் பெருவியப்பின் வெளிப்பாடே. 


KuRaL explanation

Simply registering or storing the information gathered via the sense organs in one’s brain is the elementary stage of knowing. There’s limited or no intellectual comprehension happening at this stage. Most social media sharing happens at this superficial level. The sermons by preachers of organised belief systems too belong to this level. All kinds of theoretical / rote education too are most certainly stuck at this rudimentary level. 


Striving to comprehend the information gathered via the sensory perception, either through experience or deep thought, in order to gain clarity, is the intermediate stage of knowing. Those who are acknowledged as experts in the survival plane of existence (the physical realm) typically belong to this category. All the insightful literature interpreting and explaining ancient scriptures and holy texts belong to this level of comprehension. 


Realising through direct perception of Truth / Reality, as an intensely inward looking experience, that’s beyond the realm of comprehension through sensory perception and the intellect, is the final stage of knowing. Self-realisation, aka enlightenment is certainly such a kind of knowing. That’s why it’s not easy to explain to others. ‘Those who have seen, can’t explain; Those who explain, haven’t really seen,’ is nothing but an expression of amazement, of such an inner knowing, of one’s own self!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

Powered by WordPress.com.

Up ↑