பிராணனும், இறைவனும்!

உயிர்வாழ்தலுக்கு ஆதாரமான பிராணனை நாம் நேரடியாகக் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும் இயல்பாகவே உள்ளே சென்று, வெளியே வரும் சுவாசம் மூலமாக, மறைமுகமாக அதுபற்றி உணர்ந்து, படைப்பிலுள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களின் இயக்கத்திற்குப் பிராணனின் இன்றியமையாமை பற்றி நன்றாகவே அறிந்துள்ளோம்.

அதுபோலவே, படைப்பிற்கு ஆதாரமான இறைவன் அல்லது படைப்பின் மூலத்தையும் நாம் நேரில் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும், பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்ச நிகழ்வான வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் அதன் எல்லையற்ற, எங்கும் நிறைந்த தன்மையை மறைமுகமாக உணர்வதன் மூலமாக, படைப்பின் இயக்கத்திற்கு ஆதாரமான அச்சக்தியின் இன்றியமையாமை பற்றியும் நம்முள்ளேயே நேரடியாக உணர்ந்தறிய முடியும்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்று… ஒன்று… நன்று… ~ அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு..!

அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு! 

இன்று… ஒன்று… நன்று… பதிவு


சமீபத்தில் உறவினர் ஒருவர் அச்சம் என்ற உணர்வு எப்படி மனித வாழ்க்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது; அதன்காரணமாகவே மனித குலம் தற்போது கோவிட்-19 பெருநோய்ப் பரவலைத் திறம்பட எதிர்கொள்ளாமல், உயிர்வாழ்தல் பற்றிய அச்சத்தில் மூழ்கித் தவிக்கின்றது என்று குறிப்பிட்டு, சுவாரஸ்யமான கதை வடிவில், ஒரு காணொளியைப் பகிர்ந்திருந்தார். அதுபற்றிய சிந்தனை ஓட்டமே ஸ்வாமியின் இந்த ‘அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு’ என்ற இந்த ‘இன்று… ஒன்று… நன்று..!’ பதிவு. 


உயிர்வாழ்தல் பற்றிய பயம் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உண்டு. ஒரு தெருநாய் தான் ஈன்ற குட்டிகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற, தன்னைவிடப் பலமடங்கு வலிமை வாய்ந்த மனிதனை எதிர்கொண்டு உறுமி, குலைப்பதையும், துரத்துவதையும் நாம் எல்லோருமே பார்த்திருப்போம். 
இதைப்போலவே, தன்னுடைய உயிரைக் காத்துக் கொள்ளவும் பிராணிகள் தங்களுடைய இயல்பான சக்தி மற்றும் திறனைக் கடந்த செயல்களைப் புரியும்.

Self-preservation is something wired into all creatures in creation. And most creatures use their ‘intuition,’ aka natural instinct, effectively to preserve themselves and those dependent on them.


ஆனால், தன்னுடைய ஆறாவது அறிவு பற்றி ஓயாமல் தம்பட்டம் அடிக்கும் மனிதர்களோ, ஏட்டுக் கல்வி என்ற சங்கிலியால் தம்மைத் தாமே பிணைத்துக் கொண்டு, பகுத்தறிவைப் (dissecting everything perceived through the five senses, in order to to comprehend and store as/in memory) பற்றிக் கொண்டு தொங்குவதால், தம்முள் இருக்கும் natural instinct பற்றிய உணர்வே இல்லாமல், survival என்கிற பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பு மற்றும் சமூக அமைப்பில் சிக்கி உழல்கின்றனர்.


அந்த காணொளிக் கதையில் குறிப்பிட்டதுபோல, இயற்கையாக மலை, காடுகளில் விளையும்  மூலிகைகளின் பயன்களை அறிந்து, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளை வகுத்தளித்த நம் முன்னோர் intellectடை விட instinct அல்லது natural intelligenceஸையே சார்ந்திருந்தனர் என்பது வெள்ளிடை மலை. அவர்களது விழிப்புணர்வு மற்றும் படைப்பைப் பற்றிய உள்ளார்ந்த புரிதலை, பிராணிகள் எப்படி நீண்ட நேரம் அசையாமல், சலனமின்றி இருக்கின்றன (உணவுக்காகவோ, உயிர் பிழைப்பதற்காகவோ) என்பதை ஆழ்ந்து கவனித்து உருவாக்கிய யோகாசனங்கள் போன்ற நடைமுறைப் பயிற்சிகள் மூலமாகவும் அறியலாம்.


Intellect என்கிற கற்ற மற்றும் (அனுபவம் மூலம்) பெற்ற புற அறிவைப் பொருள்சார்ந்த பிழைப்பிற்கும், Intelligence அல்லது Natural Instinct என்ற அக / மெய்யறிவை ஆனந்தமான நல்வாழ்விற்கும், வீடுபேறு எனப்படும் இறுதி விடுதலையாகிய முக்தியை அடையவும் திறம்படப் பயன்படுத்திய நம் முன்னோர்களின் வழிகாட்டலை முற்றிலும் மறந்து / ஒதுக்கிவிட்டு, வஞ்சனையால் நம் தேசத்தை ஆக்கிரமித்து, வன்முறையால் ஆண்டு, வளங்கள் அனைத்தையும் வரையறையின்றிச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் விட்டுச் சென்ற, வரி வசூலுக்கான இயந்திரத்தனமான, இயல்பான புத்திசாலித்தனம் அவ்வளவாகத் தேவைப்படாத, ஊதியத்திற்காக உழைக்கும் கிளெரிக்கல் ஊழியர்களை (clerical staff) உருவாக்கும் முட்டாள்தனமான கல்விமுறையை, அவர்களைத் துரத்திய பின்னரும் மாற்றமின்றித் அப்படியே தொடர்ந்த மடமையால், தொன்மையான இக்கலாச்சாரத்தின் ஆதார அம்சமான, படைப்பில் உள்ள எதையும் பற்றி, விழிப்புணர்வோடு, கசடறக் கற்கும் முறையை நாம் தொலைத்தே விட்டோம்.


பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பே வாழ்வாதாரம் என்பது, ஆனந்தமான, ஆரோக்கியமான நல்வாழ்விற்கு எது தேவையோ அதிற்கான பயிற்சி மற்றும் செயல்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தாமல், பொருள் ஈட்டல், பொழுதுபோக்கு மற்றும் பிறர் நம்மை மதித்துப் போற்றுவது ஆகியவையே சமூக வாழ்விற்கு முக்கியம் என்று நம்மை திசை திருப்பிவிட்டது. இதுதான் நம்மை மொட்டையடித்துச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் நமக்கு விட்டுச் சென்ற எச்சில் இலை போன்ற மிச்சம். இத்துடன் வெற்றியே முக்கியம் என்ற போட்டி மனப்பான்மையும் சேர்ந்ததால், நம்மைத் தற்போது வழிநடத்துவது ‘எதுவானாலும் – பிறரைப்போல் – அதை அடைய முடியாமல் போனால் என்ன ஆகும்?’ என்ற அச்சம் மட்டுமே. Celebrities மற்றும் Influencers ஆகியோர் மீது சாதாரண மக்கள் கொண்டுள்ள வெறித்தனமான வேட்கை, செல்வந்தர்கள் மீதுள்ள வெறுப்பு போன்றவை இதன் உச்சபட்ச வெளிப்பாடு என்றால் மிகையில்லை.

நாம் நம்மளவில் ஆனந்தமாக வாழ வேண்டும், பிறரும் அவ்வாறு வாழ நம்மாலியன்ற உதவியைப் புரிய வேண்டும் என்ற உயர் நோக்கமின்றி, அச்சத்தால் உந்தப்படும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில் ஆரோக்கியத்திற்கும், அமைதிக்கும், ஆனந்தத்திற்கும் இடம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இதனால்தான் மனித வாழ்க்கை என்பது தற்போது ஒரு tragi-comedy ஆகிவிட்டது.


புதிது புதிதாக நாம் கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் கருவிகள் ஆகியவை பொருளாதார அளவில் நிச்சயம் பயனுள்ளவைதான். ஆனால் அவை ஒருபோதும் நம்முள்ளேயே உள்ள natural instinct என்ற சக்திவாய்ந்த கருவிக்கு ஈடாகாது. மேலும், பொருளாதாரம் மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அது சமூக வாழ்விற்கு இன்றியமையாத ஒன்று. ஆனால், உண்மையில் வாழ்வு என்பது, நாம் வாழும் பூமி என்ற இந்த கிரகம் கூட ஒரு சிறு துகள் அளவே உள்ள பிரம்மாண்டமான, இன்னமும் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கும், பிரபஞ்ச அளவில் இடையறாது நிகழும் அற்புதமான நடனம். இதில் நாம் கூட கரோனா வைரஸைப் போன்ற கண்ணுக்குப் புலப்படாத நுண்ணியிர் போலத்தான். 
பிராணிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், தங்களுடைய வசிப்பிடங்களில் – மனிதனின் கட்டுக்கடங்காத விஸ்தரிப்பால் – ஏற்பட்டுள்ள, அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத மாற்றங்களைத் தவிர்த்து, வாழும் முறையில் பண்டைய காலத்தில் இருந்த மாதிரியேதான் இன்றளவும் இருக்கின்றன. அவற்றை விட ஓரறிவு அதிகமுள்ள உயிரினமாக மார்தட்டும் மனிதர்கள் அவற்றை விட உயர்நிலையில், தங்களுடைய ஆற்றல், திறன் மற்றும் கருவிகளைக் கொண்டு, அவற்றை விடவும் ஆனந்தமாக அல்லவா இருக்கவேண்டும்? ஆனால் நாம் அப்படி இல்லை, எதைப் பற்றியும் எப்போதும் கவலையில் ஆழ்ந்து, பயந்தே சாகிறோம்… ம்ம்ம், வாழ்கிறோம் என்பதை யாரும் Ph.D பண்ணி நமக்குச் சொல்லவேண்டியதில்லை. 


கண்ணுக்குத் தெரியாத கரோனா வைரஸ் என்ற தொற்றுநோய் அச்சத்தால் உந்தப்படும் மனிதர்களின் உயிர்வாழ்தலை மைக்ரோஸ்கோப் பயன்படுத்தாமலே காட்டிவிட்டது – உலக அளவில். இந்த வைரஸ் நோயைப் பொருத்த அளவில், வளர்ச்சி அடைந்த, அடையும், அடையாத நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் உள்ள மனிதர்களின் லட்சணம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றது. உலக அளவில், மனித இனத்தின் மடத்தனமான பொருளீட்டல் மற்றும் புகழ் தேடலை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்ட பிழைப்பை, கண்களால் காண முடியாத SARS-CoV-2 என்ற நுண்ணுயிர் தற்போது உறைய வைத்து விட்டது. இந்நிலையில், பயனுள்ள செயல்களைப் புரிவோர் யார் என்று பார்த்தோமானால் மருத்துவம், சுகாதாரம், காவல், அத்தியாவசியப் பொருட்களான உணவுப் பொருள், மருந்துகள் ஆகியவற்றை உற்பத்தி, விநியோகம் மற்றும் விற்பனை செய்வோர் ஆகியோர் மட்டுமே. தொழிலதிபர்கள் போன்ற பெரும் செல்வந்தர்கள், ஊடகங்களில் ஓயாமல் பேசும், எழுதும் பகட்டான பிரபலஸ்தர்கள், யுவர்களை அடிமைகள் போன்று வசியம் செய்து பிழைக்கும் சமூகத் தள உந்துநர்கள் போன்றோர் நம்போன்ற சாதாரண, அத்தியாவசியமற்ற செயல்களைப் புரிவோரே என்ற உண்மை வெட்டவெளிச்சமாகி உள்ளது, இப்பெருநோய் பரவலால் கிட்டிய எதிர்பாராத வாழ்க்கைப் பாடம்.

உண்மையில் பார்த்தால், ‘வளர்ச்சி அடைந்த’ மேலைநாடுகளில்தான் இதன் பாதிப்பு அதிகம். இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்களின் வளர்ச்சி முற்றிலும் ஏட்டுக் கல்வி மற்றும் பொருளாதார உயர்வை மட்டுமே சார்ந்தது. மேலும், இயற்கை அழிப்பிலும் அவர்களது பங்கே தலையாயது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. இதுவும், நாம் மேலைநாடுகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே பிரதி எடுக்க முயலும் நம்மை அந்த மடமையிலிருந்து விழித்தெழ உதவும் தகவல் ஆகும். இதற்கும் நாம் அந்த நுண்ணுயிருக்குத்தான் நன்றி கூற வேண்டும்.


பாரதம் போன்ற தொன்மையான கலாசாரம் உள்ள தேசத்தில், மனித இனம் இன்னமும் முழுமையாக இயந்திரமயமாக்கப்படவில்லை என்பதாலும், நகரங்களைத் தவிர்த்து சிற்றூர்கள், கிராமங்கள், மலை மற்றும் காடு சார்ந்த இடங்களில் உள்ளோர் இன்னமும் கூட இயற்கையோடு – ஓரளவேனும் – ஒத்திசைவாக வாழ்வதாலும், நமக்கு ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பு மிதமாகவே உள்ளது. இது போக, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக எண்ணற்ற யோகிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், ஞானிகள் உயிர்சக்தி தொடர்பாகப் புரிந்துள்ள ஆழ்ந்த உள்நிலை விஞ்ஞானச் செயல்பாடுகள் மற்றும் அவர்கள் அளித்துள்ள வழிமுறைகள், பயிற்சிகள் ஆகியவையும் பாரத தேசத்தின் குடிமக்களைக் காக்கும் கவசமாகச் செயல்படுவது மறுக்க முடியாத, அதேசமயம் data points என்ற தகவல் தொகுப்பைக் கொண்டு நிரூபணம் செய்யவியலாத உண்மை.

இது ஒன்றும் புரியாத புதிர் அல்ல. இயற்கையோடு ஒத்திசைவாக அமைந்த, பிற உயிர்களுக்கு அறிந்தே துன்பம் விளைவிப்பதைத் தவிர்க்கக் கூடிய, அறம், பொருள், இன்பம், ஞானம் என்று பன்முக வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, உயிர்மெய் அறிந்து, முக்தி என்ற இறுதி விடுதலையே மனிதப் பிறவியின் பயன் மட்டும் நோக்கம் என்ற தெளிவை உடைய வாழ்க்கை முறை நம்முடையது. தொடர்ந்து நிகழ்ந்த அன்னியப் படையெடுப்புகளால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, நம் வாழ்க்கை முறை அவ்வாறுதான் இருந்தது. அதனால்தான் நாம், பொருட்செல்வத்தில் மட்டுமின்றி, மொழி, கலை, தொழில், விவசாயம், மருத்துவம், விஞ்ஞானம், மெய்ஞானம் ஆகிய பல துறைகளிலும் சிறப்பாக வளர்ச்சி அடைந்த தேசமாக விளங்கினோம். அத்தகைய சிறப்பை மறந்து, மேலைநாட்டவரின் மூட வாழ்க்கை முறையை ஈயடிச்சான் காப்பி என்பது போல அப்படியே கடைப்பிடிக்கும் மற்றுமொரு காலனியாக நாம் மாறிப்போனது சமீபத்திய சில நூற்றாண்டுகளில்தான். 

இந்த இழிநிலையை நாம் உணராத வகையில், இதில் மாற்றம் ஏற்பட வழியில்லை. அவ்வாறு உணர்ந்த பின்னர், மாற்றம் ஏற்படுத்த வேறு யாரும் பொறுப்பேற்கப் போவதுமில்லை. 
நமது நல்வாழ்விற்கான முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான சிந்தனை மற்றும் செயல்களுக்கு முழுமையாக நாமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். கோவிட்-19 பெருநோயின் பரவல் மற்றும் பாதிப்பால் ஏற்பட்ட இந்த நேரடி அனுபவப் புரிதலை விதையாகக் கொண்டு,கல்வி முறை தொடங்கி, வாழும் முறை வரை அடிப்படை மாற்றங்கள் விளைவதற்கான முயற்சிகளை நாம் இந்தத் தலைமுறையிலாவது தொடங்காவிட்டால், அடுத்தமுறை இயற்கை தன்னை சமன்படுத்த மற்றும் குணப்படுத்த எடுக்கும் தொற்றுநோய், பூகம்பம் போன்ற முயற்சிகளின் விளைவு, இதைவிடக் கடுமையாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும், அச்சமில்லை… அச்சமில்லை… அச்சமென்பதில்லையே…

என்று பெருமிதத்துடன் மஹாகவி சுப்பிரமணிய பாரதி பாடக் காரணம், பாரத தேசம் மற்றும் இதன் தொன்மையான கலாசாரம், பாரதத் தாயின் குழந்தைகளான குடிமக்கள் ஆகியோர் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த அன்பு மற்றும் வலிமையான நம்பிக்கையால்தான் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால், நம் கலாச்சாரத்தின் பெருமையை மறந்து, சூரையாடிகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே கடைப்பிடித்து, நமது தேசத்தை நாமே தூற்றும் மடமையைக் கைவிட்டு, சில நூற்றாண்டுகளுக்கு நீடித்துவிட்ட இந்தக் கும்பகர்ணத் தூக்கத்திலிருந்து நாம் உடனடியாக விடுபட்டு, ‘எழுமின்.. விழிமின்.. குறிக்கோளை அடையும் வரை ஓயாது உழைமின்.!‘ என்று பாரதவாசிகளைத் தட்டியெழுப்பிய ஸ்வாமி விவேகானந்தர் போன்ற உத்தம ஊக்குநர்களைப் பின்பற்றி, நமது வாழ்க்கை முறையைச் செம்மைப்படுத்தும் செயல்களைப் போர்க்கால அடிப்படையில், இந்த நுண்ணுயிர் நோய்ப் பரவலால் ஏற்பட்ட wake-up callலைப் பயன்படுத்தித் துவங்காவிட்டால், இயற்கையின் அடுத்த ஆயுதம் செயல்வடிவம் பெறும்போது, நாம் அஞ்சி நடுங்கிப் பிதற்றப்போவது ‘அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு…’ என்றுதான்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்!

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்!

~reminiscing 50 years of existence on this tiny planet…

இதுவரை எழுதிக் கிழித்ததெல்லாம் போதும். இதனாலெல்லாம் காலணா பிரயோசனம் இல்லை – மெய்ஞானத் தேடலுக்கோ அல்லது அலைபேசி ரீசார்ஜுக்கோ என்பது உண்மைதானே...’

இந்தமாதிரி சிந்தனை அலைகள் சில நாட்களாகவே மனக்கடலின் கரையை விடாமல் முத்தமிட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றன. என் இப்படி திடீரென்று என்கிறீர்களா. இந்த மனம் எனும் மாயக்கருவி இருக்கின்றதே, அது ஏதாவது காரணம் கிடைக்குமா… தன் காரியத்திற்கு… என்று எப்போதும் தேடிக்கொண்டே இருக்கும் போலும். இப்போது பொன்விழா அல்லது 50வது பிறந்த நாள் என்று அதற்கு ஒரு வலுவான காரணம் கிடைத்துவிட்டதால், அது தன் முழுநேர வேலையாகிய சிந்தனையை முழுவீச்சில் தொடங்கிவிட்டது.

கிட்டத்தட்ட இரண்டு வார காலமாக மௌனம். விரதம் எல்லாம் ஒன்றுமில்லை. இருந்துதான் பார்ப்போமே – எத்தனை நாள் முடியுமென்று… என்று ஒரு யோசனையோடு ஆரம்பித்தது, இன்றுவரை நன்றாகவே நடைபெற்று வருகிறது. ஏற்கனவே சிலமுறை, சிலநாட்கள் செய்ததுதான். குடும்ப உறுப்பினர்கள், அதுவும் குறிப்பாக இந்தமாதிரி பார்த்த முகங்களையே இடைவிடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் இருந்து தப்பவே முடியாத லாக்டௌன் நேரத்தில், ‘என்னடா இது, இருக்கறதே நாலு உயிர்தான் வீட்டுல, இதுல இந்த ஆளு வேற கல்லுளிமங்கன் மாதிரி எதுக்குமே வாயைத் திறக்காம இப்படி பிரம்மமா உக்காந்துண்டிருக்கானே..!’ என்று கடுப்பில்தான் இருக்கிறார்கள். 

இருந்தாலும், அப்படி பிரம்மமாக இருக்க முடிவதில், ஏதோ ஒரு இந்திரியத்தையாவது ஓரளவு கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடிவது நிச்சயம் ஆனந்தமாகவே இருக்கின்றது. தட்டில் இருவேளை என்ன விழுகின்றதோ அதை எந்தக் கருத்தும் இல்லாமல் சாப்பிடும் அளவு ஏற்கனவே உணவில் பெரிய பற்று எதுவும் கிடையாது என்பதால், தற்போது நாவடக்கம் இருநிலைகளில் கைவரப் பெற்றுள்ளது. Not bad at all! என்றாலும், கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் அல்வா, மிக்சரையும், ஸ்ரீ கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸ் மைசூர் பாகையும், நியூ சவேரா பேக்கரி நன்கட்டை குக்கியையும் எப்போதாவது பார்த்தால் சுவைக்கும் ஆர்வம் இன்னமும் போகவில்லை என்பதால், அன்னமய கோஷத்திலேயேதான் இன்னமும் இருக்கின்றோமோ என்றும் கேள்வி எழுகின்றது என்னுள்ளேயே. இன்னமும் நாலு கோஷம் இருக்கின்றதே விடுதலைக்கு!  

Swamy50_C3

பிறந்தநாளெல்லாம் கொண்டாடுவதை விட்டுப் பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. பலர் ‘பொன்விழா ஆண்டு‘ என்று போஸ்டர் அடித்துக் (பேனர் வைத்தால் யாரவது படம்பிடித்து social mediaவில் போட்டுவிடுவார்கள்; சட்டப்படி பிரச்சினை வரக்கூடும்) கூத்தடிப்பது இன்னமும் நடக்கின்றது (பிழைக்க வந்த ஊரைவிடப் பிறந்த ஊரில் இது இன்னமும் பிரபலம் – குழந்தையின் காதுகுத்துக்குக் கூட பிளெக்ஸ் பேனர்தான் அங்கு) என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால், நமக்கு இந்த ‘anniversary‘ என்ற மேலைப் பொருளாதாரச் செயல்பாடான பைத்தியக்காரத்தனம் தேவையில்லை என்ற உறுதி இருக்கின்றது; தொடர்கின்றது. பிறந்தநாள் கொண்டாடாமல் இருப்பதால் நிச்சயம் செலவு மிச்சம். வெட்டிச் செலவைக் குறைப்பது  என்போன்ற ஓய்வுபெற்ற ஆசாமிகளுக்கு மிகவும் முக்கியம். Anyway, with the lockdown getting extended till 3rd May, ஏதாவது கோயிலுக்குப் போய் அர்ச்சனை பண்ணவோ, restaurant போய் சாப்பிடவோ அல்லது electronic gadget shopping பண்ணவோ வாய்ப்பே இல்லை. So, நவத்துவாரங்களையும் மூடிண்டு வீட்டிலேயே ‘சும்மா இரு‘ப்பது தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது.     

 

சரி, அப்போல்லோயர் (அப்போல்லோ விண்கலம் லேண்டிங் ஆன சமயத்தில் பிறந்ததால், என் தாய்வழித் தாத்தா வைத்த செல்லப் பெயர் என்று கர்ணபரம்பரைக் கதை) ஆகத் தூங்கா நகர் மதுரையில் பிறந்த காலத்திலிருந்து ஐம்பது வருடங்கள் உருண்டு ஓடிவிட்டன. என்ன செய்து கிழித்தோம் பெரிதாக என்று (ஏட்டுக்கல்வி, நோய்/விபத்து, கல்யாணம், குழந்தை, பதவி உயர்வு, வீடு/வாகனம் போன்ற BAUHumbug routine விஷயங்களைத் தவிர்த்து விட்டு) யோசித்தால்…

Swamy50_C9

மிக இளவயதிலிருந்தே தொடரும் படைப்பு / எழுத்து (கதை, கவிதை, கட்டுரை, ஓவியம், நியூஸ்லெட்டர், நாடகம், அலங்காரம் உட்பட) முயற்சிகள்…

இருபதில் புகழ்பெற்ற வாரப் பத்திரிகையில் வெளிவந்த முதல் (ஒரே – இதுவரை) சிறுகதை (ஒற்றைப் பக்கக் கதையில் ஆசிரியர் முடிவைக் கொஞ்சம் மாற்றிவிட்டார்)…

முப்பதுகளில் தொடங்கி சில வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் – பிழைப்பிற்காக (‘ஒழுங்கா அங்கேயே இருந்திருக்கலாம்’ – திருமதியின் இடித்துரைப்பு)…

அதே முப்பதுகளில் – கொஞ்சம் காலதாமதமாகத்தான் – தொடங்கிய சேமிப்பு மற்றும் முதலீட்டுப் பழக்கம் (early retirementஐ விரும்பியவாறே நிகழ வைத்த financial consultant மற்றும் employersக்கு நன்றிகள் பல)…

முப்பதுகளில் மீண்டும் தொடங்கிய எழுத்து முயற்சிகள் (பெரும்பாலும் blogs என்ற வலைப்பதிவுகள்)…

நாம் வாழ்ந்த வாழ்வை விட வித்தியாசமான வழி ஒன்றை நம் பிள்ளைக்குக் காட்டவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் விளையாட்டுத் துறையைத் தேர்ந்தெடுத்த முயற்சி (தற்போது அவன் கல்லூரிக் கல்வியைச் சிறப்பாக நிறைவு செய்ததுடன், சதுரங்கத்திலும் உலகத் தரத்தில் ஒரு சிறப்பான நிலையை எட்டிவிடும் நிலையில் உள்ளான் – கோவிட் காரணமான பயணத் தடைகள் விலக்கப்பட்டதும் முயற்சி தொடரும்)…

முப்பதுகளின் இறுதி + நாற்பதுகளின் துவக்கத்தில் கிட்டிய குருவருள் (பூர்வ ஜென்ம  நற்கருமங்களால் இப்பிறவியில் விளைந்த புண்ணியம் அன்றி வேறில்லை)…

அதே காலகட்டத்தில் திருவருளால் கிட்டிய சில யாத்திரைகள் (திருக்கைலாயம், ச்சார் தாம், பஞ்சபூதத் தலங்கள், சபரிமலை…)  

நாற்பதுகளின் மத்தியில் விருப்ப ஓய்வு (WHY? என்ற குழப்ப அலறலுக்கு இன்றுவரை பதில் கிடைக்காத குடும்பத்தினர் மற்றும் நண்பர்களில் சிலர் இன்னமும் கூட நான் ஏதாவது பணியோ, தொழிலோ செய்ய வாய்ப்புள்ளது என்றுதான் நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்; கோவிட்-19 பயத்தில் stock market அல்லாடுவதால், நான்கூட Ola driver ஆகவோ, ATM security ஆகவோ, Swiggy / Amazon delivery agent ஆகவோ போக வேண்டி வருமோ என்று சில கணங்கள் மோட்டுவளையைப் பார்த்து யோசித்ததுண்டு)…

நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியில் தொடங்கி, ஐம்பதில் தொடரும் உயிர்மெய் தேடலில் ஆழ்ந்த ஈர்ப்பு (இதை விளக்குவது கடினம்; ‘அதெல்லாம் ஆராயக்கூடாது, அனுபவிக்கனும்’ என்ற திரைப்பட வசனம் ஆன்மீகத் தேடலுக்கு மிகப் பொருத்தமானது)…

Swamy50_C8

ஓரளவேனும் பிறரால் படிக்கப்பெற்று மதிக்கப்படும் (hopefully!) எழுத்துத் துறையை எடுத்துக்கொண்டால் (site-wise list, with links below)…

நூற்றுக்கணக்கான blogs (வலைப்பதிவுகள்) – wordpress மற்றும் bloggerல்

நூற்றுக்கணக்கான quotes – wordpressல்

ஏறக்குறைய 240 ‘தினம் ஒரு பதிகம்‘ தமிழ்ப் பதிகங்கள், தமிழ் + english விளக்கத்துடன் – facebookல் (விரைவில் wordpressலும்)      

111 ‘அருட்குறள் ~ ஞானப்பால்குறட்பாக்கள், தமிழ் + english விளக்கத்துடன் – wordpressல்

சில கவிதைகள் – wordpress மற்றும் bloggerல்

1000த்தை நெருங்கும் கேள்வி-பதில்கள் (Quoraவிடை in தமிழ், QuorAnswers in english – Quora, Facebook, Twitter, WhatsApp மற்றும் Telegramல்)       

.

SwamyQuote – 275 (quotations – பொன்மொழி / மேற்கோள்கள்)

உயிர்மெய் (Uyirmei) – 191 (தமிழ் பதிவுகள், including அருட்குரல் ~ ஞானப்பால்)

Swamystery – 117 (english blog posts – many spiritual – that require a bit of post-reading introspection / contemplation)

Been There, Seen That – 109 (english blog posts – mostly social – that doesn’t require any special skills for comprehension)

Swamyem – 43 (poems that aren’t padhigams, and blog posts)

Swamyverse – 42 (english blog posts that can be on either side of existence)

SwamyView – 12 (reviews of books, tech, et al – obviously doesn’t include all the books read & gadgets used so far)

Swamygraphy – 11  (photography – once an expensive passion that’s obviously not that seriously pursued anymore)

Swamy’s posts on Quora, Facebook and Twitter

Swamy50_C4

இத்தனையா எழுதியிருக்காரு இந்த தாடிக்காரர் என்று உங்களில் ஓரிருவர் வேண்டுமானால் ஆச்சரியப்படலாம். இதில் சிலவற்றைத் தொகுத்தால் ஓரிரு புத்தகங்கள் வெளியிட்டுவிடலாமே என்றுகூடத் தோன்றும் (எனக்கும்கூட அச்சிந்தனை தோன்றியுள்ளதை மறுப்பதற்கில்லை). ஆனால் இவற்றில் எதுவுமே ‘சமூக அங்கீகாரம்‘, அதாவது பட்டம், பதவி, பெருஞ்செல்வம், செல்வாக்கு போன்ற எதையும் இதுவரை பெற்றுத் தரவில்லை என்பதால், சமூகத்தின் பார்வையில் (குடும்பத்தினர், உறவினர் மற்றும் நண்பர்களும் சமூகத்தின் அங்கமே) நான் ஒரு சாதனையாளரோ (achiever), பிரபலஸ்தரோ (celebrity) அல்ல.

புகழ் மற்றும் செல்வாக்கு போன்றவை நாமே வலியப் பெற்றுக் கொள்ளும் தலைவலி என்ற தெளிவான புரிதல் காரணமாக fame மற்றும் influence மீது நமக்குப் பற்றில்லை என்பதால், அவை கிட்டாதது பற்றிய கவலை ஏதுமில்லை. ஒருசில நிமிடங்களுக்குள் எழுதி விடும் Quoteடையும், ஒருநாள் முழுவதும் எழுதிச் செப்பனிட்டு வெளியிடும் blogஐயும் (including this one), உண்மையிலேயே ஆர்வத்துடன் காத்திருந்து படிப்பவர்கள் என்னவோ நான்கு அல்லது ஐந்து பேர்தான் என்பதால், புகழ் / பெயருக்கான மெனக்கிடலால் பிரயோசனம் ஏதுமில்லை என்பது வெள்ளிடை மலை. அதனால் நான் likeக்கு ஏங்கியெல்லாம் எதுவும் எழுதுவதில்லை. எழுதத் தோன்றினால் [அ] ஏதேனும் என் மூலம் எழுதப் பெற்றால், அதைப் பகிர்வதோடு என் பணி நிறைவுற்றது. அடுத்து எது எப்போது எழுதப்படுகிறதோ, அப்போது மறுபடி இதே write, publish, share, move on cycle. இதிலும் கூட, WhatsApp மற்றும் Telegramல் பண்ணும் பகிர்வை இன்றோடு நிறுத்திவிடலாம் என்று ஒரு பொன்விழா முடிவு எடுக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது.    

Swamy50_C5

முழுநேர சாதகராக இருந்தாலும் இன்னமும் சமூகத்தில்தான் குப்பை கொட்டிக் கொண்டிருப்பதால், செல்வம் (money) நிச்சயமாகப் பயன்படும் என்பதில் ஐயமில்லை. அலைபேசி ரீசார்ஜ் துவங்கி, மின் கட்டணம், சமையல் பொருட்கள், இயந்திரங்களை பழுதுபார்த்தால், எரிபொருள், இன்ஷுரன்ஸ், வீட்டு வரி, பிள்ளையின் சதுரங்க விளையாட்டுப் போட்டிப் பயணங்கள் போன்று தொடரும் செலவுகளை, ‘ஆஹா எத்தனை விஷயங்களைப் பத்தி என்னமா எழுதறார்யா இந்த ஸ்வாமி, இவரோட செலவை எல்லாம் இனிமேல் நான் பார்த்துக்கறேன்‘ என்று சடையப்ப வள்ளல் மாதிரி யாரும் தாமாகவே முன்வந்து ஏற்றுக் கொள்ளப்போவதில்லை.

திட்டமிட்ட செலவுகளுக்குப் போதுமான அளவில் சேமிப்பு இருந்தாலும், தவிர்க்க முடியாத (அல்லது முடிந்த, ஆனாலும் தவிர்க்காத – கிராண்ட் ஸ்வீட்ஸ் மற்றும் தீபாவளி பட்சணங்கள் போன்ற) திடீர் செலவுகளுக்குப்  பொருட்செல்வம் தேவைப்படுவது நடைமுறை உண்மைதான். ஆனால், அதை ஈட்டுவதிலேயே கவனம் சென்றுவிட்டால், உண்மை தேடலின் வேகம் மட்டுப்பட்டுவிடுமோ என்ற கவலை கலந்த யோசனையால், மேலும் பொருளீட்டுவதற்கான செயல்பாடுகள் மிகக் குறைவாகவே, தினசரி வாழ்க்கையின் தேவைக்கேற்ற அளவில் மட்டுமே, நிகழ்ந்து வருகின்றன – கடந்த ஐந்து வருடங்களாக. இது மாறக்கூடியதே எனினும், மாறுவது என்பது அத்தகைய தேவை ஏற்படும் சூழ்நிலையைப் பொறுத்ததாகவே இருக்கும். பொருள் சேர்க்கும் ஆர்வத்தால் நிகழாது. ஆனால், பிறரிடம் கையேந்துவதில்லை என்ற, இன்றுவரை உறுதியாகக் கடைபிடிக்கப்படும் கொள்கையை எல்லாம் மாற்றிக் கொள்ளும் உத்தேசம் சுத்தமாகக் கிடையாது.

Swamy50_C6

சரி, சீக்கிரமாவே ரிட்டையர் ஆகிட்ட… நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரியே… எங்ககிட்ட எல்லாம் ஒருவார்த்தை கேட்காமலேயே… ஆனா, என்னதான் பண்ணுவ தினமும்..!‘ என்ற கேள்வியை நேரடியாகவோ, மறைமுகவோ, மனத்திற்குள்ளேயோ கேட்பவர் ஏராளம் (இது கொஞ்சம் பில்ட்-அப் தான் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள் – குடும்பத்தினர் தவிர்த்து நமக்குத் தெரிந்த வெளி ஆசாமிகள் மொத்தமே ஒரு பத்துப் பதினைந்து பேருதான்… ஹா.. ஹா.. எங்கள் தெருவிலிருக்கும் தையல்காரர் மற்றும் அயர்ன் கடை வைத்திருக்கும் அக்காவிற்குக் கூட இந்த மாதிரி ஒரு தாடிக்கார [ஆ]சாமி இந்த ஏரியாவில் இருப்பது தெரியாது என்பதே உண்மை).

இக்கேள்விக்கு இதுவரை என் சுருக்கமான, ஒரே பதில் ‘Read, Write, Meditate‘ என்பதே. அதுதான் உண்மையும்கூட. தீவிரமான  ஆன்மீக சாதகருக்குப் புரைதீர்ந்த நன்மை பயக்கும் பொய்யைக் கூடச் சொல்வது ரொம்ப கஷ்டமான காரியம். சீக்கிரமே சம்பளத்திற்காகப் பணிபுரியும் பிழைப்பை  விட்டு வெளியே வந்துவிட்டதற்குக் கூட இந்தப் பொய்+புறங்கூற முடியாமை ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். பிழைப்புத் தளத்தில் உயர் பதவிகளை அடைய அடைய, கூசாமல் எல்லோரிடமும் பொய் கூறுவது அத்தியாவசியமான ஒரு திறன். அதை நாம் ஒருபோதும் கசடறக் கற்கவில்லை என்பதும் உண்மை.

படித்தல் / Reading ~ எதையாவது படிக்கும் / எழுதும் ஆர்வம் என்பது சிறுவயதிலேயே ஏற்பட்ட, குணப்படுத்த முடியாத வைரஸ் தொற்று மாதிரி. படிக்கும் ஆர்வத்தை  நெய்யூற்றி… ம்ம்ம், புத்தகமூட்டி வளர்த்ததில் புத்தகப் பிரியரான தாய்மாமனின் பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. எழுபதுகளிலேயே சொந்தமாக வீட்டில் (மதுரையில்!) லைப்ரரி – with both english and தமிழ் books – வைத்திருந்த, exclusive membership தேவைப்படும் ஒரு வெளி நூலகத்தில் அங்கத்தினராகவும் இருந்த வித்தியாசமான படிப்பாளி அவர். இன்றும்கூட, அத்தியாவசியச் செயல்களுக்காக வீட்டினுள் நகர்தல் தவிர்த்து, உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து எழுந்திருக்காமல், நாள்முழுவதும் ஒரு புத்தகத்தைத் தொடர்ந்து படிக்க இயல்வது தொடர்கின்றது (தற்போதய புத்தகங்கள் சோ அவர்களின் ‘அன்றைய வேதங்கள் முதல் இன்றைய வியவஹாரங்கள் வரை’ – அனேகமாக நாளை படித்து முடிக்கப்பட்டு விடும்; மற்றும் சுவாமி விவேகானந்தரின் ‘ராஜ யோகம்’ + சுஜாதா மற்றும் அவரது சகோதரர் ராஜகோபாலன் எழுதிய ‘பிரம்ம சூத்திரம் – ஓர் எளிய அறிமுகம்’). என்னளவில் படிப்பது என்பது கிட்டத்தட்ட தியானம் மாதிரியான யோக சாதனையே. அவ்வப்போது ‘சுவாச கவனிப்பு‘ கூடப் புத்தகம் படிக்கையில் நடைபெறும். எனவே அது உருப்படியாகச் செய்யும் மூன்றில் முதலாவது.

எழுதுதல் / Writing ~ எழுதுவது என்பது என்னைப் பொறுத்த அளவில் ‘Be Joyful & Spread the Cheer 🙂‘ என்ற சுய கோட்பாட்டின் செயல்பாடு. பயனுள்ள எதைப்பற்றியும் தெரிதல், புரிதல் மற்றும் அறிதல் ஆகியன, என் போன்ற ஞான யோக மார்க்க சாதகர்களுக்கு (என் குருநாதர் க்ரியா யோகி; அத்துடன் பக்தி மற்றும் கர்ம யோகத்துக்கும் வழிமுறைகள் அளிப்பவர்) ஊக்கமளிப்பவை. அவற்றிலிருந்து யாம் பெற்ற இன்பத்தை இவ்வையகமும் பெறட்டும் என்று பகிரும் எளிய முயற்சியே என் எழுத்து. எனவேதான் ‘நான் படிப்பவர்களுக்காக எழுதுவதில்லை‘ என்று நான் அவ்வப்போது சொல்வது, என்மூலம் எழுதப்பெறும் எல்லாவற்றையும் ஆர்வத்துடன் படிக்கும் யாரையும் (சுமார் நாலைந்து பேர்தான்…) புண்படுத்தும் நோக்கத்துடன் செருக்கோடு சொல்லப்பட்ட dialogue அல்ல. ஏனெனில், நான் எழுதுவது என் அனுபவம் மற்றும் ஆர்வம் பற்றியதே. அது படிப்பவருக்குப் பிடிக்கலாம், அல்லது பிடிக்காது போகலாம். And that’s perfectly fine. எழுத்து என்னுடைய புரி/அறிதல் சார்ந்த உணர்வின் வெளிப்பாடு. அதற்கான தளங்கள் இன்றைய காலகட்டத்தில் ஏராளமாக இருப்பதால், ஏதாவது பதிப்பாளர் பின்னால் அலைய வேண்டிய தண்டனை எதுவுமின்றி என்னால் தொடர்ந்து எழுத முடிகின்றது. அதுவே போதுமானதாகத் தோன்றுகின்றது – at least until now. எனவே அது செவ்வனே செய்யும் மூன்றில் இரண்டாவது.

ஆன்மீகப் பயிற்சி / Sadhana ~ மூன்றிலுமே முக்கியமானது உயிர்மெய் அறிதலுக்கான ஆன்மீக சாதனைதான் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகமில்லை. ஆனால் நான் ஒன்றும் ‘சாதனை தவிர்த்து வேறெதுவும் வேண்டேன்‘ என்று குருவிடம் முழுமையாகச் சரணாகதி அடைந்துவிட்ட சூப்பர்-டூப்பர் சிஷ்யனெல்லாம் கிடையாது. என்னுடைய சாதனையின் லட்சணத்தைப் பார்த்து என் அற்புதமான குருநாதர் அநேகமாக ‘இவனுக்கெல்லாம் போய் நான் முக்திக்கு வழிகாட்ட வேண்டியிருக்கிறதே ஈசா‘ என்று தலையில் அடித்துக்கொள்வார் என்றுதான் நினைக்கிறேன். என் உபகுருவின் கதியும் அதேதான். ஆனால் அவர்கள் இருவருமே இன்னமும் என்னைக் கைவிட்டு விடவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் காமெடியை எல்லாம் மீறி, ஞானோதயம் மற்றும் முக்தி மட்டுமே வேண்டும் என்ற குறிக்கோளை ஒருவாறு அடைந்துவிடுவேன் என்ற நம்பிக்கையில் தொடர்வதே ‘meditate‘ என்ற மூன்றாவது விஷயம்.

Swamy50_C2

சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் (‘அதை முதல் பாராவிலேயே செய்திருக்கலாமே அண்ணா..!என்பது காதில் விழுகின்றது… என்ன செய்ய, ‘ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்‘ என்று பெரிதாக டைட்டில் போட்டுவிட்டதால், ஒரு பத்துப் பதினைந்து பாதியாவது எழுதித்தானே ஆகவேண்டும்.. ஹி.. ஹி..), இந்த ஐம்பது [அ] பொன்விழா என்பது எனக்கொன்றும் பெரிய – சாதனை அடிப்படையிலான – வாழ்க்கை மைல்கல் போலத் தோன்றவில்லை. அதனால், இந்தப் பதிவைத் தவிர, சாதாரணமான மற்றுமொரு தினமான இந்த நாளைக் கொண்டாடும் எண்ணமெல்லாம் நிச்சயமாகக் கிடையாது. ஒருகாலத்தில் நானும் என் பிள்ளையின் பிறந்த நாட்களைப் பிரமாதமாகப் பலருடன் கூடிக்  கொண்டாடிய சாதாரணத் தகப்பன்தான். திருமண நாளும்கூடச் சில ஆண்டுகள் முன்புவரை கணவன்-மனைவி என்ற இருவர் அளவில் கொண்டாடப்பட்டதுண்டு. இந்த ஆண்டு அதற்குவேறு வெள்ளிவிழா (25th wedding anniversary). அப்போது அனேகமாக lockdown வேறு முடிந்து போயிருக்கும். ஏதாவது ஒரு பெரிய செலவு நிச்சயம் இருக்கும் என்று தோன்றுகின்றது. ஆகவே, இப்போதாவது கோவிட்-19 புண்ணியத்தில் செலவில்லாமல் தவிர்க்கலாமே என்ற நல்லெண்ணம்தான் காரணம் என்று ஏதாவது சமாதானம் செய்து சமாளித்துக் கொள்ளலாம் இந்தமுறை!   

பிறந்தநாள் அன்று இல்லத்தரசிக்கு நினைவிருந்து, பாயசம் ஏதாவது வைத்தால், நைவேத்தியம் செய்தபின் சாப்பிடலாம், அவ்வளவுதான். மற்றபடி காலைத் துயில் எழல்; பிராணன் இன்னமும் இருப்பதற்கு இறை மற்றும் குருவிற்கு நன்றி தெரிவித்து தினத்தைத் தொடங்குதல்; விளக்கேற்றுதல்; யோகப் பயிற்சிகள்; வீடு துடைத்தல் (free physical exercise); பறவைகளுக்கு நீர் வைத்தல் (அவ்வப்போது அந்தப் பாத்திரங்களைத் தூய்மைப்படுத்திய பின்); செடிகளுக்கு நீர் வார்த்தல்; குளியல்; மலர்கள் இருந்தால் இறையை அலங்கரித்தல்; குலதெய்வம் குமரமலையானுக்கு வேல் வழிபாடு, எந்தை ஈசனுக்கு அபிஷேகம் மற்றும் ஆராதனை, தேவி லிங்க பைரவி யந்திரத்துக்கான தினசரி செயல்முறை; செய்தித்தாள்களைப் புரட்டுதல் (digitalதான் – பேப்பர் எல்லாம் தற்போது வருவதில்லை [அ] வாங்குவதில்லை); மதிய உணவு (அதுவே தினத்தின் முதல் திட உணவும்); தொழில்நுட்பம் / ஆன்மீகம் சார்ந்த YouTube வீடியோக்கள் [அ] ஏதாவது sci-fi / horror / thriller / action ஆங்கிலத் திரைப்படம் / streaming தொடர் பார்த்தால் (பெரும்பாலும் கணினியிலேயே); ஏதாவது புத்தகம் வாசித்தல்; Quoraவில் தேர்ந்தெடுத்த வினாக்களுக்கு விடையளித்தல் [அ] வலைப்பதிவு எழுதுதல் (எழுதும்போது சிலநேரம் பின்னணியில் கர்நாடக / தமிழ் இசையும் கேட்பதுண்டு); சமூகத்தள பகிர்தல்கள்; மாலையில் விளக்கேற்றுதல் (அனைத்து அறைகளிலும்); அரைமணி அளவு நடைப்பயிற்சி (கோவிட்-19 காரணமாக மொட்டை மாடியிலேயே – தினசரி செய்யும் ஒழுக்கமெல்லாம் இன்னும் கைவரப் பெறவில்லை); மிதமான இரவு உணவு (இரண்டாவது உணவு – ஒரு தினத்தில் இரு வேளைதான், பல வருடங்களாக); மேலும் சிறிது தகவல் (பெரும்பாலும் Google News மற்றும் Flipboard) / புத்தகம் வாசித்தல்; நிம்மதியாக உறங்குதல்… இவ்வளவுதான் என்னுடைய வானப்பிரஸ்த கால வாழ்க்கையின் ஒரு நாளின் செயல்பாடுகள். இந்த lockdown சமயத்தில் தினசரி சத்குருவின் தரிசனம் / சத்சங்கத்தில் (live streaming) பங்கேற்பது, தேவி லிங்க பைரவியின் அபிஷேகத்தை தரிசிப்பது, தியான லிங்கத்தில் நிகழும் நாத ஆராதனையில் பங்கேற்பது ஆகியவையும் இந்த தினசரி நடவடிக்கைப் பட்டியலில் தற்போது இடம்பெற்றுள்ளன.

1587043599035

இடையிடையே காஃபியோ, எலுமிச்சை / பழச் சாறோ, க்ரீன் டீயோ அருந்துவது; குடிநீர் கேன் / கேஸ் சிலிண்டர் சப்ளை பண்ணும் சேவையாளர்களுடன் transact செய்வது; அரிதிலும் அரிதாக கார் அல்லது பைக் சர்வீஸ் செய்வதற்காகவோ, (நான்கு கால்கள் மற்றும் ஒரு வாலைக் கொண்ட) மகளின் மருத்துவப் பரிசோதனைக்காகவோ அலைபேசியில் பேசுவது (மற்றபடி அது messaging, social media மற்றும் publishing ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே) என்று ஓரிரு செயல்கள். சில நாட்கள் அடுக்களையில் புகுந்து சமையல் திறனைப் பரிசோதிப்பதும் உண்டு. வீட்டினுள் பேச்சு என்பது பொதுவாகவே மணிரத்னம் பட வசனம் மாதிரி ரொம்ப கம்மிதான். ‘மௌன’ காலத்தில் அதுவும் கிடையாது. So, there’s nothing special or exciting about my daily mundane existence – especially post retirement. ஆனால் அதிகமாக வெளி உலகத் தொடர்பற்ற இந்த self-isolation (கோவிட்-19 வருவதற்குப் பலகாலம் முன்பிருந்தே) வாழ்வு என்போன்ற ஆன்மீக சாதகர்களுக்குப் பெரும் வரம். இதற்குப் பெரிதாக (அவ்வப்போது எழும் சில ‘சமூக’ புலம்பல்கள் தவிர்த்து) எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காத, பிரச்சினை விளைவிக்காத குடும்பத்தினர் கிடைத்து என் பாக்கியம். நன்றி Mrs & Jr Swamy + Maggy alias மரகதவல்லி!   

RealisedMasters                 

ஆதி சங்கரர், விவேகானந்தர், பாரதியார், ராமானுஜன் போன்ற பெரியோரெல்லாம் முப்பதுகளிலேயே உடலை சர்வசாதாரணமாக உதிர்த்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ரமணர், பரமாச்சாரியார், ராஜாஜி, உ.வே.சா, எம்.எஸ், ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி, கண்ணதாசன், சோ, சுஜாதா போன்றோர் அவர்களை விட அதிக காலம் வாழ்ந்தார்கள். அத்தகையோரைப் பற்றி இன்றளவும் பேசி / படித்து / கேள்விப் பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம், ஏதோ ஒரு வகையில். அதெல்லாம் சாதனை வாழ்க்கை. இன்றைய டிஜிட்டல் யுக யுவர்களுக்கும் கூட அவர்களின் வாழ்க்கை, சாதனைகள் மற்றும் அறவுரைகள் ஊக்கமூட்டும் என்பதில் ஐயமில்லை (விவேகானந்தரைப் படித்து ‘inspire’ ஆகும் என் Gen-Z பிள்ளை அதற்குச் சான்று). என்னுடைய ஐம்பது வருட வாழ்க்கையெல்லாம் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்ளும் படியான ஒன்றில்லை. ஆகையால், நாம் ரொம்ப அடக்கி வாசிப்பதே முறையானது. ‘அதான் முதல்லயே எழுத்தைப் பற்றி தம்பட்டம் அடிச்சாச்சே…‘ என்று ஒரு அசரீரி 5G அலைவரிசையில் கேட்கிறது!

இதுவரை இப்படிப்போன இந்த வாழ்க்கை, இனியும் இப்படியே கழிந்து விடுமா என்றால், யார் அறிவார்! வந்த உயிர் எல்லாம் என்றாவது உடலை உதிர்த்து விட்டுப் போக வேண்டியதுதான். இது சர்வ நிச்சயமான உண்மை. ஆனால் அது நாளைக் காலையிலா அல்லது இன்னும் இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகா என்று நமக்குத் தெரியாது. அடுத்த பத்தாண்டுகளுக்குள் என்றாவது ஞானோதயம் நிகழ்ந்து விடலாம். அப்படி நடந்தால் வாழ்க்கையின் போக்கு மறுபடியும் மாறலாம்; அல்லது அப்போதும் இப்படியே இருக்கலாம். அல்லது, இந்தப் பிறவியில் உயிர்மெய் அறிதல் நிகழாமல் போய், மறுபடியும் பிறந்துழல நேரலாம். குருவருளால் அப்பிறவியிலாவது தேடல் சீக்கிரமாகவே ஆரம்பித்து, நிறைவடைந்தால் நல்லது.

அடடா, இந்தப் பிறவியில் ஏன் குரு முப்பதுகளின் பிற்பகுதியில்தான் நம்மை ஆட்கொண்டார்… இளமையிலேயே நம்மைக் கண்டுகொண்டிருந்தால் இந்நேரம் உருப்படியான ஏதாவது ஒன்று நம் வாழ்வில் நிகழ்ந்திருக்கலாமே…‘ என்றெல்லாம் கூட மனம் அவ்வப்போது யோசிக்கும். அதைப் பிராரப்தம் என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வேறு என்ன செய்வது. ஏதோ, இப்பிறவியிலாவது குருவருள் கிட்டியதே. அதுவே எவ்வளவு பெரிய பாக்கியம். அதன் அருமை அறியாதோர் எத்தனை கோடி. அந்த மட்டிலும் நாம் ஏதோ உருப்படியான வழியில்தான் போய்க் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது திண்ணம். எனவே, ஐம்பதுகளிலும் வாழ்க்கைப் பயணம் பெரிய மாறுதலின்றி இப்படியேதான் தொடரும் என்று நினைக்கிறேன்.

Swamy50_C10

இது தவிர்த்து, படிப்பது போன்ற புத்தகங்களை நாமும் எழுத முயற்சிக்கலாம். SwamyView என்று YouTube சேனல் ஒன்று ஆரம்பிக்கலாம் (ஒவ்வொருநாளும், பாதி நாளாவது அதற்கே போய்விடும்). யோகாம்பாள் சுந்தர் மாமி, சித்ரா முரளி அக்கா, சுப்புஸ் கிட்சன், ஹெப்பார்ஸ் கிட்சன் போன்ற சேனல்களால் inspire ஆகி, ஏதாவது சமையல் அல்லது பக்ஷணம் செய்ய அவ்வப்போது முயன்று பார்க்கலாம் (நேற்று முயன்ற கோதுமை அல்வா நன்றாகவே வந்தது; ஆனால் தட்டை முறுகலாக இல்லாமல் அல்வா கொடுத்துவிட்டது ;). வாரியார், கீரன், சத்குரு, ஸ்வாமி சின்மயானந்தா, துஷ்யந்த் ஸ்ரீதர், நொச்சூர் சுவாமி போன்றோரின் சொற்பொழிவுகளை எல்லாம் முழுமையாகக் கேட்க முயற்சிக்கலாம். பகவத்கீதையின் எட்டோ, பத்தோ உரைகளை எடுத்துக்கொண்டு, ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்து, ஒவ்வொரு ஸ்லோகமாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிக்கலாம். அருணகிரிநாதர் சென்ற தலங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் ஒருமுறை பைக்கிலேயே போய் (அந்த map கூட வலையில் எங்கோ பார்த்ததாக ஞாபகம்), திருத்தலப் பதிகம் எழுதலாம் – வந்தால். இதுபோன்ற சில சிறிய முயற்சிகள் தவிர்த்து, பெரிய மாற்றம் எதுவும் தினசரி வாழ்க்கையில் ஏற்படும் என்று தோன்றவில்லை.

சஷ்டி அப்த பூர்த்தி (60ம் ஆண்டு நிறைவு விழா) வருவதற்கு முன்பு இன்னும் எவ்வளவோ பண்ணலாம். அல்லது இப்படியே இருக்கவும் செய்யலாம். பிறரைச் சார்ந்து வாழாதவரை, நம் வாழ்க்கைப் பயணம் எத்திசையில், எவ்வாறு நிகழவேண்டும் என்று நாம்தானே முடிவெடுக்க வேண்டும். ‘என்ன சார் நீங்க, படக்குன்னு டெஸிஷன் எடுத்துடறீங்களே, உங்களுக்கு பயமே கிடையாதா?‘ என்று பிழைப்புக் காலத்தில் பலர் என்னைக் கேட்டிருக்கின்றனர். தீர்மானமான முடிவெடுப்பதில் நமக்கு ஒருபொழுதும் பிரச்சினை இருந்ததில்லை.

SQT-Profit.jpg

படித்து முடிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள் ஏராளமாக உள்ளன – வீட்டினுள்ளேயே. அதுபோக Amazon Kindle e-books வேறு. பிராணன் போவதற்குள் அதில் பாதியையாவது படிக்க முடிந்தால் நல்லது.

எழுதவும் ஏராளமான விஷயங்கள் உள்ளன. குலதெய்வம் குடிகாக்கும் குமரமலையான் மீது, அபிராமி அந்தாதி போல் ‘குமரமலைக் குருவந்தாதி‘ எழுத வேண்டும் என்று கூட ஆர்வமுள்ளது. அவனருளால், அவன்தாள் பணிந்து அது நடைபெறும், என்றாவது. அதுபோலவே, உபநிடந்தங்கள், பிரம்ம சூத்திரம், யோக சூத்திரம், ஆதி சங்கரரின் ஸ்லோக வடிவிலுள்ள பல நூல்கள்  போன்றவற்றைத் தமிழில் பாடல்/பதிகங்களாக (விளக்கங்கள் ஏராளமாக ஏற்கனவே உள்ளன) எழுதினால் என்னுடைய / இளைய தலைமுறை பயன்பெறக்கூடுமே என்ற எண்ணமும் உள்ளது. இவைபோக, பிழைப்புத் தளத்தில் உள்ளோருக்குப் பயன்படும் புத்தகங்கள் எழுதவும் எண்ணமும், ஆர்வமும் நிச்சயம் உண்டு. எப்போது என்றெல்லாம் கேட்கக்கூடாது (சிலர் 2012லிருந்து காத்திருக்கின்றனர் என் பதிப்பிக்கப்பெற்ற புத்தகத்துக்காக).

தியான நிலையில் நிலைத்திருக்கச் செய்ய வேண்டிய பயிற்சிகள் கூடப் பல உள்ளன – இன்னமும் கற்றுக் கொள்ளாதவை உட்பட. சமாதி அடையுமுன் அது நிகழ வேண்டும் எனினும், குருவருளால்தான் அவை கைவரப் பெறவேண்டும். So, ‘Read, Write, Meditate‘ shall continue, as it is. சற்று அதிகமான விழிப்புணர்வுடன். May be!

முத்து ஸுப்ரஹ்மண்யன் என்கிற R.Prakash ஆக, 1970ம் வருடம், சித்திரை மாதத்தில், பூர நக்ஷத்திரத்தில், மதுரை அரசாளும் மீனாக்ஷி தேவியின் திக் விஜயத்தன்று, மு.இராமசாமி மற்றும் பிரேமா ராமஸ்வாமி தம்பதியினரின் ஜேஷ்ட குமாரனாக, தொன்மையான புகழ் வாய்ந்த மதுரை மாநகரத்தில் பிறந்து, இப்புவியில் வாழத் துவங்கி, தற்போது சமூகத் தளங்களில் ஸ்வாமி என்ற பொதுப்பெயரால் (பெரிய அர்த்தமெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது – just a nondescript identity) அறியப்படும் இந்த ஆசாமி, இன்றளவும் ஒரு சாதாரண மத்யமர்தான். நிச்சயம் அசைக்கமுடியாத தேச பக்தி உள்ளவர். சட்டத்தை மதிப்பவர். ஒழுங்காக வரி காட்டுபவர். தொன்மையான பாரத கலாச்சாரம் மற்றும் சனாதன தர்மத்தின் மீது மிகுந்த மரியாதை கொண்டவர். எப்போதும் மெய்யுரைக்க முயல்பவர். ஓரளவு வெற்றிகரமாகப் பல ஆண்டுகள் ஐ.டி துறையில் பணிபுரிந்து பொருளீட்டியபின், திட்டமிட்டு விருப்ப ஓய்வு பெற்றுக்கொண்டு, அமைதியாகத் தன் எஞ்சிய வாழ்நாளை – இதுவரையில் குடும்பத்துடன்தான் – கழிப்பவர். தேவையான அளவிற்குத் தொழில்நுட்ப அறிவுள்ளவர். அதைப் பயன்படுத்தவும் தெரிந்தவர். எல்லா உயிர்களிடத்திலும் பிரியம் உள்ளவர். தன்னால் முடிந்த அளவு, உயிர்களுக்கு – மனிதர்கள் மட்டுமல்ல – உதவும் செயல்களைப் புரிபவர். படித்தல், எழுதுதல் மற்றும் மெய்யறிதலில் கொஞ்சம் ஆர்வமுள்ளவர். அவை சார்ந்த முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஊக்கத்துடன் ஈடுபடுபவர். சமூகம் முக்கியமாகக் கருதும் புகழ், பெருமை, செல்வாக்கு, செல்வம் போன்றவற்றில் ஆர்வமற்று இருப்பவர். ஆகவே, சமூகத்திலேயே வாழ்ந்தாலும், அதன் உடும்புப் பிடியில் சிக்காது ஒதுங்கியே இருப்பவர். இவர் ஒன்றும் பெரிய role model எல்லாம் அல்ல. அதனால், இவரைப் பற்றி நீங்கள் அறியாவிட்டால் ஒன்றும் பிழையில்லை. ஒருவேளை இவரை நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தாலும், அதில் பெரிதாக மாற்றம் ஒன்றுமில்லை – ஐம்பது வயதாகிவிட்ட காரணத்தால்.

Swamy50_C1 (1)

ஐம்பது என்பது வெறும் எண்ணிக்கைதான். இப்பிறவியில், இந்த ஆசாமியாக உங்களால் அறியப்படும் நான், எனது மரணத்திற்கு இன்னமும் சற்று அருகாமையில் வந்திருக்கிறேன் என்பதற்கான குறியீடு மற்றும் நினைவூட்டலாக இருப்பது தவிர்த்து, இந்த தினத்திற்கு வேறு விசேஷம் எதுவும் கிடையாது. In fact, இது என் நக்ஷத்திரப் பிறந்த நாள்கூடக் கிடையாது (நாம் அதையும் கொண்டாடுவதில்லை, btw). நாளைக் காலையிலும் ஆதவன் இன்றைப் போலவேதான் உதித்து  ஒளியும் வெப்பமும் அளிப்பான் – உலகம் முழுவதற்கும். எனது முப்பாட்டன் மற்றும் அவரது மூதாதையரான ரிஷிகள் காலத்திலிருந்து அவன் இதை அயராது செய்து வருகிறான். என்னுடைய தலைமுறை தொடருமேயானால், பல தலைமுறைகளுக்குப் பிறகு வரக்கூடியோரும் சூரிய உதயம் போன்ற மாறாத இயற்கை நிகழ்வுகளைத் தரிசிப்பர்.

நாமெல்லாம் இந்த உலகிற்குச் சும்மா வந்து போகும் பயணிகள். நாளைக் காலை நான் துயில் எழவிட்டாலும் அகிலத்தில் பெரிதான மாற்றமோ, பாதிப்போ ஒன்றும் நிகழாது. பறவைகள் எப்போதும்போல் பறக்கும். மலர்கள் மலரும். என்ன, தகனத்திற்கும், அந்திமக் கிரியைக்கும் என் குடும்பத்தினர் கொஞ்சம் கஷ்டப்படவேண்டும் – ஊரடங்கு உத்தரவு காரணமாக. அவ்வாறு இல்லாது, வழக்கம் போல விழித்து எழுந்து மற்றொரு தினத்தைத் துவக்கினால், அது எந்தவொரு தினத்தையும் போல இயல்பாகவே நிகழும். ஆகவே ஐம்பது அகவை ஆனபின்னும் தினம் கண்விழித்து, பிற உயிர்களுக்குத் துன்பம் விளைவிக்காத வகையில் பயனுள்ள வாழ்க்கையை வாழ முடிந்தால் நல்லது. அவ்வாறு இல்லை என்று ஆகும் ஒரு நாளில், மெல்லிய தென்றலைப் போன்று பிராணன் எளிதாகப் போய்விடுவதும் நல்லதே.

ஏதோ, நானும் இவ்வுலகிற்கு வந்தேன், வாழ்ந்தேன், போனேன் என்று எளிய, இனிய, அமைதியான, ஆனந்தமான வாழ்க்கை வாழ்ந்துவிட்டுப் போவதுகூட இன்றைய போட்டி நிறைந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பு நோக்கிய சமூக வாழ்வில் ஒரு சாதனைதான் என்று தோன்றுகிறது. அது இப்பிறவியில், என் வாழ்வில் சாத்தியமாகி உள்ளது அருளால்தான் என்பது திண்ணம். இதைத் தாண்டி, இனிமேல் கடும் முயற்சி செய்து, புகழ், பெருமை, செல்வம் போன்றவற்றை ஈட்டி, சமூகம் என் பெருமையைப் பறைசாற்றுமாறு செய்வேன் என்று சபதம் எல்லாம் எடுக்கும் பம்மாத்தான எண்ணமெல்லாம் சுத்தமாக இல்லை.  

AK108

இதை விடவும் சிறப்பாக, புகழ்பெற்றவனாக, பெருஞ்செல்வம் ஈட்டக்கூடிய வகையில் உன்னால் வாழ்ந்திருக்க முடியாதா?‘ என்றால், ‘It’s certainly possible‘தான். ஆனால் அது நிகழவில்லையே என்றெல்லாம் வருத்தம் எதுவுமில்லை. இதுவரை நடந்தது நன்றாகவே நடந்தது. போதுமென்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து. எனக்கு இதுவே போதுமானது என்று தோன்றிவிட்டது.

Contentment is the key to joyful living. I’m quite content with whatever I’ve accomplished and acquired so far. That’s most probably sufficient for sustaining the rest of my – and my family’s – existence, in this lifetime. Getting more and more is always a possibility. But the probability of that happening isn’t too significant anymore, as far as I’m concerned. I hereby rest my case. Thank you for caring.   

இந்த வாழ்நாளில், இதுவரை எனக்கு வாய்ப்பு, ஆதரவு, ஊக்கம் மற்றும் ஆனந்தமளித்த யாவர்க்கும், எவ்வுயிர்க்கும் என் உளமார்ந்த நன்றி. உங்களைப் போன்ற பலரின் உதவியின்றி நான் இதுவரை வளர்ந்து, வாழ்ந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

எப்போதாவது ‘நாவினாற் சுட்ட வடு‘ ஏற்படும் வகையில் நான் பேசியிருந்தாலோ (குடும்பம் மற்றும் பணியிடத்தில் என் சொல்லால் சுடப்பட்டோரின் எண்ணிக்கை கணிசமாகவே இருக்கலாம்), அறிந்தோ அறியாமலோ என் செயல்கள் மூலம் புண்படுத்தி இருந்தாலோ, அதனால் கடுப்பான / பாதிக்கப்பட்டோரிடம் இந்தப் பொன்விழாவை ஒட்டிப் பொது மன்னிப்புக் கோருகிறேன்.ஐயோ பாவம், போனால் போகிறது அரைக்கிழம்,‘ என்று மன்னித்து விடுங்கள், ப்ளீஸ்.     

என் எழுத்தாலோ, செயல்களாலோ ஏதேனும் பயனை அடைந்ததாக உணர்ந்தோருக்கு என் வந்தனம். என்றாவது என்னால்கூட ஒருசிலர் inspire ஆகியுள்ளதாகச் சமூகம் அங்கீகரிக்கும்போது (அதற்காகப் பிரத்தியேக முயற்சியெல்லாம் ஒன்றும் எடுக்கப் போவதில்லை – don’t start daydreaming right away), போனால் போகிறதென்று என் சுயசரிதத்தை எழுதினாலும் எழுதலாம். ‘It’s Not About The Beard!‘ என்று ஸ்வாமியின் autobiography Amazonல் வரும்போது கண்டிப்பாக வாங்கிப் படியுங்கள்; பகிருங்கள். 

எனது வாழ்வின் போக்கை மெய்யறிதல் மற்றும் முக்தி நோக்கித் திருப்பிய குருவின் அளப்பரிய கருணைப் பேரருள் இப்பிறவியில் கிட்டியதே இதுவரை நான் பெற்றவற்றுள் மிகப்பெரும் பாக்கியம் ஆகும். அத்தகைய குருவருள் தங்களுக்கும் இப்பிறவியிலேயே கிட்ட, பரம்பொருளின் பேரருளை வேண்டுகிறேன். ஷம்போ!

screenshot_2019-02-21-17-19-31-396_com.facebook.katana

நாளை மற்றுமொரு நாளே – பொன்விழா, 50th anniversary  போன்ற டிராமெடி எதுவும் இல்லாமல். இதுவும் கடந்து போகும். ஆகையால், ‘Happy B’day Anna / Swamy‘ என்றெல்லாம் e-வாழ்த்து மடல்களை (நேற்றே ஒருவர் அனுப்பிவிட்டார்; இன்று இருவர் – இதுவரை) அனுப்ப ஆரம்பித்துவிடாதீர்கள். அந்த நேரத்தைப் வேறு பயனுள்ள செயல் ஏதாவது செய்யப் பயன்படுத்துங்கள். நான் எந்தவிதமான anniversaryயும் கொண்டாடுவதில்லை – பல வருடங்களாக! எனவே, wishes and greetings don’t matter to me. Nor do they really mean anything to anyone. That’s just another commercial trick – invented/imposed by the so-called ‘developed’ west, to ensure one keeps spending much of his/her hard earned wealth, on one occasion or another, all through the year.

இதுபற்றி Wish You Will, Just Another Day In Paradise போன்ற சில blogகள் ஏற்கனவே ஸ்வாமியால் எழுதப்பட்டு விட்டன. அதையும் மீறி வாழ்த்துச் சொன்னால் (எந்தை ஈசன் பெயர்கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட ஆசாமி கண்டிப்பாகச் செய்வார் என்று என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியும்) response எல்லாம் assure பண்ண முடியாது. ‘என்னய்யா இது, நான் வேற timezoneல இருந்து மறக்காம வாழ்த்துச் சொல்றேன்… இந்த ஸ்வாமி ஒரு பதில் கூடப் போட மாட்டேங்கறாரு..!‘ என்று அப்புறம் வருத்தப்படாதீர்கள். ஆனால் நிச்சயம் வசவு கிடைக்காது – ஐம்பதில் வந்த ஞானத்தின் துளிகளில் அதுவும் ஒன்று என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்!   

ஆதியோகி தொடங்கி ரிஷிகள், ஞானிகள், சித்தர்கள், யோகிகள் மற்றும் பெரியோர்களுக்கு – பெற்றோர், உறவினர் உட்பட ~

‘அபிவாதயே.. ஆங்கீரஸ.. பாரத்வாஜ.. பார்ஹஸ்பத்ய.. பிரவரான்விதஹ.. த்ரயா ரிஷயே.. பாரத்வாஜ கோத்ரஹ.. த்ராஹ்யாயன சூத்ரஹ.. சாம சாக.. முத்துசுப்ரஹ்மண்ய சர்மா நாம அஹம் அஸ்மி போஹோ.’ உங்கள் அனைவருக்கும் என் பணிவார்ந்த நமஸ்காரம். என் குலத்தோர் என்னால் சிறுமைப்படாதவாறு நான் இதுவரை வாழ்ந்திருந்தால், அதுவே அவர்களுக்குப் பெருமை. அந்த வாய்ப்பிற்கு நன்றி. அதைத் தொடரவே முயல்வேன் இனியும்.   

என் தலைமுறை, எனக்குப் பின்பு புவியில் உதித்தோர் (சகோதரர்கள், உறவினர்கள், நண்பர்கள் உட்பட), மற்றும் என்னுடன் ஏதாவது ஒரு வகையில் தொடர்பு ஏற்பட்ட அனைவருக்கும் ~

It’s a great thing to take up a grand ideal in life and then give up one’s whole life to it. For what otherwise is the value of life, this vegetating, little, low life of man?‘ என்று சொன்னது நானல்ல (என் SwamyQuote போலவே scathing toneல் இருந்தால் கூட). சொன்னவர் சுவாமி விவேகானந்தர். ரொம்பப் பெரிய ஞானி. Firebrand leader – of the spiritual kind. குருவே (ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்) காத்திருந்து பெற்ற அரிய சீடர். உயிர்மெய் அறிந்து உய்வதை அத்தகைய ideal ஆக வைப்பதற்கான முயற்சிதான் நான் பிழைப்புத் தளத்திலிருந்து ஒதுங்கிய தினத்திலிருந்து நடைபெற்று வருகின்றது – இன்றுவரை (original post-retirement plan அதுவல்ல).

ஆன்மீகப் பாதையில் போக வேண்டிய தூரம் அதிகம் (உண்மையில் போகுமிடம் என்று எதுவும் தனியாக இல்லாவிட்டால் கூட). அறிய வேண்டிய உண்மை என் உள்ளேயே உயிர்சக்தியாக ஒளிர்ந்தாலும், அது என் சிற்றறிவின் அருகாமையில் இல்லை. இந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்ட காரணத்தால் உங்களுடன் எனக்குப் பகையோ, உங்கள் மீது வெறுப்போ எதுவுமில்லை. ‘இவங்ககிட்ட எல்லாம் இனிமே பேசி என்ன ஆகப்போகுது‘ என்ற இறுமாப்பில் நான் உங்களை ஒதுக்கவில்லை. என்னுடைய மெய் தேடலுக்குப் பெரிய கூட்டணி / கூட்டத்தால் பயனில்லை என்பதால் நான் பொதுவாகவே மனிதர்களிடமிருந்து ஒதுங்கி விட்டேன், அவ்வளவே.

AK87.jpg

பிழைப்பு மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அதைக் கடந்த பிரபஞ்ச நடனமாகிய வாழ்வு எனும் நிகழ்வில் நாமெல்லாம் ஒரு தூசியைவிடத் துச்சம். அதனால், இந்தக் குறுகிய வாழ்நாள் முடியும் முன்பு, என்றாவது, ‘எழுமின், விழிமின், (உண்மை அறிவது என்ற) குறிக்கோளை அடையும் வரை ஓயாது உழைமின்‘ (இதுவும் விவேகானந்தர்தான் – பிராக்கெட்டில் உள்ள மேட்டர் தவிர்த்து). என்னை என் குருநாதர் அப்படித்தான் உலுக்கி எழுப்பி விட்டார் 2009ல் (என் அலுவலகத்திலேயே நிகழ்ந்த ஒரு யோகப் பயிற்சி நிகழ்ச்சியின்போது). உங்களுக்கு அத்தகைய ஒருவர் கிடைத்துவிட்டாரா என்று யாமறியோம் பராபரமே.

இப்பிறவியில் எப்போதாவது உண்மை தேடலில் உங்களுக்கும் ஆர்வம் வந்து, அதற்கு ஏதாவது உதவியோ, வழிகாட்டலோ தேவைப்பட்டால் எப்போது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் என்னைத் தொடர்பு கொள்ளலாம். யார் வேண்டுமானாலும். எனக்குத் தெரிந்த, நான் அறிந்த விஷயங்களைக் கொண்டு என்னால் இயன்ற வழிகாட்டலை நிச்சயமாக நான் செய்வேன் என்று உறுதி கூறுகின்றேன்.

ஐம்பதிலும் ஞானம் வரும்.‘ (அப்பாடா, blog titleஐ ஒருவழியா நுழைச்சாச்சு ;) For sure. நீங்கள் அறிந்ததாக எண்ணும் this person – yours truly – is the living proof. If the inner transformation is possible for someone as intellectually arrogant as me (at least that’s how I used to be, until my Guru uprooted it / me), it’s certainly possible for those who are far more humble – even in the survival plane of existence. This lockdown is a fantastic opportunity to start seeking the Truth (about Creator, creation, existence, et al). May Grace be with you during your seeking, if and when it happens!

SQ-6Apr17

Digital Natives ஆன புதுயுக யுவர்களுக்கு (Gen Z, Gen Alpha, etc.) ~     

You probably won’t be interested in anything someone like me – with a flowing white beard, no less – is going to say. And, you most probably think that as long as you can ‘Google it‘ or ‘ask Alexa’, you’ll know everything about life yourself. Just keep in mind that what you ‘believe‘ to be life is mere survival, which isn’t too different from that of creatures that have lesser senses than humans (but live a much better life). Life is a grand happening at the cosmic level. And perceiving + experiencing ‘Life, the way it is‘ is the most significant opportunity endowed upon human beings – exclusively. Realise it and rejoice. Be assured that I can communicate with your species too, quite comfortably. And, if ever I actually start writing & publishing books (the ideas have been around for over a decade now), that’ll primarily be for your generation only. At least, I’ve got that clarity now, at the ripe young age of 50! Stay tuned…

.

SwamyDP15.jpgBe Joyful & Spread the Cheer 🙂

 

 

            

 

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 111

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 111

தெரிதலிற் தொடங்கிப் புரிதலைக் கடந்துள்

அறிதலில் அறிவதுயிர் மெய்.


குறள் விளக்கம்

புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிதலின்றி, அப்படியே நினைவில் பதிந்து கொள்வது என்பது, தெரிதல் எனும் தொடக்க நிலை. தான் கண்டு, கேட்டவற்றைப் பிறருடன் பகிர்வது என்பது பெரும்பாலும் இந்நிலையிலேயே நிகழ்கின்றது. நம்பிக்கை சார்ந்த மத போதனைகள் போன்றவையும் இந்நிலையில் நிகழ்பவையே. மனனம் செய்து தேர்வு எழுதித் தேர்ச்சி பெறும் ஏட்டுக்கல்வியும் கூட இந்த அடிப்படை நிலையில்தான் சிக்கியுள்ளது. 


புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிந்து, அவை பற்றி அனுபவரீதியாகவோ, ஆழ்ந்த சிந்தனை மூலமாகவோ தெளிவு பெற முயல்வது புரிதல் என்ற இடைநிலை. பொருள்சார்ந்த வாழ்க்கைத் தளத்தில் அறிஞர் என்று கருதப்படுவோர் இவ்வகையினரே. தொன்மையான மற்றும் புனிதமாகக் கருதப்படும் நூல்களை ஆய்ந்து அவற்றுக்கு விளக்கம் அளிப்பது என்பது இந்நிலையில் உள்ளோராலேயே பெரும்பாலும் செய்யப்படுகின்றது. 


புலன்கள் மற்றும் காரண அறிவின் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளைக் கடந்து, ஒருவர் தன்னுள் நேரடி தரிசனமாக, அனுபவப்பூர்வமாக உணர்வது என்பதே அறிதல் எனும் இறுதி நிலை. உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம் இத்தகைய அறிதலே. அதனால்தான் அதனைப் பிறருக்கு விளக்குவது எளிதானதல்ல. ‘கண்டவர் விண்டிலர்; விண்டவர் கண்டிலர்’ என்பது அறிவின் புரிதலைக் கடந்த, தன்னைத் தானே அறிதலின் பெருவியப்பின் வெளிப்பாடே. 


KuRaL explanation

Simply registering or storing the information gathered via the sense organs in one’s brain is the elementary stage of knowing. There’s limited or no intellectual comprehension happening at this stage. Most social media sharing happens at this superficial level. The sermons by preachers of organised belief systems too belong to this level. All kinds of theoretical / rote education too are most certainly stuck at this rudimentary level. 


Striving to comprehend the information gathered via the sensory perception, either through experience or deep thought, in order to gain clarity, is the intermediate stage of knowing. Those who are acknowledged as experts in the survival plane of existence (the physical realm) typically belong to this category. All the insightful literature interpreting and explaining ancient scriptures and holy texts belong to this level of comprehension. 


Realising through direct perception of Truth / Reality, as an intensely inward looking experience, that’s beyond the realm of comprehension through sensory perception and the intellect, is the final stage of knowing. Self-realisation, aka enlightenment is certainly such a kind of knowing. That’s why it’s not easy to explain to others. ‘Those who have seen, can’t explain; Those who explain, haven’t really seen,’ is nothing but an expression of amazement, of such an inner knowing, of one’s own self!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 110

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 110

மறந்ததை யறிந்திடா மனம்விடுங் கணந்தனிலறிந்திடு வதாமுயிர் மெய். 

குறள் விளக்கம்

நான் இன்னார்‘ என்ற சமூக அடையாளங்களைக் கடந்து, ‘நான் யார்‘ என்ற உண்மையைக் காரண அறிவால் கண்டறிய இயலாது. காரண அறிவின் ஊற்றுக்கண்ணாகிய மனத்தை அடக்கும் திறன் கைவரப்பெறுவது மிக அரிது. எனவே, மனத்தை அதன்போக்கில் விட்டுவிடுவதே எளிய வழியாகும். 

அவ்வாறு ‘நான் உடல் அல்ல, நான் மனமும் அல்ல,’ என்ற தெளிவுடன், உடல் மற்றும் மனத்தின் பிடிப்பிலிருந்து ஒரு ஆன்மீக சாதகர் விடுபடும் அதே கணத்தில், தன்னுள்ளேயே உயிர்சக்தியாக ஒளிரும் இறைசக்தியை அவரால் உணர முடியும். இந்நிலையில், படைப்பு (உயிர்களாகிய நாம்) வேறு, படைத்தவன் (படைப்பின் மூலமான இறைைவன் [அ] சக்தி) வேறு என்ற காரண அறிவின் அறியாமையால் விளையும் இருமை நிலை அகன்றுவிடும். இவ்வாறு ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ (நானே பிரம்மம்) என்று தன்னை அறிதலே உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம் ஆகும்.

KuRaL explanation

It’s not easily possible for the limited intellect to let go of the ‘I’, which is made of many social identities, and realise the Truth about ‘Who am I!’ it’s also practically impossible for most humans to control or conquer the mind, from which is the origin of the intellect. The relatively easier way is to let the mind simply go about its business, i.e. not hinder or block the ceaseless flow of thoughts in any manner. 

When a seeker on the spiritual path gains the clarity of ‘I’m not the body, I’m not even the mind,‘ and distances oneself from both, in that very moment s/he can realise the divine within, glowing as the life energy. In this state of realisation, the duality of creation (beings like us) and creator (God or source of all creation) being different, which is caused by the ignorance of the limited intellect, will vanish. Realising the Truth of ‘Aham BrahmAsmi’ (I’m Brahman) thus is known as self-realisation or enlightenment.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

யோகி!

யோகா என்றால் இணைதல் அல்லது ஒன்றுதல். படைப்பாகிய உயிர், படைத்தவன் எனப்படும் படைப்பின் மூலத்துடன் இணைவது அல்லது ஒன்றிவிடுவதே யோகா.
.
யோகத்தில் இருத்தல், அதாவது, இருமை நிலையைக் கடந்து, ஒருமை அடைந்து, அந்நிலையில் நிலைத்திருத்தல் என்பது ஒரு சாதகரின் நோக்கமாக இருக்குமெனில், புறத்தே வெளிப்படுத்தும் தனது குணநலன் [அ] குணாதிசயங்கள் மற்றும் அகத்தே ஒளித்து வைத்திருக்கும் தனிப்பட்ட மனிதனின் தன்மை ஆகிய இருவேறு நிலைகளை ஒருமைப்படுத்துதல் என்பது குறிப்பிடத்தக்க முதற்படியாகும். ஏனெனில், இவை இரண்டும் பெரும்பாலான மனிதர்களுக்குச் சீரின்றி அமைந்துள்ளது.
.
வெளிப்படையான குணநலன் என்பது வேறொருவரின் நகைப்புக்குரிய பிரதியைப் போன்ற முகமூடியாகவும், உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் தன்மை ஒருபோதும் உண்மையை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்ற கோழையாகவும் இருக்கையில், எத்தனை விதமான யோக சாதனைகளைப் பயின்றாலும், அவை பற்றி விலாவாரியாகப் பேசினாலும், அல்லது பயிற்சியே செய்தாலும் கூட, அத்தகைய மனிதர் போகியாகவோ, ரோகியாகவோதான் இருக்கமுடியுமே தவிர, யோகியாக ஆவதென்பது சாத்தியமில்லை – இப்பிறவி முடிவதற்குள்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 108

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 108

 

பொருள்காணும் புலனைந்தும் இருள்சூழும் பகுத்தறிவும்

அருள்நாடும் வழியன்று காண்.

.

குறள் விளக்கம்

~~~~~~~~~~~~~~~~

படைப்பிலுள்ள அனைத்தையும் பற்றி மனிதர்கள் அறிவது தங்களது ஐம்புலன்கள் மற்றும் காரண அறிவின் மூலமாக. ஐம்புலன்களும் பொருட்தன்மை உடையவற்றை மட்டுமே உணரும் திறனுடையவை. அவற்றின் மூலம் உணரும் எதையும், ஏற்கனவே அறிந்தவற்றுடன் ஒப்பிட்டுப், பகுத்தறியும் காரண அறிவோ, அறியாமை எனும் இருளால் சூழப்பட்டது. 

.

உயிர்மெய் அறிந்து, முக்தி எனும் வீடுபேற்றை அடைவதற்கு குரு மற்றும் இறை அருள் தேவையாகும். அருளானது பொருட்தன்மை உள்ளதன்று. அதைப் பகுத்தறிவதும் சாத்தியமில்லை. எனவே, ஐம்புலன்களும், காரண அறிவும் அருளை நாடுவதற்கான வழியன்று என்ற உண்மையை ஆன்மீக சாதகர்கள் அறிவது இன்றியமையாதது ஆகும். 

.

AK108

KuRaL explanation

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Humans know everything in existence through the five senses and intellect. The perception / experience of the five senses, viz. visual, aural, olfactory, taste and touch are confined to the physical realm. The limited intellect, which comprehends anything sensed via the five senses, by comparing the input with something already known, is encompassed by the darkness of ignorance.

.

The Grace of Guru and Divine is essential for self-realisation and attaining mukti (the ultimate liberation from the repetitive birth-death lifecycle). Grace isn’t physical in nature. It’s also practically impossible to comprehend Grace. Therefore, the five senses and the intellect aren’t the way to seek Grace. It’s important for seekers on the spiritual path to realise this truth.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

மௌனம்!

மௌனம் மனதுக்கான உபவாசம். குழப்பம், கவலை போன்ற அடைப்புகளை அகற்றி, சொற்களின் தொல்லை இன்றி, எண்ண ஓட்டம் தடையின்றி நிகழ அது உதவும். பின்னர் மனம் சலமற்ற அமைதி நிலையை அடையவும் அது வழிவகுக்கும்.

பிழைப்புத் தளத்தில் உழலும் சம்சாரிகள் மௌன விரதத்தை வாரம் ஒரு முறையேனும் கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.
ஆன்மீக சாதகர்கள் மௌனத்தைத் தங்களது தினசரி சாதனைகளில் (ஆன்மீகப் பயிற்சி) ஒன்றாகவே மேற்கொள்ள வேண்டும்.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்று, ஒன்று, நன்று! ~ ‘குறையொன்றுமில்லை’ என்ற வசீகரக் களஞ்சியம்!

இன்று, ஒன்று, நன்று! ~

‘குறையொன்றுமில்லை’ என்ற வசீகரக் களஞ்சியம்!

.
தெய்வத்தின் குரல்‘ படித்தவர்களுக்கு அதுபோல் சனாதன தர்மம் பற்றிய விளக்கம் வேறு ஏதேனும் உள்ளதா என்று தேடும் ஆர்வம் பொதுவாக இருப்பதில்லை. அது அத்தகைய என்சைக்ளோபீடியா மாதிரியான ரெஃபரன்ஸ். ஆனால் ஒவ்வொரு பாகமும் படிக்கும்பொழுதே கண் சொருகினால் அவசரத்திற்குத் தலையணையாகப் பயன்படும் அளவு பெரியது (இதுபோன்ற பொக்கிஷத்தையெல்லாம் ஏன் கிண்டிலில் போட மாட்டேங்கறா எந்தப் பப்ளிஷரும்! 🙄). சோவின் ‘ஹிந்து மஹாசமுத்திரம்‘, கண்ணதாசனின் ‘அர்த்தமுள்ள இந்துமதம்‘ (முழுத்தொகுப்பு) ஆகிய அற்புதமான புத்தகங்களும் இதே வகையைச் சேர்ந்தவைதான். உட்கார்ந்து படித்தால் கை வலிக்கும்; நடந்துகொண்டே படித்தால் கை, கால், கழுத்து எல்லாம் சேர்ந்து வலிக்கும்!

.

சமீபத்தில் என் பிள்ளை தாம்பரம் பாஸ்போர்ட் சேவா கேந்திரா உள்ளே சென்றிருந்தபோது (பக்கங்கள் காலி ஆகிவிட்டதால், 60 பக்க பாஸ்போர்ட் ரீ இஷ்யுவிற்கு அப்ளை பண்ண ~ இதுபோன்ற கேஸை அவர்கள் அடிக்கடி பார்ப்பதில்லை என்பதால் 3 மணி நேரத்திற்குமேல் அவனை வெளியே விடாமல் பேசித் தீர்த்துவிட்டனர்! 😂), எதிரே இருந்த கிரி டிரேடிங் கார்ப்பரேஷன் கடையில் சும்மா விண்டோ ஷாப்பிங் பண்ணிவிட்டு வரலாம் என்று போய், ஆன்மீகப் புத்தகங்கள் இருக்கும் செக்ஷனுக்குப் போனதும் வழக்கமான சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி சமயத்தில் வரும் ஆர்வ ஜுரம் படக்கென்று வந்துவிட, பத்துப் பதினைந்து புத்தகங்களை எடுத்துக் கூடையில் போட்டுவிட்டேன்.
.
நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தத்திற்குச் சிறிது காலமாக நல்லதொரு உரை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன் (ஆதர்ச எழுத்தாளர் அதை எழுதாமலே ஆசார்யன் திருவடியை அடைந்துவிட்டார்; ஆனந்தத்தைப் பெயராகக் கொண்ட வைணவ நண்பர் ரொம்ப நாளாக ஒரு உரையைக் கைகாட்டக் கடுமையாக முயற்சித்து வருவதாகப் பட்சி சொல்கிறது 😜). வெறும் பாட்டு மட்டும் உள்ள புத்தகமே திக்கான தலையணை மாதிரி இருந்ததால் (‘நாலாயிரம் பாட்டு இல்ல சார்’ – கடையிலிருந்த ஒரு சேல்ஸ் பெண்மணி!) அதைத் தூக்கிப் பார்த்தவுடனே மேல் ஷெல்ஃபில் வைத்துவிட்டேன்.

கழுத்து வலித்ததே என்று குனிந்தால் எதிர் வரிசையில், கீழே இருந்த ஷெல்ஃபில் அடுக்கியிருந்த கையடக்கப் புத்தகத்திலிருந்து ஸ்ரீதேவியை (இவர் ஒரிஜினல் ~ பாற்கடலைக் கடைந்தபோது வந்தவர்) ஜம்மென்று மடியில் அமர்த்தி மெல்ல அணைத்தபடி, மெத்த மகிழ்ச்சியுடன் விரிந்த புன்னகையுடன் நரசிம்ஹர் ‘என்னை அட்டையில் போட்டிருக்கிறார்கள் ஆனால் ஸ்லோகப் புஸ்தகமில்லை, என்னவென்றுதான் எடுத்தும் பாருமேன் ஸ்வாமி‘ என்றார். கையில் எடுத்த புத்தகம்

குறையொன்றுமில்லை“. ஆசிரியர் முக்கூர் லக்ஷ்மிநரசிம்ஹாச்சாரியார்.

.

.

என்னடா இது புதுசா இருக்கே (புத்தகம் ரொம்ப காலமாகவே இருந்திருக்கின்றது – 34ம் பதிப்பு – நமக்குத்தான் இன்றுவரை கண்ணில் படவில்லை) என்று அந்த ஷெல்ஃபை மறுபடி நோக்கினால், நரசிம்மர் விதவிதமான போஸில் பல புத்தகங்களின் அட்டையில் சிரித்தார். அன்போடு கூடை எடுத்துக் கொடுத்து, என்னை சஃபாரி அணியாத கறும்பூனைக் கமாண்டோ மாதிரி நிழலாகத் தொடர்ந்து வந்த கடை அலுவலரிடம் “ஏண்ணா, குறையொன்றுமில்லை மொத்தம் எத்தனை பாகம்?” என்றேன். பும்ராவின் யார்க்கரை எதிர்பார்க்காத பேட்ஸ்மேன் போல ஒருகணம் விழித்தவர், சட்டென்று விற்பனைக் கமிஷன் ஞாபகம் வந்த சேல்ஸ்மேன் போலச் செயலில் இறங்கினார். தரையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து, இரண்டு அடுக்கு புத்தகங்களை எடுத்துப் பரப்பி, ஆரம்பப் பள்ளி மாணவப் பருவத்தை நினைவூட்டும் விதமாக ஒண்ணு, ரெண்டு என்று எண்ணிக் கடைசியில் “எட்டு பாகம் சார் மொத்தம்” என்று வெற்றிப் புன்னகை புரிந்தார். நான் முதல் பாகத்தை மட்டும் அவரிடமிருந்து கவர்ந்துகொண்டு பில் போடப் போய்விட்டேன் (இன்னொரு பத்து நிமிடம் இருந்திருந்தால் எட்டையும் நிச்சயம் வாங்கியிருப்பேன் – அறிவுத் தாக ஜுரத்தின் வலி[மை] ஆயிரம் புத்தகமாவது வாங்கியவர்களுக்குத்தான் தெரியும்)!

.

முக்கூர் லக்ஷ்மிநரசிம்ஹாச்சாரியார் மிகப் பிரபலமான பிரவசனம் (ஆன்மீகச் சொற்பொழிவு) செய்த வைணவப் பெரியவர். அவரது நடை கிருபானந்த வாரியாருடைய பேச்சைப் போல வசீகரமாக இருக்கின்றது. வேதத்தில் ஆரம்பித்து, காயத்ரியை போகிறபோக்கில் மென்ஷன் பண்ணிவிட்டு, நரசிம்ம அவதாரத்தின் அறிவியல் பிண்ணனியை விளக்கி, சஹஸ்ரநாமம் எவ்வளவு உயர்ந்தது என்று ஒண்ணரைப் பக்கத்திலே சொல்லும் அவரது திறம், ‘குறையொன்றுமில்லை‘யின் பக்கங்களில் பிரகாசித்து, ‘சுஜாதாவின் வசீகர எழுத்தில் ஆன்மீகப் புத்தகம் ஏதாவது கிடைக்காதோ‘ என்ற என்போன்ற பாமர ரசிகனின் ஏக்கத்தைத் தீர்க்கும் அருமருந்தாக இருப்பதாகச் சொல்வது மிகையாகாது. சனாதன தர்மம் பற்றி அறிய விரும்பும் ஆர்வலர்களுக்கு, முக்கூர் லக்ஷ்மிநரசிம்ஹாச்சாரியாரின் ‘குறையொன்றுமில்லை’ ஒரு வசீகரக் களஞ்சியம்!

.

இதோ “குறையொன்றுமில்லை ~ பாகம் 1 ~ முக்கூர் லக்ஷ்மிநரசிம்ஹாச்சாரியார்” ப்ரிவியூ…
~~~~~~~~~~

விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்திலே நரசிம்ஹ அவதாரம் பற்றி விசேஷமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நரசிம்ஹ அவதாரம் பற்றி அதர்வ வேதம் விஞ்ஞான பூர்வமாக விளக்குகிறது.
.
பிரஹலாதனுக்கும் ஹிரண்யகசிபுவுக்கும் நடந்த விவாதத்தை விவரித்துக் காட்டும் அதர்வ வேதம், நரசிம்ம அவதாரத்தை மின்சக்தி என்கிறது! பிரஹலாதன் அஸ்தி (உண்டு) என்று சொல்கிறான்; ஹிரண்ய கசிபு நேதி (இல்லை) என்கிறான்.

.

அஸ்தி என்ற பாஸிடிவ் தத்துவமும் நேதி என்ற நெகடிவ்வும் மோதிக் கொண்டதாலே ஒளியும் ஒலியும் ஏற்பட்டதாம். ஒளிமயமாய் நரசிம்மன் தோன்றினானாம். அவனுடைய அட்டகாசம் ஏழு உலகங்களையும் தாண்டிப் போய், பிரும்மா அமர்ந்திருந்த தாமரையை ஒரு அடி அடித்ததாம்! பிரும்மாவைக் கீழே தள்ளியதாம்!
.
பிரும்மாவை மட்டும் ஏன் தள்ள வேண்டும்..? ‘இருக்கிறவனுக்கெல்லாம் வரத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, நீ மட்டும் ஜப மாலையை உருட்டிக் கொண்டு மனைவியின் (சரஸ்வதி) வீணா கானத்தைக் கேட்டிண்டிருக்கியே..?’ என்றுதான் பிரும்மாவை வீழ்த்தியதாம்!

.

ஜெர்மன் அறிஞர் மாக்ஸ் முல்லர் கூட நரசிம்ம அவதாரத்தை An Electrical Phenomenon என்றுதான் விவரிக்கிறார்.

.

நரசிம்மனின் தேஜஸ் எங்கே இருக்கு என்று கேட்டால், காயத்ரி மந்திரத்துக்குள்ளே இருக்கு!
.
ஒளியாய் இருக்கக் கூடியவன் நரசிம்மன் ஆனதாலே அந்த அவதாரத்தின் பெருமையும் சஹஸ்ரநாம தொடக்கத்திலே இடம் பெற்றிருக்கிறது.

~~~~~~~~~~

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் #105

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் #105
வறியவர் செல்வரெவ் வகையின ராயினும்

அரியதிப் பிறவியறி மெய்.

.
குறள் விளக்கம்
~~~~~~~~~~~~~~~
ஒரு உயிரானது இப்பிறவியில் மனிதராகப் பிறந்திருப்பதன் பெருமையை
அரியது கேட்கின் வரிவடி வேலோய்
அரிதரிது மானிடர் ஆதல் அரிது…
என்று தொடங்கும் தனிப்பாடலில் ஒளவையார் அருமையாக விளக்கியுள்ளார்.

எனவே, மனிதராகப் பிறந்த ஒருவர், தான் வறியவன்/ள், செல்வன்/ள், உயர்ந்தவன்/ள், தாழ்ந்தவன்/ள், கற்றவன்/ள், கல்லாதவன்/ள், பலர் தான் சொல்வதைக் கேட்கும் செல்வாக்கு உடையவன்/ள், யாராலும் மதிக்கப்படாத எவ்விதப் பெருமையோ புகழோ அடையாதவன்/ள், என்றெல்லாம் பயனற்ற புற அடையாளங்களால் பெருமிதம் கொண்டு திரிவதையும், அல்லது புலம்பித் தவிப்பதையும் விடுத்து, படைப்பிலுள்ள எண்ணற்ற உயிரினங்களில் அரியதான இப்பிறவி தனக்குக் கிடைத்ததே பெரும்பேறு என்பதை உணர்ந்து, இப்பிறவியிலேயே உயிர்மெய் அறிந்து உய்வதற்கு முயலவேண்டும்.

.

KuRaL explanation
~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In her poem that starts such,
Ariyadhu kEtkin varivadi vElOi
Aridharidhu maanidar aadhal aridhu…
poetess of the sangam period AvvayAr enchantingly explains the rare privilege of a being born as a human being.

Hence, any human being who either brags or sulks about being rich, poor, elite, downtrodden, educated, illiterate, influential, nondescript, must simply let go of such external identities; realise that being given the opportunity to be born as human in this lifetime, amidst millions of other species, is itself a great boon; and strive to attain self-realisation and mukti within this lifetime itself.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

Powered by WordPress.com.

Up ↑