இன்று.. ஒன்று… நன்று… சாத்தமுது ~ ஒரு ரசமான விளக்கம்!

இன்று.. ஒன்று… நன்று… சாத்தமுது ~ ஒரு ரசமான விளக்கம்!

வைணவர்கள் உணவு படைக்கையில் அவர்களுக்கே உரித்தான சில வழக்குச் சொற்களைப் பயன்படுத்துவர். கறமுது… சாத்தமுது… திருக்கண்ணமுது… போன்றவை உணவு வகைகளைப் பற்றிய அழகான சொற்கள். சைவர்கள் இச்சொற்களைப் பொதுவாகப் பயன்படுத்துவதில்லை. எனவே, இவற்றின் பெயர்க்காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்று பலமுறை யோசித்திருக்கிறேன்? இதற்கான விடை (வழக்கம்போல!), தற்போது வாசித்துக்கொண்டிருக்கும், உணவிற்கு சம்பந்தமே இல்லாத (உண்மையில் படைப்பிலுள்ள அனைத்துக்குமே சம்பந்தம் உண்டு – நேரடியாகவோ, மறைமுகமாகவோ!) ஒரு நூலில் கிட்டியது. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

அம்ருதம் என்ற வடசொல் அமுதம் என்று வந்தது. அச்சொல், மரணத்தைப் போக்குவது, மரணம் இல்லாதது என்ற பொருள்களைத் தரும். பொதுவாக அமுதம் என்றால் தேவர்கள் உண்ட தேவாமுதத்தையே நாம் நினைக்கிறோம். அம்ருதம் என்ற சொல்லின் பொருளாகிய மரணத்தைப் போக்குவது என்பது தேவாம்ருதத்துக்குப் பொருந்துமா என்பதை ஆராய வேண்டும். தேவர்கள் சாவாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்தான் அமுதத்தைக் கடைந்தனர்; உண்டனர். அதற்கு முன்பெல்லாம் மனிதர்களைப்போல் இன்ன காலம் என்று இல்லாமல் அமரர்கள் இறந்து கொண்டிருந்தார்கள். அமுதம் உண்ட பிறகு தமக்குரிய ஆயுள் முழுவதும் வாழ்ந்தார்கள். அந்த ஆயுட்காலம் முடிந்தால் அவர்களும் இறந்தார்கள். 

“நூறு கோடி பிரமர்கள் நுங்கினார்” என்பது தேவாரம். இந்திர பதவியில் ஒரே இந்திரன்தான் இருக்கிறான் என்பது இல்லை. எத்தனையோ இந்திரர்கள் வந்து வந்து போனார்கள். பிரமர்களும் பலர் வந்து போனார்கள். அவர்களுக்கும் மரணம் உண்டு. சிவபெருமான் ஒருவனே மரணம் இல்லாமல் காலகாலனாக இருக்கிறான். அமுதம் கடைந்த போது ஆலகால நஞ்சு வந்தது. அதை உலவவிட்டிருந்தால் அமுதை உண்பதற்கு முன்பே தேவர்கள் அழிந்திருப்பார்கள். தேவர்களின் ஓலத்தைக் கேட்டு இரங்கிய சிவபெருமான் அந்த நஞ்சை உண்டு அவர்களைக் காப்பாற்றினான். 

நஞ்சையுண்ட திருவிளையாடலைச் சிவபெருமான் செய்தாலும் அம்மையே அதனை உண்டாள் என்றும் சொல்வது உண்டு. சிவபெருமானுக்கும் சக்திக்கும் வேறுபாடு இல்லாமையால் அவ்வாறு சொல்கிறார்கள். சிலப்பதிகாரத்தில் பாலைநிலத்தில் உள்ள வேடுவர்கள் கொற்றவையை வழிபடுகிறார்கள் என்ற செய்தி வருகிறது. அவர்கள் தேவியைப் பாடுகிறார்கள். வேட்டுவ வரி என்ற பகுதியில் அப்பாடல்கள் உள்ளன. அங்கே அம்மை நஞ்சுண்ட செய்தியை அழகாக அமைக்கிறார் இளங்கோவடிகள். தேவர்கள் சாவாமையைத் தரும் என்று எண்ணி அமுதம் உண்டார்கள். அப்படி உண்டும் அவர்கள் இறந்து போகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் அஞ்சி நடுங்கிய நஞ்சைத் தான் உண்டு அழிவின்றி விளங்குவதோடு, இறந்தும் பிறந்தும் வரும் அமரர்களுக்குத் திருவருள் பாலிக்கிறாளாம் அம்பிகை. விண்ணோர் அமுதுண்டும் சாவ ஒருவரும் உண்ணாத நஞ்சுண் டிருந்தருள் செய்குவாய்என்பது அங்குள்ள பாடற் பகுதி. “நஞ்சுண்டு கறுத்த கண்டி” என்று பின்னும் பாடுவார். 

நஞ்சையே தன் கண்டத்தில் அமைத்துச் சாவாமல் இருக்கும் அம்பிகைதான் சாவாப் பரம்பொருள்; மூவாத கன்னிகை. அவள்தான் உண்மையான அமுதம். அவளை உட்கொண்டவர்கள் மரணமிலாப் பெருவாழ்வைப் பெறுவார்கள். ஆதலின் அபிராமிபட்டர், 

நிறைந்த அமுதமுமாய் 

என்றார். மற்றவையாவும் குறைவுடைய அமுதம்; சுவை மிகுதிபற்றி அமுதம் என்ற பெயரைப் பெற்றவை. நாம் உண்ணும் உணவில் கறியமுது, சாற்றமுது, இலையமுது ஆகியவை உண்டு. உணவையே அமுதம் என்கிறோம். சிறிது நேரத்திற்கு அவை உயிரைக் காப்பதனாலும், சுவை மிகுதியினாலும் அமுது என்று பெயர் பெற்றன. அப்படிச் சொல்வது உபசார வழக்கு. அந்த முறையில் வைத்துத்தான்தேவாமிர்தமும் அமிர்தம் என்ற பெயர் பெற்றது. சாற்றமுதும், சோற்றமுதும் மனிதர்களை உயிர்வாழச் செய்வது போலத் தேவாமிர்தமும் தேவர்களை உயிர்வாழச் செய்கிறது. சாறும் சோறும் மரணத்தை மாற்ற முடியாதது போலத் தேவாமிர்தமும் மரணம் இல்லாத வாழ்வைத் தர முடியாது. 
தேவராயினும் மனிதராயினும் அம்பிகையாகிய அமுதத்தை உட்கொண்டால் மாயாத நிலையை அடைவர்.

“மனிதரும் தேவரும் மாயா முனிவரும் வந்து சென்னி, குனிதரும் சேவடிக் கோமளமே”

என்று முன்பு சொன்ன பாட்டில், இறைவியைப் பணிபவர்களில் மாயா முனிவர்களும் இருத்தலைச் சொன்னார். அவள் அருளைப் பெற்றவர்கள் அவர்கள். 

ஆனந்தமாய் என்றவர் அடுத்து அறிவாய் என்றார்; அறிவு சித்துப்பொருள். பிறகு நித்தியமாகிய அமுதத்தைச் சொன்னார்; அது சத்துப்பொருள். ஆகவே இந்த மூன்றினாலும், அம்பிகை ஆனந்தமாய்ச் சித்தாய்ச் சத்தாய் நிற்பவள். சச்சிதானந்த ஸ்வரூபி என்பதும் புலனாகும். “ஸச்சிதானந்த ரூபிணீ” (700) என்பது தேவியின் திருநாமங்களில் ஒன்று.” …

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை ~ கி.வா.ஜ

அம்பிகையைப் பற்றியும், அமுதைப் பற்றியும் உள்ள சுவையான மேற்கண்ட விளக்கத்தை அளிக்கும் நூல் ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை‘ (பாகம் 1). அற்புதமான இத்தமிழ் விளக்கத்தை அளிப்பவர் வாகீச கலாநிதி என்று போற்றப்படும் சொல்லின் செல்வர் திரு. கி. வா. ஜகந்நாதன் (சுருக்கமாக மற்றும் பிரபலமாக கி.வா.ஜ). நான்கு பாகங்கள் கொண்ட தமிழ் அமுதமாகிய ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை’ தொகுப்பை வெளியிட்டோர் சென்னையில் உள்ள அல்லயன்ஸ் பதிப்பகத்தார் (பிரபல துக்ளக் ஆசிரியர் மறைந்த திரு.சோ அவர்களின் நூல்களை வெளியிடுவோரேதான்). அம்பிகையின் அருள் பெற்ற ஆசிரியருக்கும், அவரது நூலை வெளியிட்டு அருட்பணி ஆற்றிய பதிப்பகத்தாருக்கும் நம் வந்தனங்கள். 

ஆக, கறமுது என்பது கறி+அமுது. அதாவது அமுதம் போன்ற சுவையை உடைய காய்கறிகள்.

சாத்தமுது [அ] சாற்றமுது என்பது சாறு+அமுது. பொதுவாக ரசம் என்பதைக் குறிக்கவே இது பயன்படுத்தப் படுகிறது என்றாலும், சுவையான திரவ உணவு வகைகள் அனைத்துமே சாற்றமுது என்று கொள்வதே முறை.

இலையமுது என்பது இலை+அமுது. இலை என்பது இங்கு கீரை போன்ற இலைகளால் ஆன உணவு வகைகளைக் குறிக்கின்றது. 

உணவே அமுது என்பதால், உணவின் அங்கங்களாக உள்ள ஒவ்வொரு உணவு வகைகளையும் கூட அமுது என்றே அழைப்பது பொருத்தம்தானே. எனினும், ஏன் வைணவர் மட்டுமே இவ்வாறு அழைக்கின்றனர் என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கின்றதே?

ஆலகால விஷத்தை உண்டு உலகைக் காத்தவன் எந்தை ஈசன். ஆனால், அதன் பின்னர் வந்த அமுதத்தை அசுரர்களிடமிருந்து காத்துத் தேவர்களுக்கு அளித்தது யார்? மோகினி வடிவத்திலிருந்து மஹாவிஷ்ணு அல்லவா? வைணவர் என்போர் விஷ்ணுவின் அடியார்கள். எனவே அமுதளித்து தேவர்களைக் காத்த திருமாலின் அடியார்கள், தாம் பரிமாறும், உண்ணும் உணவுப்பொருட்களையும் அமுது என்று அழைப்பதில் வியப்பென்ன!

இந்தக் கறியமுது, சாற்றமுது, இலையமுது எல்லாம் சரி. அதென்ன திருக்கண்ணமுது? திரு என்பது திருமாலின் தேவி மஹாலக்ஷ்மியைக் குறிக்கும். கண் என்பது மாலின் தேவியுடைய விழிகளைக் குறிக்கும் என்று கொண்டால், அமுது வழங்கித் தேவர்களின் வேண்டுதலை நிறைவேற்றிய தன் புருஷனின் அழகே உருவான பெண் (மோகினி) வடிவை நோக்கி திரு எனும் மஹாலக்ஷ்மியின் விழியில் எழுந்த பெருமிதம் மற்றும் பேரன்பை ஒத்த சுவையுடையது என்பதால் பாயசம் திருக்கண்ணமுது என்றானதோ!

ஆஹா, நல்ல சாத்தமுதான, அதாவது ரசமான விளக்கம்தான் ஸ்வாமி என்கிறீர்களா? விளக்கம் ரசிக்கத்தக்கதாக இருந்தால் நன்றி முழுமையாகக் கி.வா.ஜ அவர்களுக்கே உரித்தாகும். அவருடைய ‘அபிராமி அந்தாதி விளக்கவுரை‘ நான்கு பாகங்களையும் அடுத்த சென்னைப் புத்தகச் சந்தை வரை காத்திருக்காமல், கிரி டிரேடிங் கடையிலோ, ஆன்லைனிலோ வாங்கிப் படித்துப் பாருங்கள். இதுபோல் இன்னும் பல சாத்தமுதான விளக்கங்களை ரசித்து மகிழலாம்!

Be Joyful & Spread the Cheer 🙂

~Swamy | @prakashswamy

உயிர்மெய் (தமிழ் பதிவுகள்) | SwamyQuote | Swamystery | QuorAnswers by Swamy | Quoraவிடை by ஸ்வாமி | BeenThere, SeenThatSwamystery on Telegram

 

பிராணனும், இறைவனும்!

உயிர்வாழ்தலுக்கு ஆதாரமான பிராணனை நாம் நேரடியாகக் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும் இயல்பாகவே உள்ளே சென்று, வெளியே வரும் சுவாசம் மூலமாக, மறைமுகமாக அதுபற்றி உணர்ந்து, படைப்பிலுள்ள பல்லாயிரக்கணக்கான உயிர்களின் இயக்கத்திற்குப் பிராணனின் இன்றியமையாமை பற்றி நன்றாகவே அறிந்துள்ளோம்.

அதுபோலவே, படைப்பிற்கு ஆதாரமான இறைவன் அல்லது படைப்பின் மூலத்தையும் நாம் நேரில் கண்டறிந்ததில்லை. எனினும், பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்ச நிகழ்வான வாழ்வின் ஒவ்வொரு அம்சத்திலும் அதன் எல்லையற்ற, எங்கும் நிறைந்த தன்மையை மறைமுகமாக உணர்வதன் மூலமாக, படைப்பின் இயக்கத்திற்கு ஆதாரமான அச்சக்தியின் இன்றியமையாமை பற்றியும் நம்முள்ளேயே நேரடியாக உணர்ந்தறிய முடியும்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்று… ஒன்று… நன்று… ~ அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு..!

அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு! 

இன்று… ஒன்று… நன்று… பதிவு


சமீபத்தில் உறவினர் ஒருவர் அச்சம் என்ற உணர்வு எப்படி மனித வாழ்க்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது; அதன்காரணமாகவே மனித குலம் தற்போது கோவிட்-19 பெருநோய்ப் பரவலைத் திறம்பட எதிர்கொள்ளாமல், உயிர்வாழ்தல் பற்றிய அச்சத்தில் மூழ்கித் தவிக்கின்றது என்று குறிப்பிட்டு, சுவாரஸ்யமான கதை வடிவில், ஒரு காணொளியைப் பகிர்ந்திருந்தார். அதுபற்றிய சிந்தனை ஓட்டமே ஸ்வாமியின் இந்த ‘அச்சமுண்டு, அச்சமுண்டு’ என்ற இந்த ‘இன்று… ஒன்று… நன்று..!’ பதிவு. 


உயிர்வாழ்தல் பற்றிய பயம் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உண்டு. ஒரு தெருநாய் தான் ஈன்ற குட்டிகளின் உயிரைக் காப்பாற்ற, தன்னைவிடப் பலமடங்கு வலிமை வாய்ந்த மனிதனை எதிர்கொண்டு உறுமி, குலைப்பதையும், துரத்துவதையும் நாம் எல்லோருமே பார்த்திருப்போம். 
இதைப்போலவே, தன்னுடைய உயிரைக் காத்துக் கொள்ளவும் பிராணிகள் தங்களுடைய இயல்பான சக்தி மற்றும் திறனைக் கடந்த செயல்களைப் புரியும்.

Self-preservation is something wired into all creatures in creation. And most creatures use their ‘intuition,’ aka natural instinct, effectively to preserve themselves and those dependent on them.


ஆனால், தன்னுடைய ஆறாவது அறிவு பற்றி ஓயாமல் தம்பட்டம் அடிக்கும் மனிதர்களோ, ஏட்டுக் கல்வி என்ற சங்கிலியால் தம்மைத் தாமே பிணைத்துக் கொண்டு, பகுத்தறிவைப் (dissecting everything perceived through the five senses, in order to to comprehend and store as/in memory) பற்றிக் கொண்டு தொங்குவதால், தம்முள் இருக்கும் natural instinct பற்றிய உணர்வே இல்லாமல், survival என்கிற பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பு மற்றும் சமூக அமைப்பில் சிக்கி உழல்கின்றனர்.


அந்த காணொளிக் கதையில் குறிப்பிட்டதுபோல, இயற்கையாக மலை, காடுகளில் விளையும்  மூலிகைகளின் பயன்களை அறிந்து, அவற்றைப் பயன்படுத்தும் வழிமுறைகளை வகுத்தளித்த நம் முன்னோர் intellectடை விட instinct அல்லது natural intelligenceஸையே சார்ந்திருந்தனர் என்பது வெள்ளிடை மலை. அவர்களது விழிப்புணர்வு மற்றும் படைப்பைப் பற்றிய உள்ளார்ந்த புரிதலை, பிராணிகள் எப்படி நீண்ட நேரம் அசையாமல், சலனமின்றி இருக்கின்றன (உணவுக்காகவோ, உயிர் பிழைப்பதற்காகவோ) என்பதை ஆழ்ந்து கவனித்து உருவாக்கிய யோகாசனங்கள் போன்ற நடைமுறைப் பயிற்சிகள் மூலமாகவும் அறியலாம்.


Intellect என்கிற கற்ற மற்றும் (அனுபவம் மூலம்) பெற்ற புற அறிவைப் பொருள்சார்ந்த பிழைப்பிற்கும், Intelligence அல்லது Natural Instinct என்ற அக / மெய்யறிவை ஆனந்தமான நல்வாழ்விற்கும், வீடுபேறு எனப்படும் இறுதி விடுதலையாகிய முக்தியை அடையவும் திறம்படப் பயன்படுத்திய நம் முன்னோர்களின் வழிகாட்டலை முற்றிலும் மறந்து / ஒதுக்கிவிட்டு, வஞ்சனையால் நம் தேசத்தை ஆக்கிரமித்து, வன்முறையால் ஆண்டு, வளங்கள் அனைத்தையும் வரையறையின்றிச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் விட்டுச் சென்ற, வரி வசூலுக்கான இயந்திரத்தனமான, இயல்பான புத்திசாலித்தனம் அவ்வளவாகத் தேவைப்படாத, ஊதியத்திற்காக உழைக்கும் கிளெரிக்கல் ஊழியர்களை (clerical staff) உருவாக்கும் முட்டாள்தனமான கல்விமுறையை, அவர்களைத் துரத்திய பின்னரும் மாற்றமின்றித் அப்படியே தொடர்ந்த மடமையால், தொன்மையான இக்கலாச்சாரத்தின் ஆதார அம்சமான, படைப்பில் உள்ள எதையும் பற்றி, விழிப்புணர்வோடு, கசடறக் கற்கும் முறையை நாம் தொலைத்தே விட்டோம்.


பொருளாதாரம் சார்ந்த பிழைப்பே வாழ்வாதாரம் என்பது, ஆனந்தமான, ஆரோக்கியமான நல்வாழ்விற்கு எது தேவையோ அதிற்கான பயிற்சி மற்றும் செயல்பாடுகளில் கவனம் செலுத்தாமல், பொருள் ஈட்டல், பொழுதுபோக்கு மற்றும் பிறர் நம்மை மதித்துப் போற்றுவது ஆகியவையே சமூக வாழ்விற்கு முக்கியம் என்று நம்மை திசை திருப்பிவிட்டது. இதுதான் நம்மை மொட்டையடித்துச் சூரையாடிய மேலைநாட்டவர் நமக்கு விட்டுச் சென்ற எச்சில் இலை போன்ற மிச்சம். இத்துடன் வெற்றியே முக்கியம் என்ற போட்டி மனப்பான்மையும் சேர்ந்ததால், நம்மைத் தற்போது வழிநடத்துவது ‘எதுவானாலும் – பிறரைப்போல் – அதை அடைய முடியாமல் போனால் என்ன ஆகும்?’ என்ற அச்சம் மட்டுமே. Celebrities மற்றும் Influencers ஆகியோர் மீது சாதாரண மக்கள் கொண்டுள்ள வெறித்தனமான வேட்கை, செல்வந்தர்கள் மீதுள்ள வெறுப்பு போன்றவை இதன் உச்சபட்ச வெளிப்பாடு என்றால் மிகையில்லை.

நாம் நம்மளவில் ஆனந்தமாக வாழ வேண்டும், பிறரும் அவ்வாறு வாழ நம்மாலியன்ற உதவியைப் புரிய வேண்டும் என்ற உயர் நோக்கமின்றி, அச்சத்தால் உந்தப்படும் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கையில் ஆரோக்கியத்திற்கும், அமைதிக்கும், ஆனந்தத்திற்கும் இடம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இதனால்தான் மனித வாழ்க்கை என்பது தற்போது ஒரு tragi-comedy ஆகிவிட்டது.


புதிது புதிதாக நாம் கண்டுபிடிக்கும் தொழில்நுட்பம் மற்றும் கருவிகள் ஆகியவை பொருளாதார அளவில் நிச்சயம் பயனுள்ளவைதான். ஆனால் அவை ஒருபோதும் நம்முள்ளேயே உள்ள natural instinct என்ற சக்திவாய்ந்த கருவிக்கு ஈடாகாது. மேலும், பொருளாதாரம் மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல. அது சமூக வாழ்விற்கு இன்றியமையாத ஒன்று. ஆனால், உண்மையில் வாழ்வு என்பது, நாம் வாழும் பூமி என்ற இந்த கிரகம் கூட ஒரு சிறு துகள் அளவே உள்ள பிரம்மாண்டமான, இன்னமும் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கும், பிரபஞ்ச அளவில் இடையறாது நிகழும் அற்புதமான நடனம். இதில் நாம் கூட கரோனா வைரஸைப் போன்ற கண்ணுக்குப் புலப்படாத நுண்ணியிர் போலத்தான். 
பிராணிகள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், தங்களுடைய வசிப்பிடங்களில் – மனிதனின் கட்டுக்கடங்காத விஸ்தரிப்பால் – ஏற்பட்டுள்ள, அவர்களுடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத மாற்றங்களைத் தவிர்த்து, வாழும் முறையில் பண்டைய காலத்தில் இருந்த மாதிரியேதான் இன்றளவும் இருக்கின்றன. அவற்றை விட ஓரறிவு அதிகமுள்ள உயிரினமாக மார்தட்டும் மனிதர்கள் அவற்றை விட உயர்நிலையில், தங்களுடைய ஆற்றல், திறன் மற்றும் கருவிகளைக் கொண்டு, அவற்றை விடவும் ஆனந்தமாக அல்லவா இருக்கவேண்டும்? ஆனால் நாம் அப்படி இல்லை, எதைப் பற்றியும் எப்போதும் கவலையில் ஆழ்ந்து, பயந்தே சாகிறோம்… ம்ம்ம், வாழ்கிறோம் என்பதை யாரும் Ph.D பண்ணி நமக்குச் சொல்லவேண்டியதில்லை. 


கண்ணுக்குத் தெரியாத கரோனா வைரஸ் என்ற தொற்றுநோய் அச்சத்தால் உந்தப்படும் மனிதர்களின் உயிர்வாழ்தலை மைக்ரோஸ்கோப் பயன்படுத்தாமலே காட்டிவிட்டது – உலக அளவில். இந்த வைரஸ் நோயைப் பொருத்த அளவில், வளர்ச்சி அடைந்த, அடையும், அடையாத நாடுகள் எல்லாவற்றிலும் உள்ள மனிதர்களின் லட்சணம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றது. உலக அளவில், மனித இனத்தின் மடத்தனமான பொருளீட்டல் மற்றும் புகழ் தேடலை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்ட பிழைப்பை, கண்களால் காண முடியாத SARS-CoV-2 என்ற நுண்ணுயிர் தற்போது உறைய வைத்து விட்டது. இந்நிலையில், பயனுள்ள செயல்களைப் புரிவோர் யார் என்று பார்த்தோமானால் மருத்துவம், சுகாதாரம், காவல், அத்தியாவசியப் பொருட்களான உணவுப் பொருள், மருந்துகள் ஆகியவற்றை உற்பத்தி, விநியோகம் மற்றும் விற்பனை செய்வோர் ஆகியோர் மட்டுமே. தொழிலதிபர்கள் போன்ற பெரும் செல்வந்தர்கள், ஊடகங்களில் ஓயாமல் பேசும், எழுதும் பகட்டான பிரபலஸ்தர்கள், யுவர்களை அடிமைகள் போன்று வசியம் செய்து பிழைக்கும் சமூகத் தள உந்துநர்கள் போன்றோர் நம்போன்ற சாதாரண, அத்தியாவசியமற்ற செயல்களைப் புரிவோரே என்ற உண்மை வெட்டவெளிச்சமாகி உள்ளது, இப்பெருநோய் பரவலால் கிட்டிய எதிர்பாராத வாழ்க்கைப் பாடம்.

உண்மையில் பார்த்தால், ‘வளர்ச்சி அடைந்த’ மேலைநாடுகளில்தான் இதன் பாதிப்பு அதிகம். இதில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றும் இல்லை, ஏனெனில் அவர்களின் வளர்ச்சி முற்றிலும் ஏட்டுக் கல்வி மற்றும் பொருளாதார உயர்வை மட்டுமே சார்ந்தது. மேலும், இயற்கை அழிப்பிலும் அவர்களது பங்கே தலையாயது என்பதையும் மறுக்க முடியாது. இதுவும், நாம் மேலைநாடுகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே பிரதி எடுக்க முயலும் நம்மை அந்த மடமையிலிருந்து விழித்தெழ உதவும் தகவல் ஆகும். இதற்கும் நாம் அந்த நுண்ணுயிருக்குத்தான் நன்றி கூற வேண்டும்.


பாரதம் போன்ற தொன்மையான கலாசாரம் உள்ள தேசத்தில், மனித இனம் இன்னமும் முழுமையாக இயந்திரமயமாக்கப்படவில்லை என்பதாலும், நகரங்களைத் தவிர்த்து சிற்றூர்கள், கிராமங்கள், மலை மற்றும் காடு சார்ந்த இடங்களில் உள்ளோர் இன்னமும் கூட இயற்கையோடு – ஓரளவேனும் – ஒத்திசைவாக வாழ்வதாலும், நமக்கு ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பு மிதமாகவே உள்ளது. இது போக, பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக எண்ணற்ற யோகிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், ஞானிகள் உயிர்சக்தி தொடர்பாகப் புரிந்துள்ள ஆழ்ந்த உள்நிலை விஞ்ஞானச் செயல்பாடுகள் மற்றும் அவர்கள் அளித்துள்ள வழிமுறைகள், பயிற்சிகள் ஆகியவையும் பாரத தேசத்தின் குடிமக்களைக் காக்கும் கவசமாகச் செயல்படுவது மறுக்க முடியாத, அதேசமயம் data points என்ற தகவல் தொகுப்பைக் கொண்டு நிரூபணம் செய்யவியலாத உண்மை.

இது ஒன்றும் புரியாத புதிர் அல்ல. இயற்கையோடு ஒத்திசைவாக அமைந்த, பிற உயிர்களுக்கு அறிந்தே துன்பம் விளைவிப்பதைத் தவிர்க்கக் கூடிய, அறம், பொருள், இன்பம், ஞானம் என்று பன்முக வளர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்ட, உயிர்மெய் அறிந்து, முக்தி என்ற இறுதி விடுதலையே மனிதப் பிறவியின் பயன் மட்டும் நோக்கம் என்ற தெளிவை உடைய வாழ்க்கை முறை நம்முடையது. தொடர்ந்து நிகழ்ந்த அன்னியப் படையெடுப்புகளால் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வரை, நம் வாழ்க்கை முறை அவ்வாறுதான் இருந்தது. அதனால்தான் நாம், பொருட்செல்வத்தில் மட்டுமின்றி, மொழி, கலை, தொழில், விவசாயம், மருத்துவம், விஞ்ஞானம், மெய்ஞானம் ஆகிய பல துறைகளிலும் சிறப்பாக வளர்ச்சி அடைந்த தேசமாக விளங்கினோம். அத்தகைய சிறப்பை மறந்து, மேலைநாட்டவரின் மூட வாழ்க்கை முறையை ஈயடிச்சான் காப்பி என்பது போல அப்படியே கடைப்பிடிக்கும் மற்றுமொரு காலனியாக நாம் மாறிப்போனது சமீபத்திய சில நூற்றாண்டுகளில்தான். 

இந்த இழிநிலையை நாம் உணராத வகையில், இதில் மாற்றம் ஏற்பட வழியில்லை. அவ்வாறு உணர்ந்த பின்னர், மாற்றம் ஏற்படுத்த வேறு யாரும் பொறுப்பேற்கப் போவதுமில்லை. 
நமது நல்வாழ்விற்கான முன்னேற்றத்திற்குத் தேவையான சிந்தனை மற்றும் செயல்களுக்கு முழுமையாக நாமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். கோவிட்-19 பெருநோயின் பரவல் மற்றும் பாதிப்பால் ஏற்பட்ட இந்த நேரடி அனுபவப் புரிதலை விதையாகக் கொண்டு,கல்வி முறை தொடங்கி, வாழும் முறை வரை அடிப்படை மாற்றங்கள் விளைவதற்கான முயற்சிகளை நாம் இந்தத் தலைமுறையிலாவது தொடங்காவிட்டால், அடுத்தமுறை இயற்கை தன்னை சமன்படுத்த மற்றும் குணப்படுத்த எடுக்கும் தொற்றுநோய், பூகம்பம் போன்ற முயற்சிகளின் விளைவு, இதைவிடக் கடுமையாக இருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.

உச்சிமீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும், அச்சமில்லை… அச்சமில்லை… அச்சமென்பதில்லையே…

என்று பெருமிதத்துடன் மஹாகவி சுப்பிரமணிய பாரதி பாடக் காரணம், பாரத தேசம் மற்றும் இதன் தொன்மையான கலாசாரம், பாரதத் தாயின் குழந்தைகளான குடிமக்கள் ஆகியோர் மீது அவர் கொண்டிருந்த ஆழ்ந்த அன்பு மற்றும் வலிமையான நம்பிக்கையால்தான் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதில்லை. ஆனால், நம் கலாச்சாரத்தின் பெருமையை மறந்து, சூரையாடிகளின் வாழ்க்கை முறையை அப்படியே கடைப்பிடித்து, நமது தேசத்தை நாமே தூற்றும் மடமையைக் கைவிட்டு, சில நூற்றாண்டுகளுக்கு நீடித்துவிட்ட இந்தக் கும்பகர்ணத் தூக்கத்திலிருந்து நாம் உடனடியாக விடுபட்டு, ‘எழுமின்.. விழிமின்.. குறிக்கோளை அடையும் வரை ஓயாது உழைமின்.!‘ என்று பாரதவாசிகளைத் தட்டியெழுப்பிய ஸ்வாமி விவேகானந்தர் போன்ற உத்தம ஊக்குநர்களைப் பின்பற்றி, நமது வாழ்க்கை முறையைச் செம்மைப்படுத்தும் செயல்களைப் போர்க்கால அடிப்படையில், இந்த நுண்ணுயிர் நோய்ப் பரவலால் ஏற்பட்ட wake-up callலைப் பயன்படுத்தித் துவங்காவிட்டால், இயற்கையின் அடுத்த ஆயுதம் செயல்வடிவம் பெறும்போது, நாம் அஞ்சி நடுங்கிப் பிதற்றப்போவது ‘அச்சமுண்டு… அச்சமுண்டு…’ என்றுதான்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை!

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை!

இன்றைய தரிசனம் ~ மன்னிப்பு எனும் மடமை 樂
~~~~~~~~~~~~~~~

மன்னித்தல் என்பது ஒரு உயர்ந்த பண்பாகக் கருதப்படுகிறது. தவறான எண்ணம் அல்லது செயலுக்கு ஒருவர் மன்னிப்புக் கோருவதும், வேறொருவர் அதற்கு மன்னிப்பு வழங்குவதும், பலராலும் சிறந்த செயல்களாகக் கருதப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், எடுத்துக்காட்டாகவும் கொள்ளப்படுகின்றது. “To err is human, to forgive is divine” என்ற இந்த glorified lie  நகைப்புக்குரியது.

கொலைக்குற்றம் புரிந்த ஒருவன், சட்டப்படி தண்டிக்கப்பட்டாலும், விடுவிக்கப்பட்டாலும், அச்செயல் புரிந்த கணமே, அவனது கர்மவினையின் சுமை கூடிவிடும். எந்த ஒரு செயலுக்கும் எவ்வாறு பின்விளைவு உண்டோ, அவ்வாறு கொலை எனும் கொடுஞ்செயலுக்கும் நிச்சயமாக ஒரு விளைவை அம்மனிதன் அனுபவித்தே  தீரவேண்டும். இப்பிறவியில் இல்லாவிட்டாலும், வேறு ஏதோ ஒரு பிறவியில் அவ்விளைவு அவ்வுயிரின் வாழ்வில் செயல்படும். உயிர்க்கொலையை – மனிதரல்லாத உயிர்களையும் சேர்த்து – ஒரு தொழிலாகக் கொள்வோரும், அவ்வுயிர்களின் வேதனைக்கும், வலிக்கும், தவிப்பிற்கும் காரணமாயிருந்த செயலுக்கான பலனை அனுபவித்தே தீரவேண்டும்.

சில மதங்களில், தவறு செய்வோருக்குப் பாவமன்னிப்பு வழங்குதல் என்ற சடங்கு நிகழ்கின்றது. தன்னுடைய தவறை ஒருவர் மற்றொருவரிடம் பகிர்வதன் மூலம், உள்ளத்தின் ஆற்றாமையை ஓரளவிற்குத் தணிக்கும் உளவியல் விளைவைத் தவிர, இதனால் கர்மவினையின் சுமையைக் குறைப்பதற்குப் பயன் எதுவுமில்லை. அவ்வாறு பாவமன்னிப்பு வழங்கும் பொறுப்பில் உள்ள பலரே, பாலியல் வன்முறை போன்ற கொடுமைகளைப் புரிந்தது பற்றிய கொடூரமான தகவல்கள் வெளிவருகையில், அச்சடங்கு  மேலும் ஏளனத்திற்குரியதாகின்றது.

எந்தச் சமூகத்திலும், மன்னிப்பு வேண்டுபவன் தனது பெருமிதத்தை ஒடுக்கிக்கொண்டே அதைக் கேட்கவேண்டியுள்ளது. “நான் எப்பேர்ப்பட்ட ஆள் தெரியுமா,” என்ற ஆணவத்தை விட்டுத், தனது நிலையிலிருந்து கீழிறங்கி வந்து மன்னிப்புக் கேட்கப்பட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மனித சமுதாயத்தில் நிலவுகின்றது. ஆனால், மன்னிப்பு வழங்குபவருக்கு, அவரது பதவி வழங்கும் அதிகாரம் மட்டுமே போதுமானது என்ற வரைமுறை விந்தையானது. தனது சொல்லாலோ, செயலாலோ, பதவியின் அதிகாரம் வழங்கும் மமதையில் அம்மனிதன் பிறரைத் துன்புறுத்தும் தன்மை கொண்டிருந்தால்கூட, பதவி என்ற கவசம் அவனைக் காப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை.

சட்டம் அல்லது மதத்திற்கு அப்பாற்பட்டும் மன்னிப்பு வழங்குதல் நிகழ்கின்றது. இரு தனி மனிதர்களுக்கிடையில், குடும்பத்தில், அலுவலகத்தில், வீதியில் என்று பல இடங்களிலும், “I am sorry,” ஓயாது கேட்கும் ஒலியாக இருப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை. அறிந்தோ அறியாமலோ யாரோ ஒருவர் செய்த செயலை நான் மன்னிக்கிறேன் என்பது எவ்வளவு ஆணவத்திற்குரிய செயல் என்று யாரும் சிந்திப்பதே இல்லை. மன்னிப்பு வழங்குதல் ஒரு மகத்தான செயலாக எல்லோராலும் உறுதியாக நம்பப்படுவதால், நம்பிக்கை சார்ந்த செயல்கள் அனைத்திலும் மாறாது காணப்படும் மடமையின் மைதோய்த்த அச்சு, மன்னிப்பிலும் தனது கறையை அழிக்கமுடியாதவாறு பதித்து விடுகின்றது. நான் வேறொருவனை மன்னிக்கிறேன் என்ற எண்ணமே ஆணவ நாகத்தைப் படமெடுத்து ஆடவைக்கும். அகத்தில் அகந்தை நச்சு ஏறுவதை அறியாது, ஆணவச் செருக்கில் பிறரது தவறை மன்னித்துப் பெருமை தேடுபவர்கள், “கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பாராதே,” என்ற கிருஷ்ண பரமாத்மாவின் அறவுரை கேட்டும்கூடத் திருந்த வாய்ப்பில்லை.

தனது செயல்கள் அனைத்திற்கும் தானே பொறுப்பு என்ற உணர்வு மனிதர்களிடம் ஏற்படாதவரை, தவறான செயல்கள் நடப்பதை ஒருபோதும் தவிர்க்கமுடியாது. எந்த ஒரு செயலைப் (சரியோ, தவறோ) புரிபவரும் , அந்தச் செயலுக்கான பலனை அல்லது அச்செயலின் விளைவை என்றாவது சந்தித்தே ஆகவேண்டும் என்ற தெளிவை அடையாதவரை, தவறுகள் திருத்தப்பட அல்லது குற்றத்திலிருந்து தப்பிக்க, மன்னிப்பு போன்ற குறுக்கு வழிகள் பயன்படுத்தப்படுவதையும் யாராலும் தடுக்கமுடியாது. கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கைகளில் மூழ்கி, உண்மையை உணர்ந்தறியும் ஆர்வமற்று, பிழைப்பே வாழ்வு என்ற தவறான புரிதலுடன், வெற்றி மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டு வாழ்வோர் நிறைந்த இன்றையப் பொருளாதாரச் சமுதாயத்தைப் பீடித்திருக்கும் பிணிகளில் தலையாயது “மன்னிப்பு எனும் மடமை!”

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 111

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 111

தெரிதலிற் தொடங்கிப் புரிதலைக் கடந்துள்

அறிதலில் அறிவதுயிர் மெய்.


குறள் விளக்கம்

புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிதலின்றி, அப்படியே நினைவில் பதிந்து கொள்வது என்பது, தெரிதல் எனும் தொடக்க நிலை. தான் கண்டு, கேட்டவற்றைப் பிறருடன் பகிர்வது என்பது பெரும்பாலும் இந்நிலையிலேயே நிகழ்கின்றது. நம்பிக்கை சார்ந்த மத போதனைகள் போன்றவையும் இந்நிலையில் நிகழ்பவையே. மனனம் செய்து தேர்வு எழுதித் தேர்ச்சி பெறும் ஏட்டுக்கல்வியும் கூட இந்த அடிப்படை நிலையில்தான் சிக்கியுள்ளது. 


புலன்கள் மூலமாக உணரக்கூடியவற்றைக் காரண அறிவால் பகுத்தறிந்து, அவை பற்றி அனுபவரீதியாகவோ, ஆழ்ந்த சிந்தனை மூலமாகவோ தெளிவு பெற முயல்வது புரிதல் என்ற இடைநிலை. பொருள்சார்ந்த வாழ்க்கைத் தளத்தில் அறிஞர் என்று கருதப்படுவோர் இவ்வகையினரே. தொன்மையான மற்றும் புனிதமாகக் கருதப்படும் நூல்களை ஆய்ந்து அவற்றுக்கு விளக்கம் அளிப்பது என்பது இந்நிலையில் உள்ளோராலேயே பெரும்பாலும் செய்யப்படுகின்றது. 


புலன்கள் மற்றும் காரண அறிவின் வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளைக் கடந்து, ஒருவர் தன்னுள் நேரடி தரிசனமாக, அனுபவப்பூர்வமாக உணர்வது என்பதே அறிதல் எனும் இறுதி நிலை. உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம் இத்தகைய அறிதலே. அதனால்தான் அதனைப் பிறருக்கு விளக்குவது எளிதானதல்ல. ‘கண்டவர் விண்டிலர்; விண்டவர் கண்டிலர்’ என்பது அறிவின் புரிதலைக் கடந்த, தன்னைத் தானே அறிதலின் பெருவியப்பின் வெளிப்பாடே. 


KuRaL explanation

Simply registering or storing the information gathered via the sense organs in one’s brain is the elementary stage of knowing. There’s limited or no intellectual comprehension happening at this stage. Most social media sharing happens at this superficial level. The sermons by preachers of organised belief systems too belong to this level. All kinds of theoretical / rote education too are most certainly stuck at this rudimentary level. 


Striving to comprehend the information gathered via the sensory perception, either through experience or deep thought, in order to gain clarity, is the intermediate stage of knowing. Those who are acknowledged as experts in the survival plane of existence (the physical realm) typically belong to this category. All the insightful literature interpreting and explaining ancient scriptures and holy texts belong to this level of comprehension. 


Realising through direct perception of Truth / Reality, as an intensely inward looking experience, that’s beyond the realm of comprehension through sensory perception and the intellect, is the final stage of knowing. Self-realisation, aka enlightenment is certainly such a kind of knowing. That’s why it’s not easy to explain to others. ‘Those who have seen, can’t explain; Those who explain, haven’t really seen,’ is nothing but an expression of amazement, of such an inner knowing, of one’s own self!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 110

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 110

மறந்ததை யறிந்திடா மனம்விடுங் கணந்தனிலறிந்திடு வதாமுயிர் மெய். 

குறள் விளக்கம்

நான் இன்னார்‘ என்ற சமூக அடையாளங்களைக் கடந்து, ‘நான் யார்‘ என்ற உண்மையைக் காரண அறிவால் கண்டறிய இயலாது. காரண அறிவின் ஊற்றுக்கண்ணாகிய மனத்தை அடக்கும் திறன் கைவரப்பெறுவது மிக அரிது. எனவே, மனத்தை அதன்போக்கில் விட்டுவிடுவதே எளிய வழியாகும். 

அவ்வாறு ‘நான் உடல் அல்ல, நான் மனமும் அல்ல,’ என்ற தெளிவுடன், உடல் மற்றும் மனத்தின் பிடிப்பிலிருந்து ஒரு ஆன்மீக சாதகர் விடுபடும் அதே கணத்தில், தன்னுள்ளேயே உயிர்சக்தியாக ஒளிரும் இறைசக்தியை அவரால் உணர முடியும். இந்நிலையில், படைப்பு (உயிர்களாகிய நாம்) வேறு, படைத்தவன் (படைப்பின் மூலமான இறைைவன் [அ] சக்தி) வேறு என்ற காரண அறிவின் அறியாமையால் விளையும் இருமை நிலை அகன்றுவிடும். இவ்வாறு ‘அஹம் பிரம்மாஸ்மி’ (நானே பிரம்மம்) என்று தன்னை அறிதலே உயிர்மெய் அறிதல் எனும் ஞானோதயம் ஆகும்.

KuRaL explanation

It’s not easily possible for the limited intellect to let go of the ‘I’, which is made of many social identities, and realise the Truth about ‘Who am I!’ it’s also practically impossible for most humans to control or conquer the mind, from which is the origin of the intellect. The relatively easier way is to let the mind simply go about its business, i.e. not hinder or block the ceaseless flow of thoughts in any manner. 

When a seeker on the spiritual path gains the clarity of ‘I’m not the body, I’m not even the mind,‘ and distances oneself from both, in that very moment s/he can realise the divine within, glowing as the life energy. In this state of realisation, the duality of creation (beings like us) and creator (God or source of all creation) being different, which is caused by the ignorance of the limited intellect, will vanish. Realising the Truth of ‘Aham BrahmAsmi’ (I’m Brahman) thus is known as self-realisation or enlightenment.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் – ஞானப்பால் 109

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 109

மும்மலமும் முழுவதுமாய் விலகிடநா னற்றிடவுள் நிர்மலமாய் நிற்பதுவே சிவம்.

குறள் விளக்கம் 

ஆணவம், கன்மம் எனும் கர்மவினை, மாயை ஆகிய மூன்று மலங்களும் முழுவதுமாக விலகியபின், நான் என்ற தனிப்பட்ட அடையாளம் அழிந்துபோகும். அக்கணத்தில், தன்னுள்ளேயே, எந்தவிதமான மலங்களோ, குறைபாடுகளோ இன்றி, எது எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றதோ, அந்தப் படைப்பின் மூலத்தினுடைய தரிசனம் கிட்டும். அதுவே சிவம் என்பதை அப்போது அனுபவப்பூர்வமாக அறியலாம். 

ஆணவம் என்பது ‘நான் இன்னார்’ என்ற, பல்வேறு சமூக அடையாளங்களால் ஏற்படும் அகந்தையைக் குறிக்கும். இது முழுவதுமாக நம் மனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட ஒன்று. தான் தனிப்பட்ட ஒரு படைப்பு என்று நம்மை எண்ணவைக்கும் ஆணவத்தை விட்டொழித்தால்தான் உயிர்மெய் அறிவதென்பது சாத்தியமாகும்.

கன்மம் [அ] கர்மா எனப்படும் கர்மவினை என்பது பல பிறவிகளில் ஒரு உயிரானது புரிந்த பல்வேறு செயல்களின் ஒட்டுமொத்தத் தொகுப்பு. தான் செய்த செயல்களின் விளைவுகளை [அ] பலன்களை அவ்வுயிரானது அனுபவித்தாக வேண்டும். அவ்வாறு தன்னுடைய செயல்களின் பலன்களை ஒரு உயிரானது அனுபவிப்பதற்காகவே அது பல பிறவிகளை எடுக்க வேண்டியுள்ளது. 

கர்மவினையானது பிராரப்தம், சஞ்சிதம், ஆகமியம், க்ரியமான [அ] புருஷார்த்த என்று பலவகைப்படும்.

இதில் பிராரப்தம் என்பது இப்பிறவியில் நாம் அனுபவித்தே ஆகவேண்டிய கர்மா. இதிலிருந்து மெய்ஞானிகளுக்குக் கூட விதிவிலக்கு கிடையாது. 

சஞ்சிதம் என்ற ஒட்டுமொத்தக் கர்ம மூட்டையை, ஞானோதயம் அடைந்த ஒரு குருவால், கர்ம சம்யமா போன்ற யோக வழிமுறைகள் மூலமாக முற்றிலுமாக நீக்கிவிட முடியும். 

ஆகமியம் – அதாவது, இனிமேல் செயல்படவிருக்கும் – கர்மாவைக் கையாள்வதும், க்ரியமான – அதாவது, புதிதாக உருவாக்கப்படும் – கர்மாவைத் தவிர்ப்பதும், யோக சாதனை மூலம் நிலையற்ற மனத்தின் ஓட்டத்தைக் கையாளும் பயிற்சிகளைப் பெற்று, விழிப்புணர்வோடு வாழ்வதன்மூலம் ஒரு சாதகருக்குச் சாத்தியமாகும். 

மாயை என்பது ஐம்புலன்களால் அறியப்படும் பொருள்தன்மை சார்ந்த புற உலகிலுள்ள யாவற்றையும், ஆறாவது புலனாகிய கற்றறிவால் பகுத்தறிந்து, மெய்யென்று நம்புதல். பகுத்தறிவானது கடந்தகால நிகழ்வுகள் மற்றும் தகவல்களைச் சார்ந்து, எதிர்காலம் பற்றிய பதிவுகளை ஏற்படுத்தவல்லது. நிகழ்காலத்தில், ‘இந்தக் கணம் தவிர்க்க முடியாதது‘ என்ற புரிதலோடு உயிர்மெய் அறிய விழைவோர், இப்புலன்கள் மூலமாக நிகழும் குறைபாடுடைய அறிதலைக் கடந்து உள்நோக்கிச் செல்லப் பழக வேண்டும். 

குருவருளால் ஒரு ஆன்மீக சாதகர் இம்மூன்று மலங்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட, யோக சாதனை போன்ற தொன்மையான வழிமுறைகளைக் கையாண்டு, இடைவிடாது முயற்சிப்பதன் மூலம், சவமாகும் ஜீவாத்மாவினுள்ளே உயிராக ஒளிரும் சிவமாகிய பரமாத்மாவின் தரிசனம் கிட்டும். இதுவே உயிர்மெய் அறிந்த மெய்ஞான நிலை ஆகும். இவ்வாறு ஞானோதயம் அடைகையில், தான் என்ற படைப்பு வேறு, சிவம் என்ற படைப்பின் மூலம் வேறு என்ற இருமை மறைந்து, படைப்பானது படைத்தவனுடன் இணைந்து ஒன்றிவிடும். 

உடலுள் உயிர் நிலைத்திருக்கையிலேயே இப்பேரானந்த நிலையை அடைந்தோர் ஜீவன்முக்தர்கள் என்று போற்றி வழிபடப்படுவர். உடலை அத்தகையோரின் உயிரானது இறுதியாக உதிர்த்து, பிறப்பு-பிழைப்பு-இறப்பு என்ற சுழலிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுதலை பெற்று, படைப்பின் மூலத்துடன் ஒன்றிக் கரைந்துவிடும் நிலையே முக்தி எனப்படும் வீடுபேறு ஆகும். இதனை அடைவதே மனிதராகப் பிறவியெடுத்த உயிரின் நோக்கம். இதுவே மனிதர்களின் பிறவிப்பயன்.

ஞானோதயம் மற்றும் முக்தியை அடைவதற்கான ஆன்மீகப் பாதைகளே கர்மம் எனும் செயல், பக்தி எனும் முழுமையான சரணாகதி, ஞானம் எனும் மெய்யறிவு மற்றும் க்ரியா [அ] கிரியை எனும் உயிர்சக்தி ஆளுமை ஆகிய நான்கு யோக வழிமுறைகள். இவற்றை ஒரு குறிப்பிட்ட சாதகரின் கர்மவினைப் பதிவு, ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம், உணர்வுகளைக் கையாளும் திறன் மற்றும் வாழும் தன்மை ஆகியவற்றைச் சார்ந்து, குருவானவர் சரியான விகிதத்தில் வழங்கி வழிகாட்டுவார்.

மெய்ஞானம் மற்றும் முக்தி ஆகிய உயர்நிலைகள் எவ்வகையான மனிதருக்கும் சாத்தியமே – அருளின் வழிகாட்டுதலுடன்,  கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி, முழுமையான ஈடுபாட்டுடன், பலன்களின் மீது பற்றெதுவுமின்றி, இடைவிடாது முயற்சித்தால், பயணம் முற்றுப்பெறும்வரை!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

KuRaL explanation

When the three malams (impurities), viz. Ego, Karma and Maya are eradicated, the individual identity will be demolished. In that very moment, the being will have darshan of the source of creation that glows within, devoid of any impurities or imperfections. Then one will realise that source of creation as Shiva, experientially. 

Ego is the individual identity, created by the various identifications that the society imposes on a being. This is entirely the mind’s creation. Only when a being gets rid of the ego, which makes one believe in one’s individual identity, knowing / realising the Truth is possible.

Karma is the collection of actions that a being has performed in many lifetimes. The being has to experience the outcome of all such actions. The being takes many births in order to experience the fruits / results of its own actions.

There a many types of karma such as Prarabdha, Sanchita, Agamiya and Kriyamana or Purushartha.

Prarabdha is the karma that one must experience in this lifetime itself. Even realised beings aren’t exempted from experiencing Prarabdha karma.

Sanchita is the entire volume of accumulated actions of a being, over many lifetimes. This can be eradicated by a Realised Master (Guru) through yogic processes such as Karma Samyama.

Ably facing Agamiya, i.e. karma that is going to get activated in future, and completely avoiding Kriyamana or Purushartha, i.e. fresh karma that is going to be created by the being, is possible through diligent sadhana (spiritual practices) that helps one handle the uncontrollable mind effectively, and living in awareness.

Maya is believing the unreal, i.e. anything in the physical, external world, that is sensed through the five sense organs and comprehended through the sixth – the intellect, as real. The intellect is limited in nature as it uses the past events and information to project impressions about the future.

Seekers who know that ‘this moment is inevitable’ and live in the present, in order to experience ‘Life, the way it is,’ i.e., reality, will do well to go past the limited sense and intellect-based knowing and learn to turn inward.

When a seeker learns and performs ancient yogic practices diligently, with Guru’s (Realised Master) Grace, s/he will gain the darshan of Shiva, the Paramatma, glowing as the life source within the Shava (corpse-to-be), the Jeevatma. This is the state of self-realisation, aka enlightenment.

When a being attains self-realisation, the duality of thinking / believing creation (individual being) and creator (source of creation) as two distinct or different entities will vanish and the being will attain yoga (union) with the divine.
Beings who attain the union with the divine while still remaining alive in a physical form (body) are revered and celebrated as Jeevanmuktas. When a Jeevanmukta, aka Realised Being / Master chooses to drop the body for good and the Jeevatma merges with Paramatma for good, it is liberated from the repetitive birth-survival-death lifecycle and attains Mukti, the ultimate or conclusive liberation. 

Attaining Mukti is the purpose of being born as a human being. The spiritual paths to attain mukti are Karma yoga – the path of attainment through action, Bakthi yoga – the path of total surrender, Gnana yoga – the path of pure wisdom / knowing and Kriya yoga – the path of attainment through mastery of life energy. A Guru (Realised Master) offers the right mix of Sadhana, with all the four types in a certain proportion, which is determined by the Master based on the seeker’s karma, level of acceptance, ability to handle emotions, way of living, etc.

Enlightenment and Mukti are a possibility for any and all human beings, provided the being is receptive to the guidance of Grace, remains singularly focused, performs actions with absolute involvement, remains completely detached from outcomes and sustains the spiritual pursuit diligently, continuously, until the journey concludes.

~Swamy | @PrakashSwamy

யோகி!

யோகா என்றால் இணைதல் அல்லது ஒன்றுதல். படைப்பாகிய உயிர், படைத்தவன் எனப்படும் படைப்பின் மூலத்துடன் இணைவது அல்லது ஒன்றிவிடுவதே யோகா.
.
யோகத்தில் இருத்தல், அதாவது, இருமை நிலையைக் கடந்து, ஒருமை அடைந்து, அந்நிலையில் நிலைத்திருத்தல் என்பது ஒரு சாதகரின் நோக்கமாக இருக்குமெனில், புறத்தே வெளிப்படுத்தும் தனது குணநலன் [அ] குணாதிசயங்கள் மற்றும் அகத்தே ஒளித்து வைத்திருக்கும் தனிப்பட்ட மனிதனின் தன்மை ஆகிய இருவேறு நிலைகளை ஒருமைப்படுத்துதல் என்பது குறிப்பிடத்தக்க முதற்படியாகும். ஏனெனில், இவை இரண்டும் பெரும்பாலான மனிதர்களுக்குச் சீரின்றி அமைந்துள்ளது.
.
வெளிப்படையான குணநலன் என்பது வேறொருவரின் நகைப்புக்குரிய பிரதியைப் போன்ற முகமூடியாகவும், உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் தன்மை ஒருபோதும் உண்மையை எதிர்கொள்ளத் திராணியற்ற கோழையாகவும் இருக்கையில், எத்தனை விதமான யோக சாதனைகளைப் பயின்றாலும், அவை பற்றி விலாவாரியாகப் பேசினாலும், அல்லது பயிற்சியே செய்தாலும் கூட, அத்தகைய மனிதர் போகியாகவோ, ரோகியாகவோதான் இருக்கமுடியுமே தவிர, யோகியாக ஆவதென்பது சாத்தியமில்லை – இப்பிறவி முடிவதற்குள்!

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 108

அருட்குறள் ~ ஞானப்பால் 108

 

பொருள்காணும் புலனைந்தும் இருள்சூழும் பகுத்தறிவும்

அருள்நாடும் வழியன்று காண்.

.

குறள் விளக்கம்

~~~~~~~~~~~~~~~~

படைப்பிலுள்ள அனைத்தையும் பற்றி மனிதர்கள் அறிவது தங்களது ஐம்புலன்கள் மற்றும் காரண அறிவின் மூலமாக. ஐம்புலன்களும் பொருட்தன்மை உடையவற்றை மட்டுமே உணரும் திறனுடையவை. அவற்றின் மூலம் உணரும் எதையும், ஏற்கனவே அறிந்தவற்றுடன் ஒப்பிட்டுப், பகுத்தறியும் காரண அறிவோ, அறியாமை எனும் இருளால் சூழப்பட்டது. 

.

உயிர்மெய் அறிந்து, முக்தி எனும் வீடுபேற்றை அடைவதற்கு குரு மற்றும் இறை அருள் தேவையாகும். அருளானது பொருட்தன்மை உள்ளதன்று. அதைப் பகுத்தறிவதும் சாத்தியமில்லை. எனவே, ஐம்புலன்களும், காரண அறிவும் அருளை நாடுவதற்கான வழியன்று என்ற உண்மையை ஆன்மீக சாதகர்கள் அறிவது இன்றியமையாதது ஆகும். 

.

AK108

KuRaL explanation

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Humans know everything in existence through the five senses and intellect. The perception / experience of the five senses, viz. visual, aural, olfactory, taste and touch are confined to the physical realm. The limited intellect, which comprehends anything sensed via the five senses, by comparing the input with something already known, is encompassed by the darkness of ignorance.

.

The Grace of Guru and Divine is essential for self-realisation and attaining mukti (the ultimate liberation from the repetitive birth-death lifecycle). Grace isn’t physical in nature. It’s also practically impossible to comprehend Grace. Therefore, the five senses and the intellect aren’t the way to seek Grace. It’s important for seekers on the spiritual path to realise this truth.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

இன்றைய தரிசனம் ~ சுரைக்காய் ஸ்வாமிகள் ஜீவ சமாதி

திருமலையில் ஒரு நெருங்கிய உறவினரின் திருமணத்தில் கலந்து கொண்ட பின்னர், சென்னை திரும்பும் வழியில் திருத்தணி ஸ்ரீ சுப்பிரமணிய ஸ்வாமியின் தரிசனத்திற்குச் செல்லும் திட்டம், திருமணம் இனிதே நிறைவடைந்து, மதிய உணவுக்குப்பின் (இரண்டு நாட்கள் நடைபெறும் திருமணங்களில், முக்கியமான நிகழ்வான பாணிக்கிரஹனம் நிகழ்ந்தபின் பரிமாறப்படும், ஏராளமான பண்டங்களைக் கொண்ட ‘கல்யாணச் சாப்பாடு’ சாப்பிடப் பந்தியில் அமரும்போது, திருவிழாக் காலங்களில் டபுள் ஓவர்டைம் பார்த்த காவலரைப் போல வயிறு கிட்டத்தட்ட ‘ஏம்பா என்னை இந்தப் பாடுபடுத்தறே,’ என்று கெஞ்சும் நிலைக்கு வந்துவிடுகின்றது ~ கல்யாண சமையல் ஸ்பெஷலிஸ்டுகள் இனிமேலாவது ஒரு டயடீஷியனையும் சேர்த்துக் கொள்வது சாலச் சிறந்தது) செயல்படத் துவங்கியது.
.

திருமலை இறக்கத்தின் எண்ணற்ற கொண்டை ஊசி வளைவுகளைக் கடந்து (திருமலை ஏற்றத்தில் செய்யும் டிரைவிங், வாகனங்களை விரும்பி ஓட்டுவோருக்கு அருமையான அனுபவம் – அவசரக்கார ஓட்டுனர்களின் அபஸ்வர ஹார்ன் ஒலிகளைப் பொறுத்துக் கொள்ளும் திறனிருந்தால்), திருப்பதி நகரப் போக்குவரத்தில் நீந்தி, திருத்தணி செல்லும் சாலையில் பயணிக்கையில், ‘கும்பகோணம் டிகிரி காபி‘ கடை ஒன்று ‘வாரும் ஸ்வாமி‘ என்று அழைக்க, அங்கே ஒரு சிறிய காஃபி / தேநீர் பிரேக் (பித்தளை டபரா தம்ளரில் நுரைபொங்க, சூடான காஃபி வழங்கும் இத்தகைய கடைக்காரர்கள் பலருக்கும் ‘கும்பகோணம்’ தெரிந்த அளவிற்கு, காப்பிக்கு முன்புள்ள அடைமொழியான ‘டிகிரி’ என்னவென்று தெரியவில்லை!).
.
பணம் செலுத்துமிடத்தில், காசாளரின் பின்புறம் ஒரு மஹானுடைய படத்தைப் பார்த்து, “அவர் யார்?” என்று திருமதி விசாரிக்க, கடைக்காரர் க்ளூக்கோஸ் குடித்த மராத்தான் வீரர் போலத் திடீர் உற்சாகம் பெற்று, எங்களது பயணத்திட்டத்தில் கூகிள் மேப்பின் ‘Add a stop’ போல ‘நாராயண வனம்‘ என்ற அழகிய பெயர்கொண்ட, புத்தூர் அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூருக்கு வழிகாட்டினார். ‘திருத்தணிக்கு வேறு செல்லவேண்டும், வரும்போதே மழையால் செல்லமுடியவில்லை, இப்போது இடையில் இன்னொரு இடத்திற்குக் கட்டாயம் போக வேண்டுமா என்ன..?’ என்று குழப்ப ஆரம்பித்த மனத்தை ‘சற்றே விலகி இரும் பிள்ளாய்‘ என்று கண்டுகொள்ளாமல் கைவிட்டுவிட்டு, நாராயண வனத்தை நாடிச் செல்ல முடிவெடுத்தோம்.
.
இவர் சுரைக்காய் ஸ்வாமிகள் என்ற சித்தர். இவருடைய ஜீவ சமாதி இருக்கும் நாராயண வனம் இங்கிருந்து சுமார் நாலரை கிலோமீட்டர்தான். மாலை நாலு மணிக்குத்தான் திறப்பார்கள். ஆனால் நீங்கள் வெளியிலாவது அமர்ந்து சில நிமிடங்கள் தியானம் செய்யுங்கள். மிக சக்தி வாய்ந்த ஜீவ சமாதி,” என்றார் டிகிரி காப்பி கடைக்காரர். ஜீவசமாதி என்றாலே ஆன்மீக சாதகர்களுக்கும், ஆர்வலர்களுக்கும் கொண்டாட்டம்தான். அதுவும் இது நாங்கள் திருத்தணி செல்லும் சாலையில் இருந்து ஒருசில கி.மி.தான் தள்ளியிருந்தது என்பதால், கூகிள் பெண்மணியின் வழிகாட்டலில் நாராயண வனத்தை நோக்கி சியாஸைச் செலுத்தினோம்.
.
ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் என்கிற வேங்கடாசலபதி, பத்மாவதி தாயார் ஆகியோரின் திருமணம் நடந்த இடமே நாராயண வனம் என்கிறது தல புராணம். அங்கிருந்த விசாலமான கல்யாண ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் திருக்கோயிலின் அருகிலேயே சுரைக்காய் ஸ்வாமிகளின் ஜீவ சமாதி அமைந்துள்ளது. ஊர்க்காரர்கள் இவ்விடத்தையும் கோயில் என்றே குறிப்பிடுகின்றனர். நாங்கள் சென்றது நான்கு மணிக்கு முன்பே என்றாலும், அங்கிருந்த அடியவர் எங்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்று தரிசனம் செய்வித்தார். தீப ஆர்த்தி, தீர்த்தப் பிரசாதம், சடாரி ஆசீர்வாதம் என்று வைணவக் கோயில்களை நினைவூட்டும் வழிபாட்டு முறைகள் இனிதே நடைபெற்றன.
.
ஜீவ சமாதிகளில் வழக்கமாக இருக்கும் லிங்க ரூபத்திற்கு மாறாக இங்கு சுரைக்காய் ஸ்வாமியின் திருவுருவமே கருவறையில் உள்ளது. மிகுந்த உயிரோட்டமுள்ள, நேரில் அவரையே தரிசிப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும் அற்புதமான உருவச்சிலை. தீப ஆராதனை மற்றும் பிரதட்சிணம் (கருவறை உள்ளேயே செய்யப் பணிக்கப்பட்டோம்) நிறைவாக இருந்தது. தியானம் இயல்பாகக் கைகூடும் இடமாக உள்ளது சுவாமிகள் அடங்கிய இடம். தியானத்தின்போது அனுபவப்பூர்வமாக சித்தரின் சக்தி அதிர்வுகளை உணர முடிகின்றது (எனது உடலின் இடதுபுறத்தில் – குறிப்பாகக் கரத்தில் – ஏதோ வேலை செய்தார் ~ என்ன செய்தார் என்பதை அவரும் என் குருவுமே அறிவர்). கோயிலின் உள்ள பல இடங்களில் வேண்டுதலுக்காக பக்தர்கள் கட்டிவிட்டுச் செல்லும் சுரைக்காய்கள் தொங்குகின்றன. நம்பிள்ளை சார்பாகவும் ஒன்று கட்டப்பட்டது.
.

.
சுரைக்காய் ஸ்வாமிகளின் பிறப்பு பற்றிய தகவல்கள் எதுவும் கிடைத்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஸ்வாமிகளே பகிர்ந்து கொண்ட தகவல்களின் அடிப்படையில் அவர் நீண்ட காலம் வாழ்ந்துள்ளது தெரிய வருகின்றது (சில குடும்பங்களில் ஏறக்குறைய ஐந்து தலைமுறையினர் அவரைத் ‘தாத்தா’ என்று அன்போடு நினைவுகூர்ந்ததாகத் தகவல்). சென்னையிலும், நாராயண வனத்திலும் ஸ்வாமிகள் பலருடைய கடுமையான வியாதிகளைக் குணப்படுத்தும் சேவையை நீண்ட காலம் செய்துள்ளார். வாழும் காலத்திலேயே அவர் புகழ் பரவியிருக்கின்றது. சமாதித் திருக்கோயிலில் அவரே ஏற்றிவைத்த துனி (Dhuni) இன்றளவும் கனன்று கொண்டிருக்கிறது. அதிலிருந்து எடுத்த விபூதி பிரசாதமாக வழங்கப்படுகின்றது. துனி, விபூதிப் பிரசாதம், சுரைக்காய்களைச் சுமந்து திரிந்த விநோதம், தனது திருவுருவத்தையே பக்தர்கள் வழிபடுமாறு செய்தது, பிறப்பு பற்றிய தகவல் இல்லாமல் போனது, கடும் வியாதிகளை எளிதாகக் குணப்படுத்தியது போன்ற சித்து விளையாடல்கள், அவருடன் எப்போதும் காணப்பட்ட இரு பைரவர்கள் ஆகிய விந்தையான விஷயங்கள் அனைத்துமே, ஷீர்டி சாய்பாபா என்ற சாய்நாத் மஹராஜ் போன்றே அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்க ஆச்சரியம்.
.
ஸ்ரீ சுரைக்காய் ஸ்வாமிகள் – ஆங்கிலேய அரசாங்க அனுமதியுடன் – ஜீவ சமாதி அடைந்தது 1902ல். அவரது சமாதி நிகழ்ந்த பின்னரும், 117 வருடங்களாக அவர் புகழ் மங்காது இருப்பதற்கு சான்று அவரது சமாதிக் கோயிலின் சிறந்த கட்டுமானம் மற்றும் இன்றுவரை நிகழும் தினசரி மற்றும் சிறப்பு வழிபாடுகள் (குறிப்பாக அமாவாசை மற்றும் பௌர்ணமி தினங்களில்) மற்றும் சமாதிக் கோயிலின் பராமரிப்பு ஆகியவை. இந்தத் திருப்பணியைச் செவ்வனே செய்து வருவோருக்கு நம் வந்தனங்கள். இங்கு தேடி வந்து ஸ்வாமிகளை வழிபடுவோருக்கு வாழ்வில் உள்ள இடர்கள் நீங்கி, வாழ்க்கை நிலை சிறக்கும் என்று அங்குள்ள அடியவர்/பூசாரி உறுதியாகக் கூறுகின்றார். அத்தகைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கைக்கு உரமூட்டும் வகையில் இந்த ஜீவ சமாதி அமைந்துள்ளதை, அங்கு ஒருமுறை செல்வோர்கூட உணரவியலும் என்றே தோன்றுகின்றது.
.
அங்கு முதன்முறையாக நாங்கள் சென்ற இப்பயணத்தின் மூலம் உணர்ந்தது என்னவென்றால், ‘அருள் எப்போதுமே உள்ளது. நீங்கள் திறந்த நிலையில் இருந்தால், அருளை உணர முடியும்,’ என்ற எனது குரு தெரிவித்த உண்மையைத்தான். அங்கு செல்லுமாறு எங்களுக்கு வழிகாட்டப்படுகின்றது என்பதை நாங்கள் தெளிவாக உணர்தோம் இம்முறை. அந்த சக்திவாய்ந்த இடத்தில் செலவிட்ட கணங்கள், எங்களது வாழ்நாளின் பயனுள்ள கணங்களில் சில என்பதில் ஐயமில்லை. சுரைக்காய் சித்தரின் ஜீவ சமாதி அருளின் உயிர்ப்புள்ள இருப்பிடம். அங்கு ஒருமுறையேனும் சென்று நீங்களும் பெறவேண்டும் ‘யாம் பெற்ற இன்பம்‘ என்பதே எங்களது அவா. அப்பயணம் விரைவில் நிகழ ஸ்ரீ சுரைக்காய் ஸ்வாமிகள் உங்களுக்கும் வழிகாட்டட்டும். ஷம்போ.

~ஸ்வாமி | @PrakashSwamy

Google Maps Directions to Narayana Vanam Sri Venkateswara Swamy temple
Narayanavanam, Andhra Pradesh 517583. Suraikkai Swamigal Jeeva Samadhi temple is located nearby.
https://maps.app.goo.gl/swbn7SwqStxoaJ7B8

Powered by WordPress.com.

Up ↑